ΙΕΡΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

 (σήματα οιωνών, φωλιές πνευμάτων, δωρητές σκιάς, κυκλώνες ήχων, ριπές ρεμβασμού,  σύμπαντα παντοδύναμα στις παρυφές του εφήμερου):

Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δένδρα

Μένουν στην τέλεια θέση

Με προσκαλούν: γίνε όπως εμείς

Μην ταξιδεύεις πια μες στις πράξεις

Δέξου ανέμους, δέξου εποχές

Ας τη ζωή να ξέρει

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία

Με χίλια λόγια, μ' έναν παλμό

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα.

 

Παραδίδονται στο ολοκαύτωμα το τερπνό

Ριπές ρεμβασμού φλογισμένου

Μαντικές οπτασίες πυρσών

Εικόνες των Τριών Παίδων

 

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Χαϊδεμένα από το χέρι του Χαλαστή

Με φροντίδα χριστουγεννιάτικη

Κι ας είναι άνοιξη

Κι ας είναι φθινόπωρο

 

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Μνημεία στις παρυφές του εφήμερου

Κυκλώνες ήχων, σύμπαντα

Που χωρούν στ' αυτιά και τα μάτια

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Απ' αυτά βγήκαν στέφανα

Υλοτομήθηκαν στου Σταυρού τα δοκάρια

Μα δεν ξέρουν τι θα πει

Δόξα, θυσία

Μένουν εκεί

Σημαίνουν

άθελά τους  καρτερούν θριαμβευτικά

Ή σεμνά υποκύπτουν στης θύελλας το μαρτύριο

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Τα παντοδύναμα

Χωρίς να το δείχνουν

Κάθε φορά που τα ρίχνουν σπαράζει ο Θεός

Κάθε φορά που γκρεμίζονται

Η φύση αναρωτιέται

Πώς γίνεται να σωριαστεί ένας Τιτάνας,

Μήπως φτάνει η Συντέλεια;

 

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα

Όπως εκείνο που έβλεπα όταν ήμουν παιδί

απ το παράθυρο μου

Να μη βγάζει ποτέ φύλλα

Έστεκε απέναντι στο χάλασμα

Σαν να περίμενε κάτι..

Κι εγώ προσευχόμουν οι θεοί να τα λυπηθούν,

Ώσπου είδα ένα πρωί να γίνεται,

Το ξερό και το στέρφο,

Όλο ατόφιο ασήμι

Κι αντί για φύλλωμα να στέκουν πάνω του

Αστέρια αεικίνητα

και είπα από μέσα μου

«Τι σου είναι ο κόσμος»

Ιερά που φαίνονται μόνο τα δένδρα   και τα πουλιά.

[ΙΕΡΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ

 κι άλλες επιλογές από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη

ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΔΑΣΗ 2002

αντιγραφή και επικόλληση από το συγκεντρωτικό τόμο:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ Ποιήματα 1977 – 2013, εκδόσεις Μεταίχμιο 2013]

 

 

ΔΑΦΝΗΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ

(από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη  ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ  ΔΑΣΗ 2002)

Έλα να πάμε εκεί στ’ απόμερο νησί της τη Λέσβο

που με τα λιόδεντρα  και τους πευκώνες

Είναι κάτω απ’ τη δύση μια ζωγραφιά

κήπο και σπίτι ασφυκτικό ν’ αποτινάξουμε για πάντα

να ξαναζήσουμε όπως παλιά  να ξαναβρούμε αρχαίους

νόμους μες στα ξανθά νερά  και  το πηγαίο φως

την κάθε τύψη  κι ενοχή να εκδικηθούμε

κι αν επιτέλους δεν μπορούμε να είμαστε έφηβοι

εραστές σαν τους βοσκούς του παραδείσου έστω   να πουν

ότι θυσιάσαμε  ακόμα  και την ευτυχία

παιδιά που χάθηκαν ανυπεράσπιστα  για μια πιο άγρια χαρά

  

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ

Μια εκστρατεία πυγολαμπίδων μυρμηγκιάζει στο πράσινο

στην κορφή των κλαδιών φέγγει ένας πύργος

ο ρήγας και η ντάμα σε πάνινο λιβάδι

ο πρίγκιπας καθρεφτίζεται σε ασημένια σφαίρα

κρυστάλλινο λυχνάρι το γοβάκι της ψυχοκόρης

η χορεύτρια περιστρέφεται σε χλωμό παγετώνα

ο μέλανας δρυμός γεμίζει πολυέλαιους

η τούρτα των γενεθλίων, μνήμα χαρούμενο του πιερότου

εκκλησιές φορτωμένες κεριά, γοτθικά μανουάλια

μαλαματένιοι αστροναύτες κρεμασμένοι από μισοφέγγαρα

αμαξάκια περνούν κάπου έξω από την Πετρούπολη

κουτάκια με παράπονα των αγγέλων

θησαυροί από χρυσόχαρτα σοκολάτας

ελαφάκια με υψώματα  ζάχαρης

και μες τη ρεματιά το πρόχειρο καλύβι,

η Μάνα,  το Μωρό  και  το κλειστό πακέτο

 

το ανοίγω και βρίσκω  το μυθιστόρημα

που θα ’θελα να γράψω

μου το ’χει χαρίσει  ο Εχθρός μου

το διαβάζω σα να βλέπω ταινία

που όταν τελειώνει σβήνουν αργά τα φώτα

ξεσπούν χειροκροτήματα

βγαίνω έξω σε μια πολιτεία

στην άκρη του κόσμου

είναι μεσάνυχτα  κι  αντηχούν καμπάνες ρολογιών

χιονίζει

 

FORLORN

Βρέθηκα απόψε ξαφνικά μπρος σ’ ένα οβελίσκο

δεν ήταν όνειρο,   ήταν βροχή

βαθιά ο κόσμος έσβηνε σε αχνές εκτάσεις,

κι εγώ μπορούσα να διαβάσω καθαρά   τη σκοτεινή γραφή.

Έλεγε:  «Ξόδεψα μια ζωή   κοιτάζοντας δάση

απ’ το παράθυρο του τρένου,

χωρίς να ξέρω αν θα φτάσω ποτέ

χωρίς να ξέρω από πού ξεκίνησα

χωρίς να ξέρω τι διασχίζω.

το βαγόνι μου το ’λέγαν Χίμαιρα

κι ήμουν ο μόνος του επιβάτης»

[από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΔΑΣΗ 2002

Αντιγραφή και επικόλληση από το συγκεντρωτικό τόμο:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ Ποιήματα 1977 – 2013, εκδόσεις Μεταίχμιο 2013]

 

ΒΑΪΦΟΡΟΣ

(από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη  ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ  ΔΑΣΗ 2002)

Ό,τι κι αν πω, ριπή του αέρα – περνά σαν το ληστή

ταράζει λίγο

χάνεται πέρα – ένα τίποτα –

στην απόσταση δίχως ίχνη

(η συνέχεια το απόγευμα)

 

ΤΟ ΓΑΡΙΦΑΛΟ

Αρώματα μπαχαρικών

βελούδο πικραμύγδαλου,

τα πέταλά σου,  το τραγανό

στο κόψιμο κοτσάνι

 

πάω αλληλέγγυος με την πυκνή

στο χρώμα  και  τη μυρωδιά σου τόλμη

 

άλλη φυλή το τριαντάφυλλο

πιο μαγικό  και  πιο ουράνιο

έχει κρυμμένο το αγγελικό

αγκάθι της υπεροψίας

 

ενώ εσύ μοιράζεις

ερωτισμό  και συγχώρεση

δίχως να νοιάζεσαι

για πισώπλατη απειλή

 

γι’ αυτό  και  δύσκολα γερνάς

δύσκολα μένεις ξέφυλλο

 

ΕΞ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ

Δεν θέλω να είμαι αοιδός  ή  τροβαδούρος

θέλω να είμαι απλός εξηγητής ονείρων

μπροστά στον άρχοντα να μ’ έφερναν  οι φίλοι

και να του λύσω τα αινίγματα του ύπνου

 

όμως και τότε θα ’χα ανάγκη από τις λέξεις

για να μιλήσω  και να πω τις ερμηνείες –

θα χρειαζόμουνα την εύνοια  της τύχης

είτε οι εφτά καταστροφές, όντως να έρθουν

 

είτε ο θρίαμβος να μην αργοπορήσει,

να γίνω σύμβουλος δεινός εξ απορρήτων,

να κυβερνώ τα μυστικά της οικουμένης

σ’ ένα γραφείο με βιβλία – ονειροκρίτες

 

και μ’ εργαλεία μυτερά να σημειώνω

σε κατακίτρινα χαρτιά τα σύμβολά μου

στους τοίχους έργα με τοπία Πυραμίδων

και παλατιών της Βαβυλώνας που θυμίζουν

 

τους τωρινούς ουρανοξύστες,  μα μια μέρα

σίγουρα θα ’κανα  στην πρόβλεψη ένα λάθος

και μπρος στο δήμιο οικτρός θα καταντούσα

μα και περήφανος, να πρέπει να πληρώσω

 

για ένα όνειρο να δώσω τη ζωή μου

ό,τι δε θα ’φτανε ποτέ ν’ αποτολμήσει

κι ας λεν για όνειρα οι στίχοι  και  οι ρυθμοί του

ένας αγύρτης αοιδός   ή  τροβαδούρος

 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗ ΓΛΥΠΤΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ

Κρύο βημάτισμα σε δάση αγαλμάτων,

ο Σειληνός με τ’ ανοιχτά του σκέλια

προκαλεί αιώνια το εφήμερο

και στο παράθυρο γερμανικά φυλλώματα

να φέρνουν   τη νοσταλγία μιας φρίκης

 

(ό,τι αγάπησα σ’ αυτόν τον κόσμο

ανατέλλει απ’ τον πόνο – άστρο αιμοσταγές,

ο ήλιος μαυρίζει  και γίνεται αράχνη γαμψή

και πάνω του ξαπλώνει ολόγυμνος

ο  Εσταυρωμένος

όλα τα άλλα είναι φουγάρα  που καπνίζουν

ανθρώπων ολοκάυτωμα)

 

κι  εγώ ένας διαβάτης μουσείου,

ακροατής μαντείου, ανώδυνος περιπατητής.

[από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΔΑΣΗ 2002

Αντιγραφή και επικόλληση από το συγκεντρωτικό τόμο:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ Ποιήματα 1977 – 2013, εκδόσεις Μεταίχμιο 2013]

 

ΟΛΕΣ ΜΟΥ ΟΙ ΙΔΕΕΣ ΕΙΧΑΝ ΜΑΤΑΙΩΘΕΙ

(…όλες μου οι επιθυμίες είχανε υποκύψει …)

Σ’ ένα δωμάτιο – σπηλιά σκυμμένος ζητούσα να καταγράψω ό,τι άξιζε απ’ το εφήμερο να διαφύγει   εφήμερος κι εγώ, πλασμένος για θάνατο, αλλά δεινός παίχτης μ’ αντίπαλό μου σκακιστή μιαν αυταπάτη   όταν απότομα γύρισα το βλέμμα μου στον τοίχο με τη βιβλιοθήκη,  πλάι στο παράθυρο που κοιτούσε προς του κήπου την αστική εξοχή   κι έγινε ολόκληρο το έπιπλο με τους χρυσόδετους τόμους  βαβυλώνιο μοναστήρι,  χρόνια τώρα από πάνω  μου  κρεμασμένο να με σκιάζει   (τράπεζα γνώσης, βαρύτιμο τέρας  ΣΥΝΕΧΕΙΑ από σελ. 336          [Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ  από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΑΣ ΔΑΣΗ 2002, εδώ αντιγραφή και επικόλληση από το συγκεντρωτικό τόμο ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ, Ποιήματα 1977 – 2013, εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2003]

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2026