ΜΕ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΕΣ ΤΟΥ…

 (… παλεύοντας αμέτρητα χρόνια…

με φωτεινά παράθυρα συνομιλώντας)

Κάθετο  σίδερο από τον ουρανό προς τη γη

τρέμει  με την ελάχιστη περαστική πνοή·

 

με τον έρωτα της Ποίησης και τις αγωνίες του

παλεύοντας αμέτρητα χρόνια·  απορώντας κυρίως

με το λησμονημένο ήθος και τους πολλαπλούς α-

γριους θανάτους έξω από το μάρμαρο της πόρτας

 

-κάπου μακριά      στην άκρη του τραπεζιού

χαίρεται τους άλλους φίλους πίνοντας κρασί

(με φωτεινά παράθυρα συνομιλώντας) -   ΑΠΟΓΡΑΦΗ σελ. 61   

 

ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΟ   (σελ. 60)

Φλογισμένο κρασί κλήμα ζωής

χώμα και σύννεφο βροχής ψηλά

πανέτοιμη κόκκινη κλάρα ψηλά για το μεθύσι

και το ταξίδι περίπου όνειρο πρίσμα

πολύπτυχο στην πολιτεία των ουρανών

και των ανέμων·  ριπές μαχαίρια επί

δικαίων  και αδίκων κόκκινο κρασί·

και τα μαχαίρια της αγάπης – φυλάξου

αν γίνεται

 

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΘΑΥΜΑ  (σελ. 54)

Την Ποίηση έχουν ανάγκη  και  η μέρα και η νύχτα

 

Σαλεύουν τα φύλλα στο αεράκι   όπως

μικρό γιαβρί ζητάει τρέμοντας   τροφή από τη μάνα

 

αλίμονο   πόσον άραγε κρατάει το νήπιο ευτυχία;

 

-Καλότυχος εσύ   που αντάμωσες το θαύμα!..

 

Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ σελ. 59

Όλα τα περάσματα κλειστά μαύρα τ’ αδιέξοδα·

λησμόνησε δρόμους πόρτες χαραμάδες

μήτε μπρος  μήτε πίσω - ακίνητο νεκρό σημείο

 

ωσάν στερνή χάρη

ένα βήμα ακόμη   ένα βήμα!..

 

Ό,τι απομένει μνήμη αλησμόνητη καθώς

βυζαίνουν τα δένδρα το γαλάκτωμα της ομίχλης

κι η πάχνη διαμάντι αγαπάει τον κότσυφα  και  το χορτάρι.  

 

Από την άλλη μεριά  τ’ αντίπερα

τραγουδώ το κόκκινο τραγούδι

μην τάχα περάσει τον μαύρο ποταμό

και σ’ ανταμώσει!..  (ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ σελ. 70)

 

και ΠΙΚΡΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ  (σελ. 71)

Του δρόμου τραγούδια λησμονημένα

στον τάφο του Θανάση  μέρα Λαμπρής

έξω απ’ το χωριό  -  χάρηκα κι εγώ

γιατί κανείς δεν πήρε χαμπάρι

τα κυπαρίσσια μόνο  και  τα χαμηλά κέδρα μάρτυρες

μοναδικοί που γνωρίζει η γλώσσα τους να σιωπά

θροΐζοντας!..

 

Κι άλλες επιλογές από τη συλλογή του  Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ ΒΗΤΑ*, εκδόσεις Κίχλη 2015  εφημερεύουν σήμερα στο ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ μου

 

*ΑΛΦΑ ΒΗΤΑ:  Τίτλος που με μια έννοια παραπέμπει στην αφετηρία της πολύχρονης σχολικής μας αγωγής. Φαίνεται πως πρόθεση του ποιητή είναι ν’ αρχίσει εκ νέου τη διερεύνηση και γνώση του γύρω του κόσμου θητεύοντας στην αυτογνωσία, στον εντοπισμό και σχολιασμό των στοιχειωδών συστατικών της ζωής, υπό το πρίσμα των ολοένα μεταβαλλόμενων συνθηκών!.. 

Ο Μάρκος Μέσκος, κουβαλά βέβαια ένα βαρύ φορτίο από μνήμες και γεγονότα.  Έχει όμως την ευφυΐα να απαλύνει τις καταστάσεις που περιγράφει προσφεύγοντας στον ανοιχτό ορίζοντα, στα πουλιά, στα δένδρα, στο χώμα και τα άνθη!..   Σχηματίζει ψηφίδα – ψηφίδα μια τοιχογραφία με σκοτάδι και φως, με πόνο κι ελπίδα…

 

ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 

(από τη σελ. 55  στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015)

Σε άγνωστον δρόμο γυρίζει

ομίχλης δένδρα ψίθυροι στην αφώτιστη κοιλάδα περνούν

 

-Νύχτα    Νύχτα    Νύχτα!...

 

Γόνατα τσακισμένα σαν προσευχή το σύθαμπο

αν είναι δροσιά μαύρες οι στάλες φτερούγα μαύρη

 

-Νύχτα    Νύχτα    Νύχτα!..

 

Πίσω από κείνο το βουνό τα φώτα

αστέρι μισό λόγος μισοτελειωμένος δεν έχει εδώ

ανθούς μήτε κοκκινα κεράσια χάθηκαν ζητώντας όταν

ίσκιος φυλλωσιάς πατάει κι αυτός τη ζωή που χαίρεται σκλαβωμένη·

 

-Νερό αέρι φωνή τύμπανο στα βάθη του ουρανού

σε άγνωστον δρόμο επιστρέφει λίγα βήματα α

κόμη χαράζουν σκοτεινά τις γραφές μου είπε

 

μια ψυχή θα πάρεις στο τέλος

ζητάει συγγνώμη λευτερωμένος

και κλαίει

 

Η ΦΛΑΜΟΥΡΙΑ ΣΤΟ ΜΑΥΡΟ ΔΑΣΟΣ

Μια βδομάδα όχι περισσότερο κράτησε η δωρεά σου

πανηγύρι ευωδιάς χάδι κι ελπίδα και ανάσταση τάχα

-γεννημένος αλλού  - αλλού ξενιτεμένος

 

Να ’ναι πρωί αυγούλα του ήλιου που μαλακώνει τ’ απροσκύνητα βουνά  

χαράδρες σκοτωμένων να μην υπάρχουν

μήτε το μίσος που οπλίζει τη σκανδάλη του καταραμένου χρυσού

μήτε το κατάμαυρο σκοτάδι

χωρίς  προμηνύματα  και  αστέρια  και  ανατολές!..

 

Μονάχα ένας αετός περήφανος

σηκώνοντας την αιθρία τ’ ουρανού

με τις μεγάλες φτερούγες του

στο απέραντο βασίλειο της ζωής

 

μη χάνεσαι – ακούς – στιγμή από τα πονεμένα μάτια

-οι πύρινες κραυγές της άγριας ροδιάς στο δάσος!..

[από τη σελ. 57 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015]

 

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ  

(από τη σελ. 58 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015)

Αλλού

φυλλορροούσεν ο ανθός το δένδρο χιόνιζε πρώτη του Απρίλη

άφυλλη ακόμα η φλαμουριά τα δάκρυά της ασήμι·

 

κλειστός  και  γκρίζος ο ουρανός ρώτησε

τη διπλανή γκορτσιά πώς ανθίζει τέτοιον καιρό

 

απάντησεν εκείνη:

Αιτία το θολό νερό που το ’πιε η τρυγόνα –

έχω κι εγώ τη βιάση της αμυγδαλιάς

μήπως φανεί από το Μαύρο Δάσος

αναστημένο ταίρι  και  με γνωρίσει παρηγορώντας με

μαζί  και  τα παιδιά των παιδιών της  τα ερωτευμένα!..

………………………………………………….

Τότε σαν όνειρο

μια παρέα αρχαγγελικά περιστέρια

φτερούγισαν χαράματα με τσαλιμάκια στον αέρα

 

Πολλά τα ψέματα οι αλήθειες λίγες!..

 

Ο ΓΑΛΑΞΙΑΣ

Πέρασαν πολλά  πέρασαν πολλοί

στον ίδιο τόπο  το ίδιο ακρογιάλι·

 

ψηλό κυπαρίσσι ομίχλες και χιόνια

το αέρι κατόπιν το άσπρο φως της Ανοίξεως όταν

σε λίγο καταφθάνουν τα καλούδια του θέρους

φρούτα  περίκαλλα   λωτοί τάχα λησμονημένοι =

πάλι αστραπόβροντα  με  νέφη φορτωμένα

 

Πέρασαν πουλιά

ψηλά ο πάνσοφος ήλιος κατά το κέφι του

πάντοτε παρών με την ερωτική σελήνη πλάι

και τον Γαλαξία των ωραίων ανθρώπων

 

-κάποτε ρωτούσε τώρα γνωρίζει

όταν χάνονται πού πάνε…

[από τη σελ. 63 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015]

 

ΜΕ ΜΙΣΗ ΨΥΧΗ 

(από τη σελ. 64 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015)  

Εκεί που ακροζυγιάζονται

το έρεβος  και  η μνήμη του φωτός

 

μεσάνυχτα κυλάνε τα μαύρα νερά

στον ανήσυχον ύπνο που συλλογάται

τ’ αντίπερα μονοπάτια

 

δόρατα κι ασπίδες ονείρων

πανάκριβη αλήθεια

εφιάλτες

τραγούδια παλιά

ωσάν ανύπαρκτη λήθη

 

τίποτα δεν χάνεται φωνάζει ο Κόσμος!..

 

 

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ  ΙΙ

Βήμα το βήμα διαδοχικές οι στάσεις·

το γάλα της μάνας – αγώνες – δάκρυα όχι

χαράς – πίκρα – χολή – κόκκινο κρασί

(ζωή – θάνατος – ζωή)

 

Στο κλήμα ακόμη τα σταφύλια ετοιμάζουν

το κρασί του φθινοπώρου·  κοκκινωπό  και  μαύρο

και λευκό για το μεθύσι των ανθρώπων όταν

επίμονα χαμένοι ζητούν τη λησμονια.

 

Κι εσύ που κράτησες το μέτρο θα χαθείς

άλλο καλοκαίρι δεν θα ζήσεις·  με κείνους να ’σαι

που απελπισμένοι το σούρουπο ρουφάνε το κρασί

μέχρι την τελευταία σταγόνα.

 

Πλαγιές ολάκερες στην ξέρα του βουνού

κοντά στη λίμνη του Οστρόβου  - νέκταρ σχεδόν

μοίρασέ το στα μικρά ξύλινα βαρέλια

κι ανέβασέ το  με τη βοήθεια των αλόγων για τους

μερακλήδες πάνω στο χωρίο·  ακόμα υπάρχει εκεί

η διπλή Ευθυμία  ο ανώνυμος Σπύρος  και η μνήμη

του ξενιτεμένου Μάρκου  που χάθηκε στη βροχή

και δεν πρόλαβε να πατήσει το νοσταλγημένο χιόνι

στο κατώφλι της αυγής του!..

[από τη σελ. 65 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015]

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ – ΞΟΡΞΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ

(από τη σελ. 66  στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015)  

Προτού ξημερώσει ζητωκραυγάζει το φως του Θανάτου

υπόγειο βουητό σεισμός τυμπάνων  ή  μήπως

όνειρο ήταν  -  όνειρο είναι;

 

Πομπές ανθρώπων με τα πανέρια στα χέρια

φρούτα λωτοί κεράσια μήλα από τον ποτισμένιν άρ-

γιλο του Οστρόβου σταφύλια γλυκά – λωτοί

του κάτω Κόσμου…

Ένας ξανθός Απρίλης νεκρός και αμίλητος

από το χέρι ο Μάης προσπαθεί να τον σηκώσει…

 

Κόκκινος ήλιος ανατέλλει ματωμένος

(από Ασβεστοχώρι ο Τάσος αναληπτόμενος

έχει φτερά μια πόρτα σπασμένη στα δύο

κάλπης ο Επιτάφιος μαύρες οι παπαρούνες σήμερα καθώς

μόνον η μάνα τρίχα – τρίχα ξεριζώνει

τ’ άσπρα της μαλλιά γονατισμένη)

 

ΤΟ ΣΜΗΝΟΣ

(… πιάσε τον χορό πιάσε κόκκινο μαντίλι)  

Ρωτούσες κάποτε για τους άγραφους δρόμους της μέλισσας

παμπάλαιο αίνιγμα  πώς ξεκινούν   πού ανθίζουν τα δένδρα

πόσο μέλι συλλέγουν μυστικά φορτώνοντας τις κερήθρες

ήρεμες πλαγιές  απόκρημνα όρη  εκεί που η άρκτος

τρελαίνεται  οσμίζοντας το.

 

Σήμερα τέσσερις του Ιούνη ενός αγνώστου χρόνου

η φλαμουριά βουίζει στα μυστήρια της μέλισσας

τουλάχιστον πώς κλέβει την παρθενία των ανθών της

πώς ζουζουνίζει επιλέγοντας από τα χέρια ενός πα-

νάγαθου δένδρου που απλώνει χωρίς ταμία την ευωδιά του

στον επάνω μεγάλον Κόσμου – ανόητε!..

 

Για σένα μιλώ·

μην προσπαθείς να εννοήσεις την παντομίμα της μοναξιάς

-την ώρα αυτήν μοσκοβολάει η Ζωή!..

[από τη σελ. 67 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015]

 

ΑΜΝΗΣΙΑ

(από τη σελ. 68  στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015)  

Φυτεύοντας μικρές προσδοκίες βάδιζε

μην τάχα συμβεί τίποτε

εξόν από την τιμωρία του θανάτου.

 

Μάτια τυφλά δεν βλέπουν λήθη σιωπής ενώ

χλιμιντρίζουν νερά κάποιο φτερούγισμα φωνές μακρινές·

 

τίποτε δεν γνωρίζει της Μνήμης ίχνη

δάση ρημαγμένα  κύματα ανώνυμα

σπάζουν λυσσώντας στην άκρη της Γης

άγνωστη Χώρα χωρίς όνομα  πεδιάδες δίχως καρπούς

σαν κατάρα – τι πέρασε από δω

και τα θανάτωσε όλα;

 

(Μαλάματα  ζαφείρια  χρυσαφικά  -  χώμα!..) 

ΤΑ ΠΑΝΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Όσο κρατούσε η ζωή ακόμη

άγρια χαρά  άγριο πουλί  άγρια ερωτήματα·

 

ρώτησαν κάποτε  πού μένει  τώρα πώς χάθηκε

ποιος ύπνος τον σκεπάζει·  μήνυμα δεν έφτανε

λέξη δεν ακουόνταν από κει.

 

Ξάφνου ακούστηκε μα φωνή

ανέβαιναν τα δάκρυα  νερό πονεμένο  πλημμύριζαν

αυλές  δρόμους περάσματα – ποιας μουσικής από-

ηχος  ποιο τραγούδι λησμπνημένο;

 

Χωρίς ελπίδα στριφογύριζε από τη μια πλευρά στην άλλη

μάταια προσπαθώντας να κλείσει οριστικά

τα νερά  της  Κρήνης  Μνήμης·

 

λευκή μετόπη  μάτια  χείλια   χέρια γερά   στήθος

Έρωτας κρυφός  όρθια πόδια  κάλυκες   πέταλα   γύρη

οπλές  τροπ – τροπ   άνεμος χαίτης

 

όλα

ένα κροτάλισμα πελαργού  στη φωλιά του

μια συγγνώμη  για όλα τα απελπισμένα

περήφανα στον αέρα στο χώμα στο νερό

[από τη σελ. 69 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015]

 

ΥΣΤΕΡΕΣ ΛΕΞΕΙΣ  και  ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΙΙ

(… να ’ναι στα μάτια σου πάντα ο ουρανός ανοιχτός!.. 

Στο Κολιμπρί της Φλαμουριάς…   σελ. 72 - 73)

Νάματα  ιάματα  θαύματα   σωτήρια καταφυγή του νου  και  ψευδαισθήσεις έστω πικρές του Χειμώνα εύγεστο πορτοκάλι μακρινό κεράσι στον ουρανίσκο του Καλοκαιριού   Στο ματαξύ   ανείπωτο πουλιού έπος  και  τραγούδι   κάτω από το χώμα στα σκοτεινά τσαλιά   σαν ταξίδι σπάνιου τσαλαπετεινού   (ελάχιστο μέγιστο ωδικό της Γης)   ίχνος πλέον κόκκος άμμου  κόκκινεςς στέρνες  σπίθες  -  τυφλοί στον αιώνα.   Στο μεταξύ σύννεφα βροχής νεροποντές ποτάμια   και λίμνες  και  θαλάσσια ρεύματα των Ωκεανών  πάντα  και     ΕΠΙΛΛΟΓΟΣ ΙΙ   Το ’ξερες φίλε   βιαστικός ο Απρίλης   κόκκινες μέρες ακολουθούν·  στον ουρανό ψηλά η Ελευθερία  και οι κραυγές   των ταπεινών κουρνιασμένες στα δένδρα – νοσταλγικό   χελιδόνι φέρνει το μήνυμα κεράσια σκουλαρίκια   ωραίοι άνθρωποι που στο νερό δροσίζουν   τη γλώσσα τους κατάκορφα της ψυχής.   Μαυρίζει πάλι ο καιρός   είναι καιρό   πάρε ψυχή μου το δρόμο της ανηφόρας από την αρχή   εκεί θάλασσα λευκή ανθηρό κουράγιο   στα πρώτα σκαλιά κεράσια λάμπουν  και  γελούν εκεί   πάρε τον δρόμο όσον κρατάει ακόμα   η στερνή βουή στο στήθος.   Τέλος του Ιούνη όλα τα κουσρεμένα κλαριά   στο κίτρινο θέρος αλληλέγγυα υπάρχουν   άνθη τελειωμένα  και  φύλλα σιωπηλά σαν   όνειρα της επόμενης χρονιάς  -  ποιον θ’ αγκαλιάσουν γνωρίζεις;   Κατεβαίνεις αποχαιρετώντας τον Κόσμο   καθώς γυρίζουν οι αιώνες πίσω.   Λοιπόν φίλε   χαιρέτησε τη Σελήνη   το φεγγάρι που ενώνει τον κόσμο ησυχάζοντάς τον!.   [επιλογές από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, εκδόσεις ΚΙΧΛΗ 2015]

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2024

ΠΟΥ ΠΑΝΕ ΟΣΟΙ ΧΑΘΗΚΑΝ

 (… τώρα που οι αστραπές φέγγουν το πρόσωπό του με αγωνία ρωτούσε…)

 

ΣΚΟΡΠΙΑ ΦΥΛΛΑ σελ. 42

Τίποτε να μη βλέπει  -  να φύγει  να φύγει  να φύγει

στη  μονιά του λύκου να κουρνιάσει

μαύρη πέτρα της κατάρας   αθάνατη

 

Αστέρια τ’ ουρανού φύλλα των δένδρων

τώρα στο χώμα λιώνει το φεγγοβόλημά τους

ωχρό αντίο από το Νοτιά  και  τη γριά βροχή

 

δεν τα έσωσαν πριν  μήτε οι φτερούγες των αρχαγγέλων

μήτε τα δάκρυα στ’ ακροκλώναρα 

που στάζουν λαμπυρίζοντας   και  κλαίνε·

 

φύλλα

φύλλα των ίσκιων κι αβασίλευτα αστέρια –

 

αν άνθρωποι φτωχοί αναζητούν το ελάχιστο της καλημέρας

 μόνο τα τρελά όνειρα αποφεύγουν το τέλος

 

ΙΣΗΜΕΡΙΑ   σελ. 36

Σαν αίσθηση διπλό αγέρι ταραχή και πάθος

και προσδοκία ανολοκλήρωτη Αγαπημένη μου άγνωστη

μυστήριο χωρίς προσωπείο φτερούγισμα πουλιού

που προβάλλεις μόνον όταν κινδυνεύω άλλοτε στη λάσπη

κι άλλοτε αναληπτόμενη στον ουρανό!

 

ΑΕΤΟΣ   (σελ. 31)

Κάποτε στη Χώρα   ρώτησαν πολλοί

τι απόμεινε από την Ποίηση

αν υπάρχουν σήμερα Ποιητές…

 

Κανείς δεν έδινε απάντηση·

μια μέρα απρόσμενη   φάνηκε ένα παιδί δεκάχρονο

(είπανε κάποιοι πως είναι γέροντας σοφός

πως άλλαξε την ηλικία του   τα ρούχα  και  την όψη του)

 

Μίλησε λοιπόν το παιδί:

Οι Ποιητές και σήμερα υπάρχουν – τα πουλιά είναι!..

Πουλιά του κάμπου  και  της αετόπετρας

που βλέπουν μακριά πέρα από το ατλάζι  και  τους κεραυνούς

καταδικασμένα ανάμεσα στη βαρβαρότητα να ζουν

σκλάβοι ακούσιοι με σίδερα στα πόδια

στη μιζέρια το σκότος  και  την ντροπή

με τους λωτούς  της Λήθης εκμαυλισμένοι·

 

οι Ποιητές σήμερα χωρίς ακρόνυχα

χωρίς άλογα  και  αγαπημένα

βάλτωσαν στη νοσταλγία του Ύψους!..

 

(Αυτά είπε το παιδί  μα  κανείς δεν το πίστεψε)

 

ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΘΑΥΜΑ  (σελ. 54)

Την Ποίηση έχουν ανάγκη  και  η μέρα και η νύχτα

 

Σαλεύουν τα φύλλα στο αεράκι   όπως

μικρό γιαβρί ζητάει τρέμοντας   τροφή από τη μάνα

 

αλίμονο   πόσον άραγε κρατάει το νήπιο ευτυχία;

 

-Καλότυχος εσύ   που αντάμωσες το θαύμα!..

 

στη  συλλογή του Μάρκου Μέσκου

ΑΛΦΑ ΒΗΤΑ:  Τίτλος που με μια έννοια παραπέμπει στην αφετηρία της πολύχρονης σχολικής μας αγωγής. Φαίνεται πως πρόθεση του ποιητή είναι ν’ αρχίσει εκ νέου τη διερεύνηση και γνώση του γύρω του κόσμου θητεύοντας στην αυτογνωσία, στον εντοπισμό και σχολιασμό των στοιχειωδών συστατικών της ζωής, υπό το πρίσμα των ολοένα μεταβαλλόμενων συνθηκών!.. 

Ο Μάρκος Μέσκος, κουβαλά βέβαια ένα βαρύ φορτίο από μνήμες και γεγονότα.  Έχει όμως την ευφυΐα να απαλύνει τις καταστάσεις που περιγράφει προσφεύγοντας στον ανοιχτό ορίζοντα, στα πουλιά, στα δένδρα, στο χώμα και τα άνθη!.. 

 

Κι άλλες επιλογές από τη συλλογή του  Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ ΒΗΤΑ, εκδόσεις Κίχλη 2015  εφημερεύουν σήμερα στο ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ μου

 

 

Ο ΚΑΠΝΟΣ

(από τη σελ. 32 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015)

Γκρίζος καπνός βγαίνει ακόμη πονώντας

από την κορυφή του έρημου σπιτιού

σημάδι  (λένε)  προφητικό καθώς σπαθιά κυπαρίσσια

αδιάκοπα τάχα υποδέχονται τη ρίζα της ημέρας – α,

να ήσαν κοντά τ’ αγαπημένα πρόσωπα τα μπαρουτοκαπνισμένα

που χάθηκαν δίκαια  (λένε)  πολεμώντας στο μέτωπο   της Νύχτας

 

όταν βάρβαρη η γλώσσα του Κακού

μοίρα διπρόσωπη συχνά πλησίαζε το Λίκνο

τον Θυμό που δεν μεγάλωνε ακόμη

και δεν γνώριζε τη φωτιά

στα βήματα του φωτεινού Ήλιου

 

ΤΟ ΧΙΟΝΙ   

Κι εσύ που γέρασες

ενοχές θα ’χεις τύψεις θα σε τυραννούν

 

Κοντή πνοή βήμα μικρό λίγος αέρας μια στάλα νερό

 

θα ’μαστε πιο δυνατοί αν ανταμώσουν τα νερά μας έλεγες

τώρα χαμηλωμένα τα μάτια στον ήλιο    εκεί

ψηλά στους αετούς  και  τα κορφοβούνια  και  στις πλαγιές που λάμπουν

χρυσάφι κι ασήμι ανιδιοτελώς μέρα νύχτα

έτσι να λιώσει επιθυμεί

γιατί αγαπώντας δοξάζει τον κόσμο –

 

φοβισμένο πουλί μέσα στο χιόνι

να πιει τα δάκρυα σου φιλώντας σε    τάχα

λόγια νεκρά   να φυτρώνουν πάλι

 [σελ. 33 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

 

ΧΕΙΜΕΡΙΝΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

(σελ. 37 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ ΒΗΤΑ Κίχλη 2015)

Μόλις χτες οι ομίχλες σέρνονταν στα πλάγια

και στις κορφές του Χειμώνα·  κρύα

τα κύματα μα λάμπει ο ήλιος σήμερα

με το γλαρόνι ψηλά στον ουρανό που δεν λέει

να κατέβει στον γιαλό της μπουνάτσας –

 

ποτέ του δεν μαρτύρησε

αυτό να παραπαίει εκείνο να τρεκλίζει

και το άλλο που πεθαίνει σιωπηλά·

 

μάτια   φωνή   τραγούδι   χώμα

μέχρι το κόκαλο μαζί

 

ΞΙΝΟΣ ΚΑΡΠΟΣ

Πρέπει να σπείρεις για να θερίσεις

 

Δίφορο το δένδρο δεν έπαψε να γεννά·

 

τη μια στιγμή άνθη λευκά της νύφης

πράσινος καρπός σε λίγο και να

ο πορτοκαλής κύκλος

νεράντζι μεγαλωμένο  στο  παγερό αγέρι της Ελευθερίας

ξινός καρπός του φτωχού

χαρά και τραγούδι απαρατήρητο

των Εποχών μαγικό νανούρισμα - νάνι

[σελ. 39 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

 

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΤΟΥ ΒΥΡΩΝΑ ΛΕΟΝΤΑΡΗ

(σελ. 41 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ 2015)

Οκτώ του Αυγούστου 2014   κατέβηκε στο χώμα.

 

Μεγάλο το κύμα πάφλαζε σκάβοντας το ακρογιάλι

με τον θυμό της καταιγίδας μιλούσε το πέλαγος μα κανείς

δεν εννοούσε·  μήτε ο βαρκάρης χωρικός  μήτε  τα καΐκια

μήτε τα ιστιοφόρα στρίβοντας τον κάβο περήφανα –

κύματα   μηνύματα   μνήματα   θαλασσινά

 

όταν

βοριαδάκι και σήμερα ακόμη

αδιάφορο φυσούσε στη γραμμή των οριζόντων

 

αδιάφορο αν τα χέρια του γεμάτα αστέρια

του πανέμορφου ουρανού

και ροδοπέταλα του Μάη   μαζί του

 

ΕΙΡΗΝΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ  («Πάρε μαύρο γιαταγάνι» σ. 44)

Γνώριζε από το πέταγμά του κάθε πουλί

αν ήταν νέο πουλί  ή χρονιάρικο

αν γυρνούσε αγριοπερίστερο από τη βοσκή

αν ήταν «χαμένο»  ή γύριζε σταθερή σκοπιά

πάνω από τη φωλιά του·

 

αν ήταν στη χαρά  ή  λυπημένο   αν…

 

Ο ΛΟΓΟΣ ΓΛΥΤΩΣΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟ

(… μήπως  μπροστά η αγκαλιά του τέλους  

Ουτοπία  ή  Πλάνη  ή  Τραγωδία… συνήθως…)

Είναι λουλούδια θέλουν τον ήλιο  και  τον ίσκιο τους·  και το νερό –

τις νύχτες σκέψου πώς  θα περάσεις  το μαύρο ποτάμι!..

 

Τρυφερό μελτέμι στο μέτωπό τους!..

 

Ο Λόγος γλύτωσε τον κατακλυσμό

μαζί με το πουλί και το κλαρί στο ράμφος  - λένε·

 

ψέλλιζε κατ’ αρχάς γράμματα των συλλαβών

από το μέγα βάθος αναδύονταν ταπεινά

βάδιζε λίγο – λίγο

ξάφνου   σήκωσε το ανάστημα βρήκε τη φωνή του!..

 

Τώρα ακούγεται ο ήχος της νυκτός

χαράματα κοντά στα παιδικά τους βλέφαρα και

στα σοβαρά παιχνίδια του ύπνου

άγρια άλογα περνούν λιβάδια την έρημο διψασμένη

κατάκοπα δύσκολα σπάνε το γόνα τους

 

μα οι σκοτωμένοι πολλοί ανεξιχνίαστοι οι φόνοι

καθώς η οργισμένη φωνή του Λόγου νιογέννητη πάλι

πήρε το Δρόμο θαρρείς ένα τσιγάρο μια τζούρα δρόμος

 

-μήπως μπροστά η αγκαλιά του τέλους

Ουτοπία  ή  Πλάνη  ή Τραγωδία  (συνήθως)

[σελ. 46 στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

 

FADOS*   (το κόκκινο λουλούδι,  τραγούδι της πληγωμένης φάλαινας  - σελ. 48)

Χορός μέρα νύχτα

 

Μνήμη καρφωμένη στο τραγούδι η κραυγή της φάλαινας

 

-κύμα γαλάζιο τρέχεις στους αιώνες

κρωγμοί πουλιών πάνω σου οικογένειες ψαριών στον αφρό

και στ’ άδυτά σου μαύρα σκοτάδια θανάτου κοράλια χρω-

ματα σφουγγάρια και ιχθείς ανάμεσα μύρια μυστήρια

στον πυθμένα όταν αρχίζουν τα Φάδος στερνή πνοή

της φάλαινας και πρώτη στο μοιραίο ταξίδι ταχταρίζουν –

τας το μικρό της και παίζοντας και θρηνώντας μόνη

τώρα μετά το καμάκι της λόγχης και στ’ άγρια σαγόνια

της αλύπητης όρκας το συκώτι του μονάκριβου·

φανταστικός χορός στα κύματα αίμα θανατωμένο στ’ αβυσ-

σαλέα έγκατα τέλος και αρχή του λάλου κύκλου –

 

σχεδία πανί κατάρτι   αέρι κατευόδιο  -  για πού;

*FADOS: Το κόκκινο λουλούδι, τραγούδι της πληγωμένης φάλαινας

 

ΣΤΗΝ ΠΛΑΓΙΑ ΤΟΥ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ σ. 49

Άγρια γκορτσιά θυμήθηκες πάλι ν’ ανθίσεις

στην άκρη του δάσους κοντά στο θολό νερό

της λυπημένης τρυγόνας

 

σκόρπια τροφή το φθινόπωρο

κάτω από τα ξερόφυλλα εκεί

το διάλειμμα της αρκούδας πριν πάει στον ύπνο

κέρασμα κάποιων διαβατάρικων πουλιών που δεν

μισεύουν χαρά δική μου καθώς σ’ αντικρίζω στα

όνειρά μου ίσως

πρόωρη επίσκεψη ματαιωμένη πάλι

[από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

 

ΑΦΑΝΤΑΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΟ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΟΙΗΜΑ…

… ψαράς να γίνει μαγεύοντας τη θάλασσα υπό

το σεληνόφως την αυγή την ησυχία του καμάτου

με τη μοναδική του βάρκα

σε κάποιο ακρογιάλι του κόσμου  - ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ σελ. 40

 

ΟΝΕΙΡΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΑΝ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΘΩΣ…

(… έγειρες στον ώμο μου αναζητώντας  και  το άλλο χέρι της αγκαλιάς πάνω στα μαλλιά σου  -  ΤΡΙΣΤΙΧΟ σελ. 47)

ΧΕΙΡΑΨΙΑ (σελ. 43):  Ούτε μπάτης μήτε άμμος ξανθή   φίλιο έρεβος μπροστά  και  Τάρταρα μαύρα τώρα·    πήραμε τη ζωή μας λάθος  μα  δεν αλλάξαμε ζωή   τρελή απόφαση μέχρι να ξημερώσει σαν   τελευταία μέρα γραφής  και  Ποίημα στερνό.   Πλησίον η απόσταση   Κάποιο δειλινό πήραν το δρόμο του δάσους   και χάθηκαν·   φύλλα αγαπημένα κλωνιά κορμοί   νέοι φτερά πουλιών χαρτιά πεταμένα τους σκέπασαν·   Δεν φάνηκε ξανά το πρόσωπό τους  -  ποιος άραγε τους θυμάται;  ΠΑΡΕΝΘΕΣΕΙΣ (σελ. 45):  Υγρή τεράστια επιφάνεια η θάλασσα ποτάμια γίγαντες   μανιασμένα κύματα   νερά   νερά   νερά   ροή σχεδόν παντοτινή   αρμόνιο που συνήθως πονάει   όταν τρέχουν σκυλιά στη γραμμή του ορίζοντα   η τρελή πέστροφα της λίμνης   η φάλαινα του βυθού κάτω   ίσως λόγια φαρμακωμένα   ίσως μέλι στο τζάκι   φέγγος της φωτιάς στα μάτια·   πέλαγος ωκεανός αδέξια λόγια στα χείλια του βρέφους   παιδί της αλφαβήτας τώρα ξεκινώ κι εγώ  -  μόνο ζωντανό το ρολόι στον αιώνιο τοίχο   τικ τακ  τικ τακ  τικ τακ πουλί αναστατωμένο κελαηδεί   γιατί γνωρίζει…    [κι άλλες επιλογές από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, εκδόσεις ΚΙΧΛΗ 2015]

Τρίτη, 30 Ιανουαρίου 2024

ΜΑΓΟΙ και ΜΥΣΤΕΣ και ΠΡΟΦΗΤΕΣ προπάντων ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ οι Ποιητές

 (… συχνά το φως έλαμπε στη ράχη του νομίσματος για το ταξίδι…

πληγές και σκοτάδια· 

οι μάνες μόνο να κλαιν  να κλαιν  να κλαιν… 

σαν ήχος πρωτόγονης καμπάνας…)

 

ΜΕΤΑΙΧΜΙΑ ΟΡΙΑΚΑ   (σελ. 9)

Δύναμη παιδιού

σπαθί  και  κνούτο  και  κριός πολιορκητικός

που γκρεμίζει το επίμονο μαύρο·

 

τύμπανο βουερό   που καίει τα πέλματα των γιγάντων

λουλούδια θυσιασμένα  αστέρια στα χέρια σου

λαμποκοπώντας χαράματα  και  θεοσκότεινες νύχτες·

 

πρόσεξε μη σκοτώσεις το πουλί

πρόσεξε τον ήχο της φωνής

και τη σιωπή που βλέπει γελώντας κρυμμένη.

 

ΣΠΟΥΡΓΙΤΙ   (σελ. 10)

Πόσο ουρανό θέλουν τα φτερά του σπουργιτιού;

Δυο ραμφίσματα στο μέσα του καρπού

και αναχωρεί ευγνωμονώντας!..

 

ΑΚΡΟΓΙΑΛΙ   (σελ. 40)

Αφάνταστα δύσκολο ο ποιητής να γίνει Ποίημα

ψαράς να γίνει μαγεύοντας τη θάλασσα υπό

το σεληνόφως την αυγή την ησυχία του καμάτου

με τη  μοναδική του βάρκα σε κάποιο ακρογιάλι του κόσμου

 

[στροφές  στη συλλογή του Μάρκου Μέσκου ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, εκδόσεις Κίχλη 2015. Εξήντα δύο ποιήματα, κατά κανόνα μέσης έκτασης, συγκροτούν αυτή την ιδιόρρυθμη ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ του Ποιητή.  Τίτλος που με μια έννοια παραπέμπει στην αφετηρία της πολύχρονης σχολικής μας αγωγής. Φαίνεται πως πρόθεση του Μέσκου, σχολιάζει ο  Δημ. Δασκαλόπουλος, είναι ν’ αρχίσει εκ νέου τη διερεύνηση και γνώση του γύρω του κόσμου· για μια ακόμη φορά θητεύει στην αυτογνωσία, στον εντοπισμό και σχολιασμό των στοιχειωδών συστατικών της ζωής, υπό το πρίσμα των ολοένα μεταβαλλόμενων συνθηκών!.. 

Ο Ποιητής, κουβαλά βέβαια ένα βαρύ φορτίο από μνήμες και γεγονότα.

Έχει όμως την ευφυΐα να απαλύνει τις καταστάσεις που περιγράφει προσφεύγοντας στον ανοιχτό ορίζοντα, στα πουλιά, στα δένδρα, στο χώμα και τα άνθη!.. 

Βρίσκεται σε διαρκή επαφή και συνεχή διάλογο με το φυσικό περιβάλλον, με την πανίδα και τη χλωρίδα, αλλά κα με τις δημόσιες ή ιδιωτικές περιπέτειες που έχουν διαδραματιστεί στον τόπο μας…  Επειδή,

ο ποιητής είναι βαθιά ριζωμένος στην πατρώα γη και ο ίδιος αισθάνεται ως αναπόσπαστο μέρος της… 

Με ελλειπτική στίξη στις λέξεις που απαρτίζουν κάθε στίχο,  με ιδιόρρυθμες στροφές και διασκελισμούς, ο Μέσκος σχηματίζει ψηφίδα – ψηφίδα μια τοιχογραφία με σκοτάδι και φως, με πόνο και ελπίδα…

«Μαυρίζει πάλι ο καιρός…»  αλλά στη σκοτεινή του πλευρά  κρύβονται ρωγμές φωτός και ελπίδας καθώς ο ποιητής, είτε απευθύνεται στον εαυτό του είτε προς τον αναγνώστη, προσφέρει παραινέσεις παρηγοριάς και κατασταλαγμένης αντιμετώπισης των δύσκολων, δίσεχτων καιρών:   

 

ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΕΥΔΙΑ   (σελ. 35)

Μάγοι και Μύστες και Προφήτες

προπάντων   Ανώνυμοι  Επαναστάτες  

 

Πανέμορφο γαρδέλι χαράματα στο δένδρο

νότες ανεβοκατεβάζει κελαηδώντας το φως

και τη χαρά της άλλης μέρας!.. 

-Φίλε μου ακριβέ που χάνεσαι πάντα νωρίς

γενού άσπρο σύννεφο και κόπιασε στο ερειπωμένο κατώφλι

ρόδια  και  μήλα  και  κρασί  να σε φιλέψω·

αν βρέχει στο δρόμο   βροχούλα είναι θα περάσει…

 

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ   (σελ. 38)

Τρελαίνονται τα δένδρα όταν ανθίζουν

στον λόφο  στον έρημο δρόμο  στην καρδιά –

Μαύρε μου στόλισε με τ’ άνθη  τη ζωή σου

στη λήθη στείλε τα δακρυσμένα σου κλαδιά!..

 

ΣΑΝ ΥΠΟΘΕΣΗ    (σελ. 11)

Τρομαχτική μοναξιά το σπίτι   βυθός·

στον πάτο κανείς δεν ακούει

ρίζα που αν θέλει ο θεός κάποτε

θ’ ανέβει νούφαρο λευκό στο γραμμή

της νιότης   για λίγο  

 

Κι άλλες επιλογές ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Μάρκου Μέσκου εφημερεύουν σήμερα στο ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ μου

 

Η ΒΑΡΚΑ

(από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015)

Άδεια βάρκα (σύξυλη) που ξεβράζει το κύμα

στην έρημη ακτή·  σύννεφα μαύρα στον ορίζοντα

ξαφνική βροχή  πέτρινο δρολάπι –

 

δίχως τον Έρωτα γρήγορα περνάει η Ζωή·

πρωινό αεράκι και ασπασμός  και μουσκε-

μένα μαντίλια στην αποβάθρα κρυφός ανα-

στεναγμός μια νότα πουλιού κρυμμένη

στα φύλλα.

 

Πώς ηρεμεί το πάθος του φωτός τώρα

πες μου εσύ

κοντινέ μου φίλε!..

 

ΠΟΡΤΡΕΤΟ

Με το δικέλλι τον κασμά και το σακατεμένο φτυάρι

στο μέσον της μικρής αγροτικής οικονομίας α-

νοιξη φθινόπωρο λίγο θέρος κουρασμένος πάντα

στην πέτρα έξω από την πόρτα κοιτώντας το νερό

του ποταμού τις πάπιες που αθόρυβα οδηγούσαν τα

μικρά τους πάνω κάτω  - αυτός

θαρρείς χωρίς όνομα χωρίς όνειρα τάχα και μεράκια

πάντα θωρώντας κάτω· στο χώμα στενάζοντας·  ένας

παράξενος άνδρας ανώνυμος·

 

χάθηκεν όπως ήρθε·

μυστικό εφτασφράγιστο στον τετράγωνο λα-

ξεμένο λίθο της εξώπορτάς του

 

 

ΠΙΚΡΟ

Στα παράθυρα της νύχτας σε περιμένει·

 

μην του στερείς τον πνοή του αέρα

τον άνεμο του Βοριά όταν στροβιλίζεται α-

κόμη ζώντας μόριο εξαϋλωμένο

μαγεμένο από τους νεκρούς σε κάποια γωνιά

του κόσμου

[από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

 

ΜΙΚΡΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

(από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, Κίχλη 2015)

Άοσμα ψυχρά ρόδα και τριαντάφυλλα του Χειμώνα

δεν έκλεισαν οι πληγές ανατριχιάζουν ακόμη

-αλλάζει ο καιρός ο κόσμος αλλάζει έλεγε συλ-

λογισμένος με δεν το πολυπίσυε·

 

και τα πουλιά συλλογίζονται στο ύψος του ουρανού

τελώνια σε λίγο δαιμονισμένα μάγια φυσούν παντού

αλλοπαρμένος πανικός στον δρόμο για το χαμό τρ-

λαίνοντάς τον οι απουσίες των προηγουμένων·

 

σχεδόν αίνιγμα εγκώμιο χαρμολύπης

εφτασφράγιστο μυστικό το πορτοκάλι

κάτω από τα πέταλα των αλόγων  (της Επανάστασης)

 

ΤΟ ΤΥΜΠΑΝΟ

Πάλι το υποχθόνιο τύμπανο

μήνυμα φωνές απελπισμένες

-ποιοι δεν κοιμούνται εκεί κάτω;

 

Τώρα   τώρα   τώρα

φιλιά κι αγκαλιές και άνθη ξεγραμμένα

απύθμενος λάκκος παρέα στον κάτω μαχαλά

σαρκάζει τ’ αλησμόνητα καθώς

λιωμένοι στο φως και στο σκοτάδι

της λήθης καπηλειό ποδάρι του αόριστου χρόνου

λεηλατεί ακατάπαυστα ζωές·  μαχαίρι και πληγές

μην ξεκολλώντας το αρχαίο φιλί

 

Τώρα   τώρα   τώρα  -  Σιωπή!..

[από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΑΝΕΠΙΣΗΜΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

(Ο πολύχρωμος Σπίνος)

Πρόφαση των Βασιλέων οι σκλάβοι να δουλεύουν

εργάτες στα λατομεία και η άγραφη ιστορία που

λησμονήθηκε κάτω από αιώνες χωμάτων –

 

Μακεδόνες  και  Καρχηδόνιοι συνήψαν σχέσεις

εναντίον της Ρώμης·  πως τάχα ο Μέγας Αλέξανδρος

θα ’παιρνε πίσω την τιμή των Ελλήνων από τους χρυσοφόρους Πέρσες·  αργότερα

οι ρωμαϊκές λεγεώνες ορέγονταν την άλλη πλευρά

του Βυζαντίου  και  βούληση Αλλάχ

το πάρσιμο της Πόλης·  πρόσχημα οι σφαγές του Καρλομάγνου

στο κέντρον της Ευρώπης

δήθεν οι Σταυροφορίες καράβια με κανόνια πονηρές εκτιμήσεις

πονηρότερη η καταγραφή τους στα μοναστήρια τότε.

 

Ακόμη πιο δυσνόητα όλα τα μυστικά μάταια

πρόσφατα και τωρινά.  Να πούμε κι εμείς εύκολα το πρωί

το απόγευμα προβληματικό δεν στεριώνουν οι μέρες

της Χαράς·  η μάγισσα Ιστορία με το αίμα ξεπλένει

πάντοτε τις πομπές της ο Μεσαίωνας διαρκής

κι ας λένε οι πολεμοχαρείς   τα νικητήρια ψέματά τους!..

 

ΤΟ ΤΑΜΠΟΥΡΙ

(από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΑΦΑ  ΒΗΤΑ  2015)

Η κληματαριά  η φλαμουριά  του Χάινε το δένδρο

που γεννάει τα τζίτζιφα το αειθαλές δένδρο που

ωριμάζει κάθε τόσο τα κίτρα πρασινάδες ανώνυμες

άγριες τριανταφυλλιές – πράσινο οχυρό βγάζοντάς τον

από τον τάφο της μοναξιάς μεθυσμένον

 

γιατί αναχώρησαν άδικα φίλοι πιστοί

και αγαπημένοι·  ο άλλος θάνατος ο δικός του

ένα κίτρινο ανθάκι στο πρόσκαιρο τριφύλλι.

 

ΕΦΙΑΛΤΕΣ

(… οι καλεσμένοι περιμένουν τα κόκκινα μήλα στο σαλόνι…)

από τ’ άγραφα

ένα μοναχικό τριαντάφυλλο ψυχούλα!..

 

Λήθη πανούργα πες

αύριον

τι θα γεννήσει η νύχτα η γκαστρωμένη;

 

Σωρός πεσμένα ξερόκλαδα του ανέμου στη χαράδρα

απρόσμενο το καρτέρι το θήραμα κι ο κυνηγός

βαλσαμωμένα τα πουλιά φαντάσματα ίσκιων βούρκωμα του πένθους

μοιρολόγι η ανώνυμη χλόη και το ζουδάκι τρέμοντας

στο ασύλητο κονάκι του.

 

Εκεί    το μαύρο δάσος εκεί

κοντά το νερό της πηγής –

βασιλιάς το έρμο αηδόνι!..

 

ΚΑΡΜΑΝΙΟΛΑ

(… πόσων δε ράγισε το συκώτι…)

Αν άγρυπνο το καντήλι ησυχάζει στη γωνιά πικραμένο

αλλόκοτα σημάδια περίεργα σκοτεινά –

 

μοναδικό πολυφωνικό τραγούδι χάθηκε για λίγο

στην κρύπτη ελπίζει τώρα μια πιθαμή η ανάσα

Εποχή του σκότους βρέχει ομίχλες χιόνι παγωμένο

κοιμούνται τα κόκκινα  γκρίζο άγριο περιστέρι

κυνηγημένο κι άφαντο πληθαίνει το έρεβος αέ-

ρι οι φίλοι αραιώνουν τις ώρες τεντώνουν μάταια

αγαθή μόνον η γλώσσα της μάνας –

 

και τα κόκαλα λιώνουν στο χώμα

τα ψίχουλα στα πουλιά·

 

ώρα για το κρασί   κόντρα!..

 

ΣΥΓΡΧΟΝΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

(… πανίσχυρο το τραγούδι χωρίς λόγια…)

Πατώντας τους όρκους επαιτούσε μόνο

η δυστυχία να μη λησμονηθεί

της λήθης η σκόνη μην τον σκεπάσει αιώνια

 

-Πρόσωπα σβήνουν   χάνονται φίλοι

πήρε το μερίδιο της κι η παγωνιά  (όλα παίρνουν

κάτι μαζί τους)  σαν θάνατος και ζωή που λίγο-

στεύει στο άγονο χώμα·  αγωνίες

αδιέξοδο τέλος  απειλές τα μαύρα φίδια

πάνω του ζωσμένα.

 

Ξενιτεμένος   μεταίχμιος

στο λάκκο του πρωινού φωτός ικέτης

δεν ειρωνεύεται  (σαρκάζει)

 

κάποιο πουλί

ο μεγάλος ήλιος

κάποιος θεός να δώσει!..

 

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Εννοούσε τη ματαιότητά του

χαϊδεύοντας την ευδία  των ουρανών

στο χώμα το απριλιάτικο λουλούδι την ευχή

της μάνας και το καθημερινό νερό στο πρόσωπό του·

το πολύβουο μελίσσι τις αμέριμνες πεταλούδες

των ευλογημένων καρπών τη γεύση στα χείλη

-και τα όνειρα;

 

Στα βήματα του χορού της λάβας των ηφαιστείων θαρρείς

πατώντας πετώντας ψηλά μνήμες που κόβουν στα δυο

την ανάσα της ζωής κάθε ταπεινωμένου.

 

Εκεί  συχνά συλλογάται το ανύπαρκτο θαύμα

ρίζες που ωστόσο επιμένουν ωσάν

ξεφτίδια και σκόνη αύριον

 

(ο γκρεμός που χάσκει τρομερός

στη λησμοσύνη της αγάπης

τη σκοτωμένη) – ρυάκι απόμερο

σιγανή φωτιά.

[από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

ΠΕΡΙΕΡΓΗ  ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ  

(από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ 2015)

Τώρα που οι αστραπές φέγγουν το πρόσωπό του

με αγωνία ρωτούσε:

πού πάνε όσοι χάθηκαν

και μάταια και πνιγμένοι στον ζόφο των ημερών

 

σάλωσαν τα λογικά του από τότε

σκοτωμένος θαρρείς στη μοναξιά του

όχι ζήτουλας επαίτης κουρελής μα φορούσε

μαύρη γραβάτα προσποιούμενος τον καθώς πρέπει

νομοταγή πολίτη σάμπως νεκρός αφού

δεν τσακμακίζει τίποτε εντός του –

 

δεν θα τους ξαναδεί   μήτε εκείνοι εκείνον…

 

ΞΕΨΥΧΟΥΣΕ…

Σταθμός άραγε που αστέρι γεννά

με την πλάτη στο χώμα;  Λίγο – λίγο άραγε

πόσοι γέρνουν στη λήθη!..

 

Το Ποίημα τώρα ξεκινάει από το τέλος

κορφές γκρεμός πεδιάδες και κάμποι των ίππων

ανθισμένα πρωινά λαλίτσες πουλιών στα θάμνα

όνειρα   όνειρα   όνειρα

εκεί που κάποτε δυο μάτια φώτιζαν τον δρόμο

τον ίλιγγο της αγάπης που ησυχάζει αγκαλιασμένος·

 

(μουγκρίζει η Λησμονιά σιωπώντας

άγρια μεσάνυχτα μοναχικά τραγούδια)

 

τ’ αστέρια βγήκαν

γέρνεις στον ύπνο  (όχι της Λήθης)

καθώς ο Θάνατος και το μαρμαρένιο αίμα

-ρωτώντας παλιά έμαθες τώρα

ποιο είναι το στερνό Ποίημα!..

[από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

 

ΣΑΝ ΜΝΗΜΗ

(… ο θάνατος δεν έρχεται μονάχος…)

Έτσι τιμούσε η παιδική του μνήμη τους Ποιητές

 

ιτιές πονετικές που χάιδευαν το ερωτικό κύμα

τον Νταλγκά στο παλιό γεφύρι με το ποτάμι

τις χορταριασμένες όχθες και τα καραβίδια·

 

ψηλά τα πλατάνια των άστρων στο μεσοπολεμικό πάρκο

Αύγουστο μήνα Πανσέληνος όταν ο πίδακας

άφριζε πηδώντας σαν άκρατος οίνος και πλήθος

σιωπηλό λούλουδα μα παιδική χαρά ριγούσε

ακούγοντας μαγικά τα Ποιήματά τους.

 

Τέλος Φλεβάρη τώρα

 

φουσκώνουν τα μάτια των δένδρων έτοιμα ν’ ανθίσουν

πάλι καθώς αύριον θα περάσουν λίγα σύννεφα σαν Μνήμη

στον γκρίζο αιώνα!..

 

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

(από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ 2015)

Διπλή καλημέρα χαιρετούσε

το κοπάδι στις πλαγιές του χωριού·

το αύριον ξόρκιζε και το μαχαίρι!.

 

ΧΩΜΑ ΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

Χιόνι παγωμένο κατέβαζεν η βουνοκορφή·

τις άλλες μέρες λυπημένη περήφανη και μοναχή

μακριά από τον ζόφο της πολιτείας.

 

Άνθρωπος δεν ήταν μα καταλάβαινε πολύ

τις ανθρώπινες πληγές – όπου κι αν ακουμπούσε το

αγέρι της εκείνο βογκούσε

αυτό που ακόμα και το νύχι στα δάχτυλά του

αλυσίδα ήταν βαριά.

[από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

(από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ 2015)

Καθώς το στάρι καθώς το νερό οι λέξεις

προβάλλουν ως άρτος κοινωνίας

 

Βασίλεμα  ή  χαραυγή

σκάει ο ουρανός ο ήλιος ραγίζει·

 

κόκκινη λάβα λυκόφως των θεών η αμφιλύκη

ώρες ανύποπτες να τρέξουν τα νερά και οι φωνές

που βλέπουν καινούργια σύνορα

σήματα κινδύνων άραγεν  ή  γεννάει μωρά

η μάνα  η μικρομάνα  η Χαρά;

 

Τέλος και στάχτη από το κούτσουρο των δώδεκα ημερών

να τες και οι Αλκυονίδες ξανάρχονται φεύγουν·

ό,τι προλάβει ο ταπεινός ο θρίαμβος

παίρνει μαζί του στο χώμα!..

 

ΤΟ ΔΕΝΔΡΟ

Τ’ αστέρια του ουρανού στο δένδρο·  φύλλα που στολίζουν

πλούσιοι γαλαξίες κάθε κλαρί λάμπουν στον ουρανό τους

δένδρο μόνο την ημέρα με το φως του ήλιου και τ’ αέρι·

το νερό δεν φαίνεται είναι βαθιά στο χώμα που κρατεί εν

ζωή όλον τον πλανήτη – ποιος ποτίζει άραγε το δένδρο

μήπως το αίμα των εκτελεσμένων  ή  βούρλα που σαλεύουν κάτω

από το λησμονημένο διάφανο νερό;

 

Περίεργη φύτρα κρατάει συντροφιά σαν θυγατέρα καλή

να βοηθήσει τον πόνο των ανθρώπων

[από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ  Κίχλη 2015]

 

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΤΑΛΑ ΤΩΝ ΑΛΟΓΩΝ  (… της ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ…)

(…τω αγνώστω Θεώ…  παράπονα που δεν είπε ποτέ…)

Άπιστη λίμνη απλώνεις το ψέμα σου συχνά   κυριεύοντας οικισμούς χωράφια κάστρα περήφανα   το πυρακτωμένο πέρασμα των Εποχών  -  χρόνια παρατηρούσε την παλίρροια πικραμένος   γιατί τον ανασταίνει νεκρόν και τον σκοτώνει πάλι·   άλλο δεν έχει·  δώσ’ του μια φτερούγα τη δύναμη   ενός βήματος·  σα μοίρα σκοτεινή και υπόγεια   ποιαν ώρα θα σ’ ανταμώσει προτού χαθεί δεν γνωρίζει·  στο ρεύμα εκείνο σκάζοντας τα νερά του σ’ άλλη Χώρα   στη γραμμή των σεισμών εξαφάνισέ τον στα μεταίχμιά σου  -  το δικό σου φευγιό το δικό σου ψέμα χάρισμά σου·  παίξε την αποκάλυψή σου δίνοντάς του ένα μικρό πουλί   ενός θάμνου τον ανθό·  τη μόνιμη πνοή που λυγάει   τη χλόη στο πλάι.   Διψασμένος πάντα στα μόνιμα σημάδια του  (ίσως)  γιατί αλλάζει ο Κόσμος με το χαμό ρωτούσε   καθώς ριπές μικρού ανέμου σαλεύουν το νυχτερινό του   κιόσκι·  την απύθμενη ζωή τους που φιλοξενεί   ατυχήματα ήττες και γηρατειά!..  [από τη συλλογή του Μάρκου Μέσκου  ΑΛΦΑ  ΒΗΤΑ, εκδόσεις ΚΙΧΛΗ 2015]

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2023