Η ΜΝΗΜΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΕΙ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΑ

 (… τεχνολογία πρωτόγονα σοφή  που αυτόματα  λιχνίζει κάθε περιττό των οφθαλμών…)

Δε λένε ψέματα οι παλιές φωτογραφίες.

Ψεύτικος είναι ο πακτωλός τόσων χρωμάτων

Σήμερα

Που επί χάρτου υποδύονται μοιραίες διαφορές

Και τονικότητες   Για τους εύπιστους.

Το ουσιώδες το συνέλαβε η πρωτόγονα σοφή

Τεχνολογία του επέκεινα:

Μαύρο, λευκό  και  γκρι αρκούν

Με ακρίβεια

Να μεταφράσουν της ευφράδεια μιας   στιγμής.

 

Μαύρο πυκνό

(Δεν υπαινίσσεται απλώς –

Μπορεί μονότονα   Μα καθαρά να λέει το μάθημά του)

Γκρι αρκετό

(Σε όλα πάντα περισσεύει    ο δισταγμός, το ξέρουμε)

Και μόνο λίγες αστραπές του άσπρου

Ως να φωτίζεται

Μέσα σε δάση νοσταγίας η ατραπός

Που αργά  ή  γρήγορα  Κι εσύ  Θα περπατήσεις.

 

Τεχνολογία πρωτόγονα σοφή.  Που αυτόματα

Λιχνίζει κάθε περιττό των οφθαλμιών

Και ακέραιη

Φωτογραφίζει πριν ακόμα γεννηθεί

Τη μνήμη

 [από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003 - συγκεντρωτική έκδοση ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ ΠΟΙΗΣΗ 1970 – 2005, εκδόσεις Καστανιώτη 2008] 

 

 

 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΚΕΨΗΣ

(από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη  ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003)

Τρεις ώρες τώρα προσπαθώ να κοιμηθώ.

Ζέστη Αυγούστου

Και ιδρώτας του μυαλού που ολόγυρα

Σαν τα κουνούπια οι σκέψεις    Το λογχίζουν.

Τι έπαθα;  Στο φως της μέρας

Σπάνια μ’ επισκέπτονται.  Και νιώθω βέβαια ευτυχής.

Ή για να γίνω πιο ακριβής:

Απαγορεύω τέτοιες επισκέψεις.  Αφού λαθραία

Έτσι και τύχει και τρυπώσει σκέψη, αργότερα

Η μια την άλλη προκαλεί,  ότι τάχαμου

Για λίγο μόνο, μια μικρή φιλοξενία – τα ξέρετε –

Οπότε ιδού,  μπουκάρουν καραβάνια ολόκληρα

Με βλέψεις μόνιμης μετοικεσίας

Οι συνειρμοί.  Να λείπει.

 

Κλείνω λοιπόν ερμητικά τα σύνορα – και τέρμα.

 

Γιατί δεν είμαι εγώ Αμερική.  Ούτε τα εδάφη μου

Μπορούν να θρέψουν τόσους μετανάστες.

 

 ΚΟΙΝΟΣ  ΚΑΙ  ΑΝΩΦΕΛΗΣ

Τρεις ώρες τώρα προσπαθώ να κοιμηθώ.

Ζέστη Αυγούστου

Μα επιπλέον σαν έμμονη   σκέψη ανώφελα κοινή

Μες στ’ αυτί στριγγλίζοντας

Ένα κουνούπι

Ανωφελές;   Κοινό;   Δεν γνωρίζω.

Επίμονο -  μην πω εμμανές.

Τι να ’κανα… Το ’διωξα οχτώ, δέκα φορές

Στο τέλος πλέον τω κρούοντι

Και τω αιτούντι   (αλίμονο· 

πώς αβαντάρει τους θρασείς   ως κι η θρησκεία της φύσης)

Είπα να ενδώσω.  Ελπίζοντας

Μ’ εθελουσία  αιμοδοσία πως θα εξαργύρωνα

Ρανίδες ύπνου.

Αφέθηκα.

 

Προσεδαφίστηκε απαλά

Στο ελικοδρόμιο του λοβού.  Κι όταν σηκώθηκε

Θα πρέπει να ’τανε

Τουλάχιστον μισό από το βάρος του

Δικό μου αίμα.

Ωραία εξαλλαγή:

Εγώ,  μισο εγώ ενός κώνωπα!..

 

Σχεδόν το διασκέδαζα.  Και πώς να κοιμηθώ

Κατόπιν τούτου.  Αφού το αίμα μου

Πρώτη φορά που απέκτησε φτερά

Και πάει σφυρίζοντας

Στα δυσθεώρητα ιλίγγου που αναντίρρητα

Τον είχε στερηθεί.  Σαν πούπουλο

Θα φύγει μεσ’ από τις γρίλιες για χιλιόμετρα

Όλη την πόλη να ρουφήξει απ’ τα ψηλά

Ως το ξημέρωμα.

 

Ως το ξημέρωμα

Τον είχα ολότελα ξεχάσει.  Μου τον θύμισε

Η αμελητέα φιγούρα του πλάι στο κρεβάτι:

Κοκαλωμένος ορειβάτης που έμεινε

Στο χιονισμένο απόκρημνο ενός τοίχου.

 

Ώστε αυτό ήτανε λοιπό,.

Τόσος αγώνας, τόσο αίμα

Τόση ένταση

Για να πετάξει μισό μέτρο παρακεί!..

 

Ανωφελής εντέλει  και  κοινότατος!..

 

Όχι μισός

Μα ολόκληρος εγώ, σας λέω!..

[από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003]  

 

 

Η ΜΥΓΑ

(από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ  2003)

Μια μύγα πάνω στο χαρτί

Με τα φτερά κλειστά

Τώρα που γράφω.  Ανίδεη

Στη λέξη μύγα σα να καθρεφτίζεται.

Κοιτάει, μα πού να φανταστεί

Τι να ’ναι μύγα.  Μόνο ανησυχεί.

Τρίβει τις δυο κεραίες αμήχανα

Κάνει τρεκλίζοντας

Γελοίους βηματισμούς.

 

Δεν έχω δει ποτέ μου άλμπατρος

Όμως φαντάζομαι

Μεσ’ απ’ τη λέξη άλμπατρος

Πώς να ’ναι.

 

Και δεν τολμάω

Καραμπόλα παρομοιώσεων.

 

Ούτε υπαινίσσομαι

Ακραίους συσχετισμούς!.

 

 

Ο ΨΕΥΤΗΣ ΒΟΣΚΟΣ

Αλήθεια λέει.

                                        

Ακούει στον ύπνο του υλακές

Προβάτων.  Και άλλοτε

Βλέπει το σκύλο του

Να ξημερώνει λύκος.

(Φτηνούς  αναγραμματισμούς

Σκαρφίζεται   Ο φόβος).

 

Λοιπόν,  φωνάζει.  Αλίμονο

Ποιος άλλος δε θα φώναζε

Αν συκοφάντης μύθος

Του έσφιγγε θηλιά;

 

Αλήθεια λέει.

 

Μην τον πιστεύετε!..

[από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003]  

 

 

 

ΣΑΡΚΟΒΟΡΑ ΔΩΜΑΤΙΟΥ 

(από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003)

Απ’ την αυλή   Ακούω το γάβγισμα

Του λύκου

Στα μαλακά του καναπέ

Την τίγρη

Γουργουρίζοντας.

Κι όπως βραδιάζει γρήγορα

Σαύρες κροκόδειλοι

Ως το ταβάνι αναρριχώνται

Σαμιαμίδια.

 

Γι’ αυτό χτυπάει

Συναγερμό

Στο στήθος   Το ταμ – ταμ:

Να θυμηθώ   Πως κάποτε

Τ’ αρχαίο τους αίμα

Μ’ ένα νέο βρυχηθμό

Θα μας ξεσκίσει.

 

Κούτσουρα έχει.  Ασ’ τη να καίει

Την τηλεόραση ως αργά

 

Και πριν προλάβουν

Να μας βρουν

Πάμε τρεχάτοι

Να κρυφτούμε

Στη σπηλιά   των σκεπασμάτων!..

 

ΣΤΟΜΑ ΣΤΟ ΜΑΣΤΟ

Λευκό σγουρό σκοτάδι όλο βελάσματα

Πίσω και πίσω από ραχούλες γενεών

Τυφλό το    στόμα στο μαστό

(Που ανάστροφα   Με πλημμυρίδα  ή  άμπωτη

Το ίδιο πάλι:   στο – μα – στο – μα – στο)

Αλλά ο μύθος θα δηλοί την αθωότητα

Καθώς το ρύγχος του θηρίου όπως φωτίζεται

Κόκκινο πάντα μες το βούρκο

Ασάλευτο

Εκεί θα υπήρχε απ’ την αρχή.

Έτσι φαντάζονται. 

 

Ο αμνός πώς να ’ξερε  αν είναι σαρκοβόρο;

 

Για το χορτάρι ωστόσο σαρκοβόρο είναι.

Ανήλεο λιανίζει κόκαλα δροσιάς

Και αμέριμνο

Αναχαράζοντας τις πράσινες κραυγές 

Του μακελειού του.

 

Α, το χορτάρι.  Το άχραντο.

Με κολλημένο το μικρό δικό του  στόμα στο μαστό

Κοίτα το μπήγει ρίζες νύχια

Όλο στραγγίζοντας

Και στραγγαλίζοντας πατάει   Επί χωμάτων.

 

Μην πας πιο κάτω.

Μα όσο αν πήγαινες

Γοερά – τι θύμα   τι νεογνό –

Θα τ’ άκουγες:

Στο στήθος κιόλας

Κρεμασμένα στο μαστό

Με θηλασμό

Αποστηθίζουνε   Τον φόνο.

 [από τη  συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003 ]

 

 

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΝΕΟΣ 

(από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003)

Σαφώς μικρότερός μου  αλλά σεβάσμιος

Αφού το μέλλον που ατενίζει

Με το μάτι γελαστό

Ήδη το έζησα εν μέρει.  Το ανάλωσα

Μαζί μ’ εκείνον και τον τρόμο του επικείμενου

Να μπαινοβγαίνει ως κατοικίδιο

Στο σκοτάδι.

 

Πόσα μπορεί να οσμιστεί

Μια νεαρή φωτογραφία που ναρκισσεύεται;

Σας λέω ελάχιστα. Ούτε τη μύτη της δεν βλέπει

Όχι ένα ποίημα

Που να δακρύζει απάνω της

Σ’ εξήντα χρόνια δρόμο.

(Αλλά  σκεφτείτε το:

Αν είναι αλήθεια δυνατόν

Εξήντα χρόνια αργότερα να υπάρχουνε

Ακόμη δάκρυα  και  ποιήματα!..  Ε όχι)

Φωτογραφία στιγμής,  πώς επωμίσθηκε

Δεκαετίες ολόκληρες βλεμμάτων,  Κι αν διασώθηκε

Το γελαστό δικό του βλέμμα μιας στιγμής

Γιατί να υπέθετα

Πως ήταν σίγουρα για μένα;   Υπεκφυγή

Κι αμηχανία μπρος στη φάκα του φακού

Πιο σίγουρα   Στη φάκα   του φακόυ!..

 

Σαν ποίημα·

Που όλο γλιστράει

Στην άκρη των δακρύων.

 

 

ΜΟΡΣΙΜΟΝ

Όλο ευκρινέστερος   Όλο πυκνότερος

Ακούω τους χτύπους.

Κροτάλισμα μυδράλιου ψηλά οι αφύλαχτες

Στροφές του ύπνου  ή  άλλοτε

Ψιλο τακούνι βιαστικό

Πάνω στις πλάκες:

 

Τηλέγραφος

Που δε σηκώνει αντίρρηση.

Αυτό που λέει δεν το ξελέει.

Τελεία   Και   Παύλα!..

 

Με ροκανίζει ωστόσο η περιέργεια.

 

Τόσο ακριβή χτυπήματα

Σήματα μορς

Και τόσο επίμονα

Τι μήνυμα κρυφό

Να μεταφέρουν.

 

Σήματα, ναι!..  Αλλά  μ ο ρ ς;

 

Δεν ξέρω σήματα καθόλου.

Μόνο ελάχιστα  -  κι αυτά λειψά –

Λατινικά.

 

Που αχρείαστα…

 [από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003]

 

 

ΑΚΕΦΑΛΟ  και ΦΡΕΝΙΑΣΜΕΝΟ ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ

(από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003)

Να φτερουγάει το αίμα του

Πάνω στις πέτρες.

 

Ήμουν μικρός δεν ήξερα

Χωρίς τον ήχο πώς ακούγεται η οιμωγή

Χωρίς την όραση

Πώς καταργείται ακέραιο

Το σκοτάδι.

 

Πώς κικιρίκου

Εφιάλτης σε ξυπνάει μιαν αυγή

Χωρίς κεφάλι.

 

 

ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΠΕΤΟΥΝ   ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΕΝΟΥΝ

(…πτερόεντα είναι,  αφελή,  τι να σκεφτούν…)

Ο αναμάρτητος πρώτος βαλέτω.  Αυτός   Που δεν πέρασε ποτέ απ’ το νου   Πως τα πτερόεντα πετούν κουρνιάζουνε   Σαν τρομαγμένα πάνω στα γραπτά   Μήπως και βρούνε τρόπο κάπου να τρυπώσουνε   Να μείνουν όπως μένουν τα αιώνια όλα:  Στον αιώνα!..  Πτερόεντα είναι, αφελή, τι να σκεφτούν…  Όμως ετούτα εδώ τα αιώνια,   Δεν ξέρουνε   Για πόσο θάλλει μια αιωνιότης;   Και αγάλλονται   Τ’ ονοματάκι τους  χαράζοντας βαθιά   Στην πιο πολύτιμη   Άπεφθη   Λυδία των πάντων   Λήθη!..  Χτες διάβασα ξανά τα ποιήματά μου   Κι έμεινα   Πραγματικά ενεός!..  Κυρίως με κλόνισε   Η πλησμονή του έρωτα – Που απουσιάζει ολότελα.   Εγώ είμαι αυτός;   Που αν με ρωτούσαν, θα ΄λεγα   Πως θα ’πρεπε  λιγότερο προσωπικά να ’χα μιλήσει.   Ποια αισχυντηλή  Λογοκρισία χωρίς ντροπή αποφάσιζε   Μ’ άλλα φορέματα κάθε φορά   Να ντύνει τα γεγυμνωμένα  και  άλλαζε   Τον ρουν στην κοίτη;   Έμεινα!,,  Πραγματικά ενεός!..  Δεν ξέρω τι θ’ αποφανθούν  (αν,  όποτε…)  Οι αυθέντες  οι αυθεντικοί ετάζοντες   Καρδίες  και  όργανα λοιπά·  Ίσως προσάψουν ερεβώδη σαρκασμό   Τη μεταμφίεση του ελεγείου σε σάτιρα   Τη λέξη που διστάζει αμφίσημη   Σε σκοινί τρόμου – Ανάρμοστο   Να υποθέσω εδώ τι ενδέχεται  Να υποθέσουν άλλοι.   Το μόνο που με ανησυχεί  (καθόλου δε με ανησυχεί, αστειεύομαι)   Είναι που απ’ όσα έγραψα   Από εκεί μονάχα θα με νιώσουν.   Στίχος γνωστός, καβαφικός.   Και αξίωμα!..  Μα περισσότερο αντικλείδι για ν’ ανοίγουνε   Τα πιο ανοιχτά συρτάρια εξιχνιάζοντας   Φέρνοντας άνετα στο φως οι κρίνοντες   Τα φανερά.   Συνθήκες βίου προσωπικού,  Τους περιβάλλοντος,  της εποχής.   Πράξεις  και  Λόγια που έφυγαν   Μένουν για πάντα, ως φαίνεται·  να μας θυμίζουν.   Ποιες πράξεις απ’ τις τόσες άραγε.  ποια λόγια;   Το μόνο που μ’ ανησυχεί!..  Αλλά ίσως δεν αξίζει να καταβληθεί   Τόση φροντίς  και  τόσος κόπος να με μάθουν.   Δεν αστειεύομαι!..    [κι άλλες επιλογές  από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003 συγκεντρωτική έκδοση ΠΟΙΗΣΗ 1970 – 2005, εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ]

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2024

Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΙΔΕΕΣ

 (… πρέπει πρώτα να συλλάβει ο νους!.. 

Κι έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί…)

Πνεύμα σημαίνει φύσημα!..

 

Όμως μη σπεύδεις. 

Άλλο το έωλο    

Ρουθούνισμα μιας αύρας  άλλο η λαίλαπα

Ενός γερού  βοριά!.. 

Και πώς εσύ    Με πρωτοβάθμια σκέψη να εκπορθήσεις

Ποίημα;

Θυμάσαι:   «Πρέπει πρώτα να συλλάβει ο νους

Κι έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί»!.. 

Σαφείς οι οδηγίες!..  Λακωνικότατες!.. 

Και όταν λέμε   «πρώτα να συλλάβει ο νους»

Δεν εννοούμε σίγουρα τόπους κοινούς.

Αθέατα   Νυστέρια ολόγυρα ορθοτομούν τα βάθη

Εγκέφαλοι μιας νέας εποχής εκφράζουνε   Το αόριστο

Με όλως ακριβή   Αοριστία!.. 

 

Όπως και να ’χει   Ο Μαλλαρμέ το απέκλεισε: 

«Η  Ποίηση δεν γίνεται με ιδέες»

(Ωραία ιδέα!..  Μπορεί να γίνει Ποίημα;

Δύσκολο) 

 

Άρα   Σου μένει το αίσθημα!.. 

 

Το αίσθημα σου μένει   Συντριβής

Για τον αιώνιο θρίαμβο   Των αισθημάτων!..

 

Ψυχή σημαίνει πεταλούδα!..  Πνεύμα σημαίνει φύσημα!..

 

Γι αυτό κι ο άλλος τόπος θα ’ναι   Χλοερός!..

Να βόσκουνε ανθούς οι πεταλούδες

Γι’ αυτό θα ’ναι αναψύξεως

Απ’ τον πολύν αέρα   Που φυσά!.. 

 

Κι ίσως γι’ αυτό

Ποτέ από κει   Κανένας δεν απέδρα!..  

 

Μαθαίνω κάνει πάντα παγωνιά.

Κι εσύ δεν πήρες φεύγοντας   Ούτε κουβέρτα…

 

Να σκεπάζεσαι καλά   Με το χώμα σου!..

 [Η ΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΙΔΕΕΣ,  ΠΝΕΥΜΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΥΣΗΜΑ  και ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ, τρία ποιήματα    από τη  συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003  - συγκεντρωτική έκδοση ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΩΣΤΙΕΡΗΣ ΠΟΙΗΣΗ 1970 – 2005, εκδόσεις Καστανιώτη 2008]

 

 

 

 

ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑ

(από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη  ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003)

Και όσοι μίλησαν  και  όσοι σώπασαν

Και όσοι ανέβηκαν στο πιο ψηλό κλαδί

Και όσοι αφέθηκαν

Και όσοι ανοίξαν την καρδιά τους  και  όσοι έριξαν

Μέσα στη στέρνα της χαλίκια  ώσπου τη στέρεψαν

Και όσοι χύσανε ποτάμια  και  όσοι έστρωσαν

Κάτω απ’ τον ίσκιο του εαυτού τους  και  ονειρεύτηκαν

Και όσοι μπήκαν στα βιβλία  και  όσοι σκόρπισαν

Χωρίς φειδώ  χωρίς την έγνοια του επερχόμενου

Χωρίς το φόβο πως μπορεί να φοβηθούν!..

 

 

ΨΥΧΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Ψυχή σημαίνει πεταλούδα.

 

Ευφάνταστη αμφισημία

Πατικωμένη ανάμεσα   Σε φύλλα   Λεξικού.

Λιγάκι πριν   Από το   Ψύχος!..

 

Ή μάλλον

Όχι αμφισημία:   Ευφημισμός!..

 

Σα να μπορούσε

Να ’χε βούλες με φτερά   Εαρινή αγαθότητα

Το αόρατο   Που τρώει   Τα σωθικά!..

 

Να πέταγε   Και δεύτερη φορά

Της σάρκας   Το ακόρεστο   Σαράκι

[από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003]  

 

 

ΚΑΘΑΡΣΗ

(από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ  2003)

Ένας νεφρός μέσα σε Ποίημα   Ξενίζει!..

Σαν ψεύτικος να φαίνεται,  σαν τεχνητός.

Όμως αν άνοιξα τέτοια κουβέντα,  είναι που ήθελα

Να σας ρωτήσω:  Τι άραγε

Μοιάζει κοντύτερα σ’ ένα νεφρό;

Το πάγκρεας;  Το νέφος;  Ο αφρός;

 

Καγχάζουν γύρω οι αγχίνοες

Για την αφέλεια της απορίας.  Δεν ξέρουνε

Πως ό,τι συγγενεύει εδώ,  εκ του σύνεγγυς,

Μόνον εδώ,  εκ του σύνεγγυς, θα συγγενεύει.

Ακούστε με.  Για βγείτε παραέξω  εξαργυρώσετε

Καρδιές – βραδιές   Χέρια – μαχαίρια

Ή του αέρα   Τις αόρατες αορτές!..

Καμιά πραγματικότητα   Δεν πρόκειται να στέρξει

Τέτοια παραχάραξη

Καμιά παρήχηση   Δεν απηχεί τα γεγονότα!..

 

Ένας νεφρός στο Ποίημα   Ξενίζει.

Δύο νεφροί στο σώμα

Είναι αγλάισμα.  Ιδού

Ενώπιον σας η αντίφαση

Το εξόφθαλμο σκάνδαλο!..

 

Μα πού να βρεις   Τον σθεναρό εισαγγελέα

Να τολμήσει   Κάθαρση!..

 

 

ΚΡΥΦΟΣ ΚΕΚΡΥΦΑΛΟΣ*

Απ’ τα δεκάξι μου υπήρξα αιωνόβιος.

Ορμητικά καταβροχθίζοντας το μέλλον

Κι έπειτα

Ο άπειρος καιρός του μηρυκάζειν.

Της χειμερίας το ένστικτο.

Να ζεις σα να θυμάσαι   Πως θυμάσαι   Τι έζησες

Το ξέρω.   Ακούγεται λιγάκι διαστροφή

Όμως δεν είναι

Ούτε χρειάζεται προς τούτο ν’ ανασύρετε

Πλατωνικούς αφορισμούς.

Το απλούστατο:   Μια τεχνητή επιμήκυνση της ηδονής

Ένας κρυφός κεκρύφαλος

Παλινδρομώντας

Που αναδεύει απ’ την αρχή   Τις ίδιες γεύσεις!..

 

Αιωνόβιος σχεδόν απ’ τα δεκάξι

Κι  όπως εικάζετε σωστά,   Κίνδυνος πλήξης.

Κίνδυνος   Γενικευμένης απραξίας!..

 

Γιατί να δεις,   Να ξαναδείς

-Σα να μην έχεις ξαναδεί   -   Το ιδωμένο;

 

Γιατί  - ας πούμε πως εντέλει  απαντώ –

Η αμφιβολία είναι αυτή που συναρπάζει.

Ο έρωτας του ενδεχομένου!..

 

Και η βάσανος   Κάθε στιγμής,

Να επαληθεύει στοιχειωδώς

 

τη θολωμένη μνήμη   αιωνοβίου…

[από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003]  

ΚΕΚΡΥΦΑΛΟΣ: δικτυωτός κεφαλόδεσμος που φορούσαν οι γυναίκες στην αρχαία Ελλάδα, κυρίως κατά την κλασική περίοδο // το δεύτερο στομάχι των μηρυκαστικών

 

 

 

ΑΝΕΠΙΔΕΚΤΟΣ ΑΠΟΜΑΘΗΣΕΩΣ 

(Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω  

Τα φύλλα είναι πράσινα   Ο Έκτορας δασύνεται

Στη στεριά δε ζει το ψάρι… «Εφ όλης της ύλης»…)

Δεν ξέρω πού να σταματήσω

Κι ούτε έχω χρόνο διαθέσιμο

Για να ξεμάθω.   Χωρίς δασκάλους

Ή μια μέθοδο έστω,

Απίθανο

Να βγάλω εγκαίρως από πάνω μου   Όλη την ύλη.

Ο Έντισον εφεύρε τον φωνόγραφο

Η φάλαινα γεννάει φαλαινάκια

Ο Δούναβης διασχίζει τη Βιέννη –

Αφόρητο φορτίο ανιαρό   Τα δευτερεύοντα.

Με κάμποσες επαναλήψεις λήθης

Φαίνεται  

Θα καταφέρω κάποτε   Να ξεθωριάσουν

Όμως πως είναι πράσινα τα φύλλα

Ο βίος βραχύτατος

(Η Τέχνη ακόμα βραχυτέρα)

Όμως πως είναι η θάλασσα νερό

(Κι όλα βεβαίως νερό)

Αδύνατον!..

Ό,τι κι αν κάνω,  αδύνατον   Να τα προλάβω

 

Με τέτοιαν έλλειψη  ελλείψεων,  μπορώ

Να πάρω απολυτήριο;   Δεν μπορώ!..

 

Γι’ αυτό

Ας μείνω,  Κύριε,  στην ίδια τάξη

Στάσιμος

(Α ναι,  στην ίδια τάξη στάσιμο)

Λίγες χρονιές ακόμη.

 

Ως πλημμελούς αγνοίας,  Κύριε.

 

Ως ανεπίδεκτος απομαθήσεως

 

 

ΜΟΝΟ Η ΦΥΣΗ

Ποιος έξυπνος θα πέταγε μια μπαταρία γεμάτη;

 

Μόνο η φύση,  αιφνίδια,

Τραβάει το φις του φορτιστή εκτοξεύοντας

Μηχάνημα   καλώδια   μπαταρίες

Στον κάλαθο –

 

Με των πλουσίων την άξεστη

Μυθώδη   Ξιπασιά!..

 

 

ΠΡΩΤΕΣ ΛΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ

Τώρα στ’ αλήθεια δεν θυμάσαι

Τι θα πει πλατεία   Τι καφές

Την κλειδαριά με το κλειδί

Στις τρεις τη νύχτα.

Νύχτα τι θα πει.

 

Ποτέ δεν ήτανε γλυκές

Όμως σα ζάχαρη   σε μια γουλιά νερό

Λιώσαν οι λέξεις.

 

Και ούτε τρία δευτερόλεπτα

Δε χρειάστηκαν.

 

Πού τρία χρόνια!..

 [από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003]  

 

ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΑΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

(από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ  2003)

Δεν εννοώ εκείνο τον κοινό

τόπο της ύστατης συνάντησης

Που όλοι απεύχονται,

Ούτε θα ήτανε πρωτότυπο

Να υπονομεύω την πρωτοτυπία πιστεύοντας

Ότι πρωτοτυπώ

Από συγκίνηση μιλώ.

Και με συγκίνηση.   Ενός που εισέρχεται

Σε θαλπωρή πατρίδας

Με όλα γύρω του   Ν’ ανθίζουν οικειότητα.

Και κλαίει.

Εδώ σε τούτο  «Το γοργόν και χάριν έχει»

Είναι που σκόνταψε μικρός γιατί βιαζότανε.

Σ’ εκείνο το   «Τι σου ’ναι ο άνθρωπος, ένα μηδέν»

Πόσες φορές περπάτησε αργά, με βήμα επίσημο.

Σκαλιά που τα ’γλειψε η χρήση  και  γυαλίζουνε

Στο φως  (κοινότατο, σαφώς)

Του ίδιου αρχαίου ήλιου.

Γυαλίζουνε απ’ τη χρήση  και  γλιστράνε.

Συνήθως προς το εύκολο των συνειρμών.

Αναμενόμενο.

Αφού το εύκολο

Είναι απ’ το δύσκολο ευκολότερο

Γιατί να στέρξεις μ’ ευκολία στα δύσκολα;

Ή μήπως το   «Άλλο χρήμα  κι  άλλο ευτυχία»

Δεν είναι ανάληψη

Από μια τράπεζα ιδεών

Ένα ενδόμυχο Ιντερνέτ

Που σε συνδέει ανέξοδα με τη σοφία αιώνων;

 

«Σοφία αιώνων»!..  Τι έκφραση!..

Συμβατική, θα πείτε.   Και κοινότοπη.

Όσο τουλάχιστον το σχόλιο το δικό σας.

 

Όμως δεν βλέπε ευστοχότερο εγκώμιο

Απ’ τα κοινότοπα σοφά περί σοφίας που λέγονται

 

Για μια κοινοτοπία!..

 

ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ  -  ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

Σε θάλασσα καλοκαιριού που ανάσκελα

Λυμένα πια τα μέλη  και  ανασαίνοντας

Αλμύρα ήλιου,  ολόκληρος

Στο δαχτυλάκι το μικρό της άνωσης

Λιώνει το βάρος του μυαλού

Με απέραντο  

Πορτοκαλί σκοτάδι που όρμησε

Ως τις κλειδώσεις

Τι εύκολα

Καθώς αδειάζει κάθε ιδέα

Κι ανάστροφα

Ρουφάει την άφατη ευφροσύνη   του  -  να – μην,

Ώσπου ολοκάθαρα:

 

«Δεν σκέφτομαι  -  άρα υπάρχω»

 

αστράφτοντας

 

καρφώθηκε στη σκέψη μου   η σκέψη!. 

[από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003]  

 

 

ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

(…ένας νεκρός μέσα στο Ποίημα δεν ξενίζει!.. Αντίθετα…)

Κρανία μέλη ωραία κορμιά   Διάσπαρτα   Σε λέξεις φόβου   Σε φορμόλη νοσταλγίας   Ακέραια   Πτώματα εξαίσια   Των αισθημάτων   Και αυτόχειρες   Ιδανικοί βεβαίως  (γνωρίζετε τη σημασία εδώ το «ιδανικοί»)   Όποια σελίδα να σηκώσεις!..  Καλότυχοι νεκροί αυτοί,   Που λησμονάνε   Πόσο ανύπαρκτοι στ’ αλήθεια υπήρξανε!..  Όταν αλλού   (πάλι γνωρίζετε τι λέμε  «αλλού»)   Το αίμα χύνεται   Το αίμα κρυώνει   Το αίμα θρομβώνεται   (Αδυνατεί να κάνει ωραίους στίχους   η πραγματικότης,  βλέπετε…)   Κι οι μεταστάσεις θριαμβεύουν   Με άλματα   Εις βάθος!..  Δεν είναι ο τομογράφος στυλογράφος   (Οι εύκολες  μεταφορές πονάνε τέτοιες ώρες…)   Ούτε η νάρκωση του χειρουργείου δοκιμάζεται   Πάνω σε άλγη   Εν φαντασία   Και λόγω!..  Ας μη γελιόμαστε.   Από το Ποίημα βγαίνεις πάντα ζωντανός!..     [κι άλλες επιλογές  από τη συλλογή του Αντώνη Φωστιέρη ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΛΗΘΗ 2003 συγκεντρωτική έκδοση ΠΟΙΗΣΗ 1970 – 2005, εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ]

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2024