ΑΝΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΞΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΙΝΘΗΡΟΓΡΑΦΗΜΑ…

 (… μια αχτίδα λέιζερ στα σωθικά μου…)

…μια αχτίδα  και  φωταγωγήθηκε ο παρείσακτος

που μπήκε ακάλεστος  και  πριονίζει τα όρια μου

βραδυφλεγής με  σιγαστήρα   (ΒΙΟΨΙΑ)

 

Τώρα ο αντίπαλος έχει στρατοπεδεύσει μέσα μου

έστησε αντίκρυ μου μια πολεμίστρα  και δεν βιάζεται

άνοιξε μια μεγάλη τρύπα  και  θα με ρουφήξει αύριο

μια μαύρη τρύπα να χαθώ σαν υπερνόβα   (Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ)

 

Όλα τα κύτταρα άστατα  και  αναρχούμενα

σαν του τρελού εραστή που υπήρξα κάποτε 

                                                                       και τώρα

κοντά στην ηδονή ένας σπασμός ακόμη οφειλόμενος

το τίμημά μου τώρα  που πληρώνω για ό,τι απόλαυσα   (ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ) 

 

Ζωή σε λάτρεψα  και  πώς ν’ αποχωρήσω 

πώς να σ’ αφήσω!..

 

Σ’ αφήνω της σαρκός μου τα παιδιά  και  λίγους στίχους

 

Αυτή η σκιά που έμεινε πίσω  και  σέρνεται

είναι η σκέψη μου    είν’ η αγάπη

που επιμένει πίσω από τη μισοφωτισμένη αυλαία

κι απέναντι  είναι  η ανόργανη ύλη  και  με περιμένει

η τελευταία μου αγκαλιά ψυχρή  κι  ανεξαγόραστη

με περιμένει να επιστρέψω τον σπινθήρα της ζωής

και τοDNA μου   (ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ) 

 

Να ρίξει μια βροχή από ροδοκρύσταλλα  κι από χαλάζι

να βρέξει μια βροχή σαν κλάμα 

Οι ουρανοί μου απάνω δακρυχέοντες

να φεύγω μ’ όλα τα τριζόνια μες στ’  αυτιά μου 

 

Φυτέψτε δένδρα  με πουλιά πάνω στη σάρκα μου

κι ένα λουλούδι να  το λεν   «ΜΗ ΜΕ ΛΗΣΜΟΝΕΙ…»

 

Σκέφτομαι τη στιγμή που θα ’ρθει ο χειρουργός

ο λευκοφόρος άγγελος μ’ ένα νυστέρι

κι εγώ δεν θα ’χω άλλη λαβή να κρατηθώ 

πάρεξ το σώμα μου  

 

Φωνή απ’ το σώμα:  Μια ζωή σε κράτησα όρθιον –

ώρα κι εσύ να με  κρατήσεις αναβάτη μου

πριν σωριαστώ ξανά στα αμινοξέα!..

[ποιήματα  από την ΑΝΑΛΗΨΗ,  πρώτη ενότητα στη συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ  2006 – 2013:

«Τ’ άλογο γύρισε χωρίς αναβάτη»

Αντιγραφή και επικόλληση από το δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο:  

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1988 – 2013, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ

 

 

ΦΤΑΝΩ ΣΤΟΥ ΦΛΕΜΙΝΓΚ…

(από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 – 2013)

Φτάνω στου Φλέμινγκ σέρνοντας αργά το σώμα μου

από αναβάτης έχω γίνει αχθοφόρος του

 

Απ’ την Τιμάρχου ως τα βόρεια προάστια το κουβαλώ και τρέμω

μη μου κοπεί  και  γλιστρήσει από πάνω μου

ασθμαίνοντας από στροφή σε στροφή ελικοδρομώντας 

γύρω από τις πλατείες

αυτές τις αστικές μυρμηγκοφωλιές  απ’ όπου πετιούνται βουίζοντας

τα ιπτάμενα μηχανάκια κι εγώ να διασχίζω το πλήθος που με σκουντά

μεσ’ από δρόμους  και  παραδρόμους ν’ ανοίγω ένα πέρασμα

να φτάνω στα αιωνόβια πεύκα  να  μπαίνω επειγόντως για επέμβαση

με τις αδελφές του ελέους να προπορεύονται αμίλητες

-χορός λευκοφόρων –

 

Κι ο γιατρός πίσω τους με τη γνωστή κουστωδία του

σαν ιερουργός μιας θυσίας να με σέρνει προς τα άδυτα!..

 

ΟΙ ΔΥΟ ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ

Απ’ τα υπερώα του Ιπποκράτειου  εκεί στα υποχθόνια μέλαθρα εδώ

από το ασανσέρ του έβδομου ορόφου ψηλά 

σ’ αυτές τις χαρώνειες κλίμακες

 

Οι δυο συμπληγάδες μου!..  Το ρολόι στο στήθος που ελέγχθηκε

κι η ανεξέλεγκτη γενετήσια  υπόφυση κάτω

 

Να ’χω ξεφύγει απ’ τη Χάρυβδη, μα πώς να γλυτώσω

από τούτη τη Σκύλλα;

 

ΕΜΠΡΟΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ!..

Κορμί που σε κουβαλούν σαν ένα τσουβάλι που μέσα του

τινάζονται τα μέλη ενός ατίθασου ζώου

άλλοτε με λειρί πετεινού  χαίτη Πήγασου αρχαίου  και  τώρα

-εμπρός ήρθε η ώρα –

μ’ ένα βάδην αργόσυρτου βούβαλου

σε κουβαλούν προς την τελεσίδικη τράπεζα

ενός χειρουργείου!..

[από τη συλλογή του Γιάννη Δαλλα ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 -2013]

ΟΙ ΠΟΝΟΙ

(από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 – 2013)

Ο έσχατος πόνος που θα συγκλονίσει τότε το κορμί μου με πονεί

κι ο παρατεταμένος των δικών μου που θ’ αφήσω πίσω να πονούν

ο πόνος για την πώρωσή μου εκεί που πάω και δεν νοιώθω τίποτε

η πώρωσή μου τότε  κι η ενοχή μου τώρα που πονώ

και για τα δυο προκαταβολικά.

 

ΜΕΤΑΙΣΘΗΜΑ

Εδώ και τώρα θα βλέπω τα όντα που γέννησα

και τα όντα που αγάπησα!..

Ακόμα και όσα πολύ τα θέλησα  αλλά δεν τα ενσάρκωσα

παρά τ’ άφησα μέσα μου κι έξω αδικαίωτα

Αγέννητα από τη μέσα κι  αφώτιστα από την έξω γεννήτρια

Το μάτι μου δεν θα υπάρχει  αλλά η ματιά μου που έμεινε πίσω

θα τα βλέπει και δίχως εμένα να συνεχίζονται

Τα έργα μου τα πιο αγαπητά,  μισοπλάσμένα…

 

ΔΙΑΔΡΑΣΗ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΓΟΝΟΥ

Ξυπνώ κι ακούω ποδοβολητά συρτά  

έξω από την πόρτα του θαλάμου μου

πλαταγισμούς κουπιών από κανίβαλους μιας άγνωστης ηπείρου

Κι ύστερα

φτεροκοπήματα εξωγήινων από ένα σκάφος που έλαμψε

και χάθηκε στην αστρική του σκόνη

 

ΟΙ ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ

Τίναξα τη γήινη στέγη μου από πάνω μου  κι  αντίκρισα το στερέωμα

Είδα την κοσμική ακτινοβολία και μέσα της

την κοσμογονία των άστρων και συγκλονίστηκα

Τα ουράνια σώματα μικρά και μεγάλα  τους υπερκαινοφανείς

και τους νάνους σ’ αέναη αναζωπύρωση

Και πίσω από τις μαύρες τρύπες  την αθέατη αντιύλη

Είδα κόσμους ανέσπερους κι εμάς εδώ  κάτω χωρίς ανταπόκριση,

καθηλωμένους στη μοναξιά ενός πλανιτόλιθου

Συνάδελφοι μην απελπίζεστε,  είπα

Σ’ όποιον γαλαξία κι αν βρίσκεστε κρατήστε απ’ τη γη σας

όχι τους αλληλοσπαραγμούς  και  τα άγχη της,

αλλά όπως εγώ απ’ το τραύμα που η γέννηση μου άνοιξε

κρατώ ζωντανή τη συνείδηση του αστρικού πεπρωμένου μου!..

ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΡΟΦΗ

Όλα τα χρόνια πίσω μου μια σιδηροτροχιά μακρόσυρτη

κι εγώ ένα όχημα που παρεξέκλινε στην πρώτη στροφή

προς τ’ άστρα

 

Τα χέρια μου άπλωσα προς την απαρηγόρητη στροφή

χέρια που σας κράτησα   κρατηθήκαμε   με κρατάτε

και πέρα από τη στροφή…

[από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 -2013]

 

ΠΡΟΣ ΤΑ ΑΝΑΝΤΗ

(από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 – 2013)

Ψηλά πιο ψηλά

προς τ’ ανάντη αγάπη μου

κι εγώ μεσοπέλαγα

ν’ απλώνω ένα χέρι

ναυαγού για ένα κρόουλ

μοιραίας απόβασης

 

Στη γη που μισθώθηκα

για μια κούρσα ζωής

ν’ απλώνω το πόδι

στο χάσμα μιας σύγκρουσης

που καλύφθηκε μ’ άνθη

χωρίς ζώνη ασφαλείας

διαπόντια σωσίβια

χωρίς έρμα, χωρίς

-ποιος μιλά για αλεξίπτωτα; -

τα φτερά που μου ανέκοψε

η εξέλιξη του είδους

 

Από εδώ που αναλήφθηκα

ποιος μιλά για προσγείωση

ποιος;

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Εκ γαστρός αναδύθηκα

υποβρύχιου κήτους

της λίμνης Ζηρού

 

Κι εσαεί ταξιδεύοντας

σε βαγόνια σπονδύλους

ενός τραίνου – πολύποδα

στο αχανές της ζωής

 

Και τις νύχτες οιστρήλατος

στα φτερά ενός έρμαιου

με το ρύγχος στα σύννεφα

ουρανόσαυρου μπόινγκ

συντριφτής  και  συντρίμμι

ΜΙΑ ΜΟΙΡΑΙΑ ΣΟΔΕΙΑ

Είμαστε – δεν είμαστε τάχα; - η σπορά μιας αλόγιστης φύσης

Συγκομιδή απ’ το θέρισμα μιας μοιραίας σοδειάς;

Γεννημένοι από μια τυφλή συνεύρεση στο σκοτάδι της μήτρας;

Κι ακόμα πιο πίσω από μια  τυχαία μετάλλαξη της ανόργανης ύλης;

Καθένας μας κι ένας εν δυνάμει ανακυκλωτής της ζωής

ένας φλεγόμενος ύπερος που δεν του ’μελλε να καρπίσει

Κι έρχεται ιδού η αμετάκλητη ώρα της επιστροφής στην ανόργανη ύλη

Άλλοι σακατεμένοι από ατυχήματα  ή  από ανίατα πάθη

κι άλλοι απ’ το σαράκι του Τιθωνού

που το είπανε γήρας

Ακόμα κι όσοι επιστρέφουμε άτρωτοι από τη σύγκρουση της ζωής,

χωρίς καν τις ρυτίδες του χρόνου

Ώσπου να ξαναγίνουμε τέφρα και νέφος

που έριξε η βροχή του – σπέρμα στη γη –

κι ύστερα διαλύθηκε

Κάθε ύπαρξη εις τα εξ ων συνετέθη

[από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 -2013]

 

ΣΑΝ ΣΚΙΑΧΤΡΑ

(από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 – 2013)

Αλλά κι αλλιώς θαμμένοι αιωνίως στο σύμπαν

τι θα απομέναμε;

Σαν τ’ ανοιχτά πετρώματα στο νταμάρι,

αυτές τις ουλές απ’ το χέρι

ή τη σκαπάνη του χειρουργού  ή  του τυμβωρύχου

Πετρωμένοι  ή βαλσαμωμένοι σαν σκιάχτρα εκεί,

να μας κοιτούν οι αγέννητοι

και να υποχωρούν πανικόβλητοι

στην αναίσθητη μήτρα της αρχέγονης ύλης

 

ΑΝ…

Αν το αύριο ξαναγίνει χθες;

Το χθες αν επιταχυνθεί  και  ξαναμπεί

μπροστά απ’ το τωρινό μας αύριο;

Σαν μια  ταινία που δεν έσβησε

αλλά είναι εγγεγραμμένη εκεί

και επαναλαμβάνεται αενάως  προς τα πίσω

μέσα στο άχρονο διάστημα;

 

ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ

Αυτή δεν είναι η ταινία μιας ζωής που με αφορά

Που παίχθηκε  και  θα ξαναπαιχθεί για μένα 

και  για τον καθένα απ’ την αρχή

Είναι ταινία του χαμένου χρόνου έξω από μας

Ντοκιμαντέρ όχι της τρέχουσας ζωής

αλλά της απολιθωμένης ιστορίας

Είναι το βρικολάκιασμα της ιστορίας μέσα στη ζωή μας

 

ΣΚΟΙΝΟΒΑΤΗΣ

Γκρεμός ο κόσμος ψέλλισες

και το σκοινί της ποίησης   θηλιά

δε γίνεται για δεύτερη φορά

να τον σχοινοβατήσεις!..

 

ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΑ ΟΡΙΑ ΣΟΥ

Γνώση σπαρακτική να ξέρεις τα όρια σου

και να χαράζεις νέους δρόμους,  μέσα στα όρια σου

απαρεγκλίτως

 

Αν κάμεις ένα βήμα παραπέρα   ακυρώθηκες

(σαν ένας καρκινοπαθής  την ώρα της μετάστασης)

 

 

ΙΕΡΟΦΑΝΤΗΣ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥΣ ΤΡΙΓΥΡΩ ΧΟΕΥΟΝΤΑΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ…  

(…Βάτος φλεγόμενη  και μη καιόμενη η ζωή…)

Πήρα την εντολή και το μήνυμα να μιλήσω για την Ελένη.   Για ποια Ελένη;  Της ηδονής και του πάθους  ή  της ψυχής  και  των καθαρμών της;   Την αναπολώ τις ασέληνες νύχτες  με τη ματιά μεσουράνια προς τ’ αστέρι της Αφροδίτης   Άνοιξη ήταν που σάλπαρε με τα ιστία ανοιχτά σαν ιμάτια γύρω απ’ το κορμί της   Δέκα χρόνια πίσω απ’ τα τείχη  κι  εκεί έγκλειστη για αιώνες χανούμ της Ανατολής  κι  από κάτω   Mater dolorosa  δεσπόζουσα πίσω απ’ τις ουρανίες των θόλων του σκιερού Βυζαντίου   Με τ’ αρχικά της εγχάρακτα σ΄ όλα τα στήθη  των σταυροφόρων   Το ΕΛ  του ΕΛέπτολις  και  το ΕΛ του Ελέους  το ΕΛ ΕΛελεύ  και του Ελντοράντο   Απ’ τη Δέσποινα των θηρών ως τις δεσποσύνες των πόλεων τι ανατροπές εδώ κάτω!..  Σαδομαζοχισμοί ολονύκτιοι  σεληνιασμοί υπό το λυκόφως   Κι ολοταχώς προς τα πίσω   στο μπιγκ – μπαγκ  τ’ ανδρογύναιου…  Εγώ κατασκότεινη ύλη   Κι εκείνη σκοτεινότερη ενέργεια,  να με διασχίζει το φως της   Απ’ τα καθημερινά δρομολόγια ως την περιφορά μου στο σύμπαν!.. Πυρ απτόμενον μέτρα  και  αποσβεννύμενον μέτρα   γη  και  πρηστήρ χρησμοσύνη  και  κόρος, τα πάντα   το πυρ επελθόν   καταλήψεται,,,    [ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΛΕΝΗ από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 – 2013 -  εδώ με αντιγραφή και επικόλληση από το δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1988 – 2013, εκδόσεις Νεφέλη]

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2026

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ…

 (… μπερδεμένα παραμύθια   απούλητα σπίρτα   παγωνιά.…)

Μέσα γιόρταζαν  τα Χριστούγεννα

Κι εγώ εκεί   έξω

με απούλητα τα σπίρτα μου    να ξεπαγιάζω

ώσπου περνάει ο λύκος

του ανάβω το τσιγάρο του

κι αυτός μεταμορφώνεται   σε πριγκιπόπουλο

να το γοβάκι σου,   μου λέει

πάμε να φύγουμε από δω

βέβαια  και  δεν τον πίστεψα… 

 

ΝΟΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ  (στην υγειά σας πεθαμένοι)

1906 – 1978   σχεδόν πλήρης ζωή

κι όμως δικαιούμαι να φαντάζομαι

πως ο νεκρός μου θα μπορούσε και να ζήσει

ακόμα δέκα ή  δεκαπέντε χρόνια.

 

Έτσι σε ζούσα και νεκρόν

μετακομίζοντάς σε από το νόμο των νεκρών

στο νόμο ζωντανών πιθανοτήτων!..

Αλλά κι αυτές γερνούν.

Κι όμως με τον καιρό  σ’ έχω εξωθήσει

σε όλο πιο σπάνιες εξαιρέσεις μακροβιότητας

δεν ξέρω τι θα κάνω

τι θα γίνει   όταν το 2006

εξόριστος πια κάθε πιθανότητας

θα ’χεις ακόμα  και  στα ψέματα 

πεθάνει!..    

 

ΒΗΤΑΛΦΑΡΙΟ

δ.  Πέρασε ένας χρόνος.

Την Κυριακή είναι οι εξετάσεις.

Όλα τα παιδιά  ετοιμάζονται.

Άλλα θα πουν ποιήματα

και άλλα θα τραγουδήσουν. 

 

γ.  Να η δασκάλα.   Να και τα παιδιά.

Είναι στα θρανία τους.  

Γράφουν στα τετράδια τους. 

 

β. -Να το γάλα Μίμη.

Άννα,  Έλλη,  ελάτε.

-Πάμε, λένε όλα.

 

α.  Έλα, νινί, έλα.

Έλα, νινί, νάνι.

Ίιι… Οοο…

[τρία ποιήματα από  τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη  

ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001,

πρώτη συλλογή  στη συγκεντρωτική έκδοση:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΜΟΣ Β’  2001 - 2013]

 

ΣΚΟΙΝΑΚΙ

(κι άλλες επιλογές από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001))

Ήμουν μικράκι   κι  όλο  έκανα σκοινάκι.

Πηδούσα χαρωπά από τον ένα

στον άλλο  και  στον άλλο ήχο

ψηλά με το σκοινάκι είχα το νου

αλλά το άφησα

μου έπεσε   στη μέση τ’ ουρανού!..

 

Τώρα ήχο – ήχο

στη στρατόσφαιρα    στα αζήτητα

το σκοινάκι    πήρε μαζί του

και τη βαρύτητα!..

 

 

ΣΤΑ ΞΕΝΑ

Όπως η κοντινή θαλάσσια διαδρομή

δεν είναι σαν παλιά ένα σύμβολο

μόνον απόσταση πραγματική   και  θέλει πλοίο

 

όπως αυτοί που φύγανε το ’60  για τη Γερμανία

και οι γονείς τους έχουν γίνει

χάρτης   στων παιδιών τους τα σχολειά

 

όπως ο  Κολόμβος    του Βαρθολομαίου Ντιαζ

και ο Ντιαζ    του Βάσκο ντα Γκάμα

τα θαυμαστά κατορθώματα   ο ένας του άλλου

τα ζήλευε κρυφά

όχι πολύ   αλλά λίγο

 

ιδίως όμως

όπως απαρηγόρητος τις νύχτες

ανάμεσα στα γραψίματα

έπρεπε ανούσιες γι’ αυτόν

αλλά σημαντικότατες   για το imperium

να παίρνει αποφάσεις

ο μελαγχολικός αυτοκράτωρ   Μάρκος Αυρήλιος

 

έτσι ακριβώς

τώρα από δω

μ’ αυτά ακριβώς τα κιάλια πια

κοιτάζω την πατρίδα!..

 

ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΚΑΜΗΛΑ

Έλα καλή μου καμήλα

ήρθε η ώρα να με πάρεις στον ώμο

 

κι όχι μαζί μας νερό

κάποτε τελειώνει το νερό

κι ύστερα έχουμε  και  να το θυμόμαστε

 

Έλα καλή μου καμήλα

κι αν κουραστείς

έχω δασκαλευτεί να περπατώ

 

ιδίως αν δούμε επιγραφή

μη μ’ αφήσεις να πιστέψω

βάδιζε   - βάδιζε

 

η έρημος έγινε  για να περιφρονούμε τις οάσεις… 

[από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001]

 

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΑΙΜΑ

(από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001)

Εγώ κοιμάμαι και το αίμα μου όλο τρέχει

όπως η τύχη τρέχει  πράο ποτάμι

σε χάρτες σχολικούς με παραποτάμους

βρίσκει τ’ απόκρημνα χωριά στης Αφρικής τις ζούγκλες

πίνουν οι μαθητές γουλίτσες φρίκης  και  θεριεύουνε

 

όταν ξυπνώ επιστρέφει κουρασμένο από το μάθημα

δεν είναι χρέος  ή  σύμβολο είναι σημαία ανθρώπου

ω αίμα μου,  αίμα  εκδρομικό,  ζητάς κι εσύ ένα άλλοθι

-         ο ύπνος σ’ έχει διώξει απ’ την πατρίδα

 

ΦΑΝΕΛΑΚΙ

Έζησα κάποτε πολυτελώς.

Με δάκρυα που τα πίστεψα 

από το μέσα αλάτι.

Έζησα πένθος σύμμαχο

θρηνώντας  πένθη 

αντί για θανάτους   που τα γέννησαν.

Σας λέω αθλητική ζωή,  ζωηρή

σαν άσπρο φανελάκι ζωή

ζωή που καμωνότανε  πως ίδρωνε καθώς

χωρίς ιδρώτες  

έλιωνε πάνω της το φανελάκι.

 

Σώμα γυμνό

ό,τι πολυτελώς θρηνήσαμε

ήρθε η ώρα

εσύ κι εγώ

οι δυο μας

σώμα  με  σώμα  να το ζήσουμε!..

 

ΠΡΟΒΑ

Ζούμε καλά

σ’ αυτό το απόμερο νεκροταφείο.

Στους ευάερους τάφους

κάνουμε πρόβες ξαπλωμένοι

ενώ φυσάει από παντού ζωή

και μας γεμίζει νιάτα!..

Όταν τελειώνει η πρόβα σηκωνόμαστε

γεμάτοι αισιοδοξία και δύναμη.   Αύριο πάλι!..

Οι πρόβες συνεχίζονται επ’ αόριστον

και μας μικραίνουν

σιγά – σιγά ξαναγυρίζουμε στη γέννησή μας

και παραδινόμαστε

ετοιμοθάτατα νεογέννητα    γεμάτα σφρίγος!..

 

Ζούμε καλά    σ’ αυτό το απόμερο νεκροταφείο

Ποτέ σας δεν θα μάθετε

πώς μεγαλώνει ένας άνθρωπος

σε βρέφος    που δεν κλαίει!..

 [από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001]

 

ΖΩΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

(από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001)

Μονάζουμε στα ξένα καπηλειά

κούτσουρα από φωτιά

τρέμοντας την απογραφή της.

 

Α!..  Η πατρίδα

τι ευσταλείς φρουρούς   έχει προβλέψει

πόσο εύκρατες ασυδοσίες:

βαράγαν  οι κροτίδες  τα βεγγαλικά

κερήθρες στάζαν  

και πίνανε στα ντενεκάκια τους

οι στιβαροί κορμοί.

 

Τώρα μονάζουμε σε ξένα καπηλειά

κούτσουρα που ζητάνε πίσω τη φωτιά τους.

Εδώ   το μόνο γιορτινό στρωμένο

είναι το Πάσχα

αλλόκοτο,  καθημερινό:

μέσα στο μπούγιο σταύρωσης  κι  ανάστασης

ανάμεσα  κατάνυξη  και ξέφρενη χαρά

το αίμα  πήζει

γίνεται Χριστούγεννα

θαύμα  φωνάζουν

 

κρυβόμαστε    ζούμε

ΝΑ ’ΝΑΙ ΚΑΛΑ ΟΙ ΤΑΧΥΤΗΤΕΣ∙ ΕΓΚΩΜΙΟ

Να ’ναι καλά οι ταχύτητες

οι χελωνίσιες που απομείναν.

Τις έχουμε να λοιδορούν λαγούς πανηγυρτζήδες

και να τρυπούν αρρενωπά την άπνοια

όταν φυσάει.

Να ’ναι καλά οι ταχύτητες,  νωθρές

όταν αλά  μπρατσέρα  εμφανιζόμαστε

όπως υπερωκεάνιο σε μονοήμερους της αποβάθρας

ή  όπως   γερουσίες σε εφηβικά λουτρά.

Αλλά καλύτερα κι από καλά

ευλογημένες έως απτόητες

να ’ν’ οι άλλες,  μυρωμένες κάθιδρες

στα τρομερά ιπποδρόμια των ύπνων

που με αναβάτες θρυλικά Κεράτσα

ή  και τον σερ   των σερ

σερ Λέστερ Πίγκοτ

όρθιους στη σέλα με το καμουτσί

σκίζουν ακόμα κάθε χάραμα

το φώτο  φίνις της νυχτιάς

και μας ξεβράζουν στους αλαλαγμούς

των συνανθρώπων.

 

ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑ

Στα νύχια οδεύουμε   μέσα στη νύχτα

να μην ενοχληθείτε

ο ήλιος σας επ’ ουδενί

 

Τρόπο δεν έχουμε γι’ αγάπη

τι καλά

χορτάριασε η συγγνώμη

και μας νανουρίζει:

«Κοιμήσου  εσύ  κι  εγώ

ποτέ δεν θα πεθάνεις».

 

Εδώ που σας μιλάω   εύπιστα όντα:

όποιος την κοιμηθεί

ξυπνάει

ακόρεστη η συγγνώμη

κι άντε μετά να τη μαζεύεις

από ανθρώπους.

[από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001]

 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

(κι άλλες επιλογές από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001)

Νωθρά δικαιώματα

κόκκινα ωράρια δροσερά

και λάγνα συνδικάτα.

Τ’ αφεντικά τις απεργίες αμείβουνε

με υπερωρίες

εμείς  κεφάτα τις δουλεύουμε

αυτές γεννούν ωάρια νέα

νέα   κεφάτα ωράρια εκχωρούμε

μαζί και τους νόμιμους τόκους τους∙

 

με υπεραξίες

δωροδοκώντας το έλεος

ζούμε.

ΚΑΙ ΔΩΡΑ ΦΕΡΟΝΤΑΣ

Μην πλησιάζετε τους συνεξόριστους

τους κυνηγάει της εξορίας ο ίσκιος.

Ίσκιος στον τοίχο  τρέχει ο αρουραίος

του ίδιου αίματος

φοράει χλαμύδα σκόνη της στιγμής

σκόνη θα κάτσει επάνω σας

η ξένη γη.

 

Μην πλησιάζετε ποτέ τους συνεξόριστους

ίσκιο φουρνίζουν

για να θρέψουνε το κρέας τους

τα κόκαλά τους  τα πετούν στους πέντε δρόμους

δασκαλεμένα εκείνα ψάχνουν για σκυλιά

εγώ σας θέλω αδέσποτα∙

 

όποιος δίψασε τους όμοιους

ας ελπίσει

όποιος δίψασε

είν’ ο έτοιμος   είν’ ο πιωμένος

 

Ο ΕΝΙΚΟΣ, ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ

Εδώ γνωρίζω ηλικιωμένους

που αν τους ρωτήσεις απαντούν

και μόνον τ’ απαραίτητα

σε μια γλώσσα παλιά

ευγενική  σανσκριτική   ακατανόητη

κι ύστερα πάλι φυγαδεύονται

στη μερική τους άνοια,  μακρινοί.

 

Πόσα μπορείς να μάθεις από τα σπαράγματα

των φράσεων

και σε τι άνθρωπο σοφό μπορείς να εξελιχθείς

απ’ τα στεγνά τους μάτια που απλανή θρηνούν

επειδή κώφευσαν

τίποτε απ’ όλα αυτά  δε διδαχθήκαν

τα παιδιά τους –

κάτι σφριγώντα κούτσουρα λαλίστατα

που μας κυκλώσαν  και  παραμονεύουν

με τα ντενεκεδένια δούρεια δώρα

της οικειότητας!..

[από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001]

 

ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΘΑΥΜΑ 

(…πού το θυμήθηκε  μετά από χρόνια 

τραβώντας τα σκεπάσματα

πως μέσα θα περίμενε  εκείνο, λέει, το σώμα∙

πράγματι, σηκώνει τα σκεπάσματα  και  τι να δει

ολόκληρο το σώμα εκείνο  

πουθενά…)

 

 

Λοιπόν γιατρέ   κάθε πρωί   δοχείο σώμα   εντός του οποίου  υγρό μυαλό   και τα λοιπά  και  τα λοιπά.   Όμως γιατρέ  το βράδυ   δοχείο μυαλό   εντός του οποίου  υγρό το σώμα   αλλάζει σχήματα  και  παίρνει στάσεις  και κυλάει καμπύλα   και  μεταμορφώνεται!..  Πείτε μου  πείτε μου γιατρέ   τι στερεό αντίδοτο προτείνετε    για σώματα που υγραίνονται τις νύχτες   κι  απομένουν   μέχρι δακρύων υγρά   ως το πρωί;    [ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΖΕΚΙΛ από τη συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη ΣΤΑ ΞΕΝΑ 2001, εδώ από τη συγκεντρωτική έκδοση ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΜΟΣ Β  2001 - 2013, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ] 

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2026