ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΝΘΙΣΜΕΝΗ ΧΛΟΗ

 (…ποιος ακούει τα βογκητά

του πεθαμένου έρωτα μέσα στα σώματα

μ’ εκείνα τα βαθιά, ως το θάνατο, φιλιά

που τυπώνονται στο σώμα

ως τα μόνα της ζωής ενθυμήματα):

Α, τι ατέλειωτη σκηνοθεσία με τα δένδρα!..

Είναι αρχαίου χορού γραίες οι ελιές.

Ασημουργούν στο αεράκι.

Αμέριμνα λαδώνουν τους ρεζέδες

να μην τρίζουν στον ύπνο μας τα όνειρα.

Η λεύκα ρεμβώδης ξαναλέει το λεύκινο τροπάρι της∙

ύστερα ασέλωτη φοράδα τριποδίζει

στου κουρνιαχτού το σύννεφο και χάνεται.

Από ανέκαθεν η φλαμουριά - πλαγίαυλος

μοιάζει να κρύβει στη γαστέρα

το παλιό εκκλησιαστικό της όργανο.

Όλες οι λεμονιές στα εγκώμια.

Κι οι μαστοφόρες κιτριές άπλωναν

είκοσι βέρτσια μακριά τα μονοπάτια μέσα μας,

που δεν τα είχε ακόμη προσαρτήσει η φθορά.

Αλλά βαθύτερα ποιος αφοράται την άβυσσο

που κρύβεται κάτω απ’ τις φυλλωσιές των ματιών.

Πίσω απ’ την ανθισμένη χλόη ποιος ακούει

τα βογκητά του πεθαμένου έρωτα μέσα στα σώματα.

Ποιος δε λησμόνησε τη μαντζουράνα;

Ποιος την ευκάλυπτη ράχη δεν πότισε με ξενιτιά;

Και γιατί έφυγε το δάσος μεταμφιεσμένο τοξικό κοτσύφι,

λες του άλλου κόσμου σαϊτιά;

Ορυκτά στρουθία  τ’  ουρανού, χαμένα,

εκείνα που έχουμε αποχωριστεί.

Άφαντο και του ονείρου το ζαρκάδι 

που έψαχνε με όλο το φως του να μας ντύσει.

Ας λάμπει, μ’ όλα τα φώτα αναμμένα,

στην πρώτη της καθέλκυση κάθε φρεγάτα:

Του ασάλευτου βυθού μνηστή

είναι κι αυτή ταμένη από καταβολής 

(Συνάψιες όλα καιουχ όλα.  Συμφερόμενον διαφερόμενον.

Συνάδον – διάδον.  Και εκ πάντων Εν.  Και εξ Ενός πάντα)

Οκλαδόν (εμείς) στην άμμο ή παίζοντας τρεχάτοι:

μια μικρή φορητή ορχήστρα πνευστών.

Στου Λιβυκού τα οπωροφόρα.

Στην αγία ενορία  των αγρών.

Από ρίγος σε άνθος∙

πώς φέγγει στη χαράδρα η αόρατη άγρια κυψέλη.

Όταν από το λουλουδένιο σου πλευρό γίνομαι

τα μελίσσια.

Ο καημός από τα μονοπάτια που δεν πήραμε

μυρίζει δυόσμο.

Αλυχτάει στον ύπνο μας πονετική σκυλίτσα

που ξαφνικά της πήρε αδέσποτη

το δρόμο.

Τι γρήγορα, τι γρήγορα μας φώναξαν στη σκοτεινιά!..

 

Ακάλεστρες έρχονται πάλι και κοκκινίζει η πλαγιά.

Μικροί κόκκινοι κρατήρες μέσα απ’ τα κρύα σώματα.

Μ’ ένα παράλογο πάθος, ατριγέτοιο.

Αργά μέσα απ’ της γης το ράθυμο πλακούντα.

Έως ότου ξυπνήσουν οι βολβοί από τη νάρκη.

Έως ότου λύσουν τα έλυτρα τις ζώνες τους

με αυτοκίνητες κατεβασιές.

Μέσα στα συμπαγή και χρονοβόρα, ιερατικά προστάγματα.

Σε όλες τις κλίμακες των συνθηκών εν εξελίξει.

Με όλη τη χρωστική της ενατένισης σε προετοιμασία.

Με όλη την ανεξίθρησκη ιερή τους αιδημοσύνη.

Όσο να ετοιμαστούν τα βιολοντσέλα. Τα κόρνο.

Τα μικρά ντραμς στου Σούμπερτ.

Τα εύηχα πλήκτρα της βροχής πάνω στα φύλλα…

 

ΩΣ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΕΣΤΡΟΣ: Ο ΑΕΡΑΣ

(…θ’ ανέβει με χάρη αρχαγγέλου, αόρατος πάνω στο πόντιουμ… )

Κι από εκεί να δώσει το νεύμα. Όλο πιο ρόδινα και πιο ρόδινα, ολοένα πορφυρίζοντας. Τώρα που κάνουν έφοδο, στο ασάλευτο μαύρο, τα βιολιά σε συγχρονία με τα τσέλα. Από κάθε μίσχο τρέχει μια μικρούλα φλόγα στις πλαγιές και ξεδιπλώνει τη σιωπή στην πορφύρα. Έως το θρίαμβο της σπαρμένης φωτιάς που λαμπαδιάζει το λόφο. Με τα τρεμάμενα κόκκινα στόματα, τ’ ανοιχτά χείλη. Μ’ εκείνα τα βαθιά, ως το θάνατο, φιλιά που τυπώνονται στο σώμα ως τα μόνα της ζωής ενθυμήματα. Ορυκτά χείλη με χείλη. Απρόβλεπτα. Αδιατίμητα. Ζωντανές φωνές νεκρών ημερών που επιστρέφουν. Σαν υπόσχεση.

[κι άλλα αποσπάσματα  από τη συλλογή του Μανόλη Πρατικάκη  

ΚΙΒΩΤΟΣ, εκδόσεις ΤΥΠΩΘΗΤΩ / σειρά Λάλον Ύδωρ 2012

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ: ΕΚΛΟΓΗ από το ΕΡΓΟ του ΠΟΙΗΤΗ, εκδόσεις Καλέντης 2014]

 

ΤΟ ΚΑΘΕ ΣΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΑΠΑΡΟΜΟΙΑΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ

(…που κολυμπά κι εφαρμόζει μονάχα στον εαυτό του…)

Το φωσφορικό φως του αμίαντου γέμιζε το παλιό ραφείο του πατέρα με μια κίτρινη σκόνη, σα γύρη από ένα υπερφυσικό άνθος. Τη βλέπαμε ν’ απλώνει και να κατακάθεται στ’ άσπρα υφάσματα.  Αισθανόμαστε την ευεργετική αύρα από ένα υπερβατικό αστεροειδές που ακτινοβολεί. Σαν μέρος της συνολικής αύρας του ίδιου του απείρου που ακούγαμε, σχεδόν, να παφλάζει στο κατώφλι.  Μάλιστα συχνά νομίζαμε πως τα καμπύλα πανιά των παλιών ιστιοφόρων ήταν τα φτερά  του και τ’ αποδημητικά οι πιστοί τους αγγελιοφόροι. Ακούγαμε το βόμβο της αργής καύσης, εκείνον το λευκό ανεπαίσθητο θόρυβο των άστρων, τη στιγμή που ο πατέρας κρατώντας το μεγάλο ψαλίδι ή τ’ ορθογώνιο τρίγωνο, έλεγε:  το κάθε σώμα έχει τι δική του αρχιτεκτονική∙  υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να μετρήσεις∙ κάτι ασύλλητο  κι αταυτοποίητο στους μεταβαλλόμενους συνδυασμούς των μελών.  Λ.χ. η ασύμμετρη λεκάνη  ή  ο ένας πιο γερτός μυστηριώδης ώμος δημιουργούν ένα ανεφάρμοστο  Όλον, απ’ το σύνολο των επιμέρους, που τραβά και τραυλίζει.  Θα υπάρχει πάντα ένα κενό  μεταξύ σάρκας και φόρμας, όπως οι λέξεις  που είναι οι σκιές των πραγμάτων, ποτέ τα ίδια τα πράγματα.  Η κόκκινη κραυγή τους  μα  ποτέ το τραύμα τους.  Το κάθε σώμα είναι ένα μικρό απαρομοίαστο σύμπαν που κολυμπά κι εφαρμόζει μονάχα στον εαυτό του  (όπως η σφαίρα στη θαλάμη της), έλεγε.  Δεν ξέραμε αν μιλούσε για τα ρούχα που σχεδίαζε  ή  για κείνο το φωσφορικό αστεροειδές που έντυνε τη νύχτα σε μέρα. Ως ακατανόητος ενδυματολόγος  που μας παραπλανά.  Για κείνο το μικρό ρυθμιζόμενο χάραμα μέσα στην αίθουσα των υφασμάτων.  Με το σίδερο να καίει την αρχαία λάβα του.   Μια υπέροχη οικογενειακή πανσέληνος μες στην αγρύπνια μας.

(αποσπάσματα από τη συλλογή του Μανόλη Πρατικάκη ΚΙΒΩΤΟΣ 2012)

 

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΜΑΣ ΞΕΜΑΛΛΗ ΣΤΟ ΑΛΑΤΕΝΙΟ ΚΑΘΑΡΟΑΙΜΟ ΑΛΟΓΟ ΚΑΛΠΑΖΕΙ

(…κι ούτε οξείδωση σκέψης.  Ούτε σήψη…)

Εδώ δεν έχει αναβατήρες. Και μόνο όχημα το τρενάκι του σφυγμού. Κάτω εκεί στους κόκκινους ποταμούς που κυλάνε κόκκινα με τους κόκκινους. Γνωρίζεις όλη σου την ύπαρξη ανεβαίνοντας μονάχα με την ανεμόσκαλα. Κατεβαίνοντας στα βάθη του πνιγμού κι ανασαίνοντας μ’ ένα μικρό καλάμι.

Το αθόρυβο εννοούμε μεγαλείο του αέρα, μονάχα στη διασωλήνωση.  (Στην ασφυξία, αιφνίδια σε ίλιγγο πυκνώνει ο χρόνος.  Κι ο ερωδιός – αέρας στέφεται αυτοκράτορας).  Αλλά πριν βολόδερνε με τ’ άλλα κοπρόσκυλα:  τ’ αυτονόητα.

Ω φύγε, να είσαι πάντα κάποιος  άλλος. Που μπορεί να καλπάζει πολύ πέρα. Πολύ μακριά από τον εαυτό του.

Όλο χμ  και  χμ οι ολομέταξοι χμερ.  Και χοτζιμίνχια χουρχουλητά  στα ανυπότακτα κρυσφύγετατων καλαμιώνων. Εδώ στης ακονόπετρας τη λάμψη, λάμα τη λάμα που γδαρτούς Διάκους ξεγεννά και Σαμουράι.  Μα εσύ θυμήσου: Της γης οι δρόμοι Σαμάνο σε φωνάζουνε∙  και τ’ ουρανού τα μονοπάτια Σαμάνο σε γεννούνε.

Ρακένδυτος πριν ενωθείς με τη βροχούλα.  Δίνεις δροσιές και παίρνεις μόσχους.  Παίρνεις φιλί από τα χείλη που σε πίνουν.

Εδώ όλα ησυχάζουν. Σα θρόμβος διαλύθηκε ο θόρυβος της Σόλωνος. Σαν πριν χυμένα σπλάχνα τα ορύγματα της εμπόλεμης Συγγρού. Και τώρα, τι σιγής ευρυχωρία!..  Χωρίς τον παλαιό όχλο των ήχων.

Κέδρων καρποί φεγγοβολούν σα μουλαριών χάμουρα που φορτωμένα πάνε.

Με ασφεντηλιάς κοντύλια αλληλογραφούν οι άνεμοι. Κι ο φουντωτός αγέλαμος: η ουρίτσα της πένας στου άγραφου νου τον πάπυρο από καταβολής;  Στου πανάρχαιου φλοιού τα μόνιτορς από μεθαύριο;  Στο φως του φεγγαριού η πόρπη – ρόπτρο λάμπει, καθώς ανοίγει τη μεσόπορτα του σκοταδιού.  Κι η μοναξιά μας ξέμαλλη στο αλατένειο καθαρόαιμο άλογο καλπάζει.

Εδώ μονάχα ασπρόρουχα απλωμένα∙  στα τέλια του σιρόκου∙  τι να πλύνεις;  Εδώ η καμπύλη σκάφη των κυμάτων ξεπλένει από τα ρέλια των ωρών μας κάθε στίγμα. Εδώ οι αυτοκίνητοι κύλινδροι με υδρόβια ρουλεμάν ραλάρουν δίχως φίλτρα.

Κι ούτε οξείδωση σκέψης.   Ούτε σήψη.

(αποσπάσματα από τη συλλογή του Μανόλη Πρατικάκη ΚΙΒΩΤΟΣ 2012)

ΤΑ ΠΕΛΩΡΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΙΣΚΙΟΥΣ ΤΟΥ ΒΡΑΔΙΟΥ ΛΑΜΠΟΥΝ ΑΡΓΟΠΟΡΗΜΕΝΑ ΑΣΤΡΑ

(απόσπασμα από τη συλλογή τουΜανόλη Πρατικάκη ΚΙΒΩΤΟΣ 2012)

Επιστρέφουν αργά στους αχυρένιους στάβλους.   Α, χαμένη στωικότητα  θρυμματισμένη καρτερία.

Σας ξαναβρίσκω στους αμέριμνους κύκλους των βελουδένιων ματιών. Στα υγρά βρύα των θερμών ρουθουνιών τους.  Σ’ αυτά τα θεία βιολετιά μουσούδια που σταλάζουν, από αβλεψία, μια μορφή αιωνιότητας.

Μυρωδιά φρεσκοκομμένου ξύλου.  Η σκάφη για το ζυμωτό.

Πλεκτά ποταμίσια καλάθια γεμάτα καρπούς.

Το χτυπημένο λινάρι στο φράχτη, ως ένα προοίμιο για του άλλου θέρους τις λινές ενδυμασίες.  Στους πέτρινους τοίχους της αυλής πλεξίδες σκόρδα, κρεμμύδια,  κυδώνια.  Ο δίκταμος, ως το ’χε χούι, επιδαψιλεύει ευωδιές στα γύρω∙  τα πληγωμένα αγρίμια τρίβουν τη ράχη τους στις ιαματικές του φυλλωσιές, άκρη – άκρη των γκρεμών.

Στα πήλινα πιθάρια φέγγει το λάδι της χρονιάς.  Τα ώριμα στάχυα κυματίζουν στο χθόνιο κορμί σας σ’ αυτόν τον μικρό απέραντο σιτοβολώνα. Στις παλάμες σας έχουν φυτρώσει οι ξυλοκόποι ρόζοι των δένδρων.  Αυτά τα σιωπηλά αρχεία του χρόνου. Στα παράξενα μάτια που ανεβαίνουν απ’ τα βάθη του μόχθου και κοιτάνε ήσυχα το θάνατο.

ΜΕ ΑΝΕΒΟΚΑΤΕΒΑΣΜΑΤΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΣΤΑΔΙΑ ΤΩΝ ΓΗΡΑΤΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΙΟΤΗΣ ΤΟΥΣ

(…στους ψαράδες που χάθηκαν και δεν βρέθηκαν ποτέ, καθώς ψαρεύοντας άνοιγαν πανάκι προς Γαϊδουρονήσι μεριά…)

Εδώ κι εκεί βόλια φωσφόρου που ταίριαζαν στα βαθουλώματα και τα σμαράγδια τους.  Οι τραυματίες κλώνοι οδυνηρά ζευγαρωμένοι με τ’ αστροπελέκια τους.  Εδώ κι εκεί μακρόσυρτες κροκάλες με το ανατρίχιασμα του κροταλία ήχου τους  –  σαν γοερές ερπύστριες της ησυχίας.  Και παρακεί τα παιδικά της λαλίτσας μας λαλάρια, ως μικρά ρόπτρα∙ το κάθε τρυφερό ανοίγουνε πορτάκι.

Η Κυρία Κέδρου κεραύνια χτυπημένη, εξ ου ημίπληκτη, στα μαύρα.  Αλλά το αναπηρικό της αλαλίας καροτσάκι, οψέποτε.

Η ακατοίκητη θέα της νήσου ως αποκόλληση αμφιβληστροειδούς μας αδειάζει απ’ όλες τις επινοήσεις μας.

Και σχεδόν άγραφος του νου, μας επιστρέφει ο χάρτης, απ’ όλες τις μεγάλες οφθαλμαπάτες.  (Είναι άραγε ακόμη μ’ ένα μέρος του εκείνο το παιδί που υπήρξε, στον βλοσυρό επόπτη που ζυγίζει στην πλάστιγγα ζημιές  και  κέρδη;   Αναγνωρίζει κάποιο ίχνος απ’ αυτό εκεί που, μόλις αφημένο, ξεκουράζεται στα πλατιά χάδια της ζέστης  και  γεύεται το χρόνο του μεσημεριού, που αμέριμνα  κοιμάται ξαπλωτός στ’ ανάλαφρα βαμβάκια του, έχοντας, για λίγο, καταργήσει τα βαρυτικά του πεδία; )

Ψατοκαρές και σφάκες,  και  του στυφού στυφνού δείπνα αναποδογυρισμένης αφθονίας. Εδώ της λιγοσύνης λάμπει το προζύμι. Από τρία σπυριά κριθάρι, δυο ασκορδούλακες,  ένα χαρούπι.  Αλλά όλο μας πλημμυρίζει το ασήμι του να μην έχουμε τίποτα. Ολοένα να μας νεύουνε και να γελάνε οι λυγεροί αγέλαμοι στο μελτεμάκι.  (Εδώ αμμώδες αποτύπωμα σαν εκεί με ξέπλεκες σκέψεις να κάθονταν πριν λίγο η ίδια η Ευλάβεια)

Εδώ κοιμήθηκαν κουρσάροι.  Άνεμοι αναχωρητές γενειοφόροι μ’ ένα κυανό γέλιο.  Καρχηδόνιοι και Φοινίκων ορδές, Σαρακινοί κι Ασσύριοι προικοθήρες της θάλασσας. Με μυτερά σκουφιά σε διαρκή ρεσάλτα – ατρυγέτοιο πόντος.  Αλλά της Μεσογείου λεηλατημένα τα φορτία – σε τούτη τη μικρή άνυδρη σκάλα.

Και οι πολυμήχανοι ψαράδες ανοίγονταν ως εδώ με ριψοκίνδυνο πανάκι.  Δεν άκουγαν το κρώξιμο των γλάρων  (γεμάτο προαισθήσεις), για εκείνο που μίλια μακριά είχε ήδη ξεκινήσει να έρχεται.  Και ξαφνικά η λυσσασμένη τίγρις∙  μισή πάνω σε πρύμη και κουβέρτα.  Και η άλλη μισή να σπρώχνει με τα νύχια της τον παγωμένο πόντο.

«Με ανεβοκατεβάσματα πέρασαν τα στάδια των γηρατιών τους και της νιότης τους»  - μια αστραπή πριν μπούνε στη ρουφήχτρα.

Τα μακριά μαλλιά τους μέδουσες σαλεύουν δέκα οργιές του βάθους. Να τα κοράλλια: τα οστά τους.  «Να τα μαργαριτάρια: τα μάτια τους, κοιτάχτε».  Και δεηθείτε γι’ αυτούς. Να τους θυμάστε. Ανοιχτοί σαν άνεμοι, γυρίζοντας το στήθος σας προς τους ανέμους.

(αποσπάσματα από τη συλλογή του Μανόλη Πρατικάκη ΚΙΒΩΤΟΣ 2012)

ΚΑΘΕ ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΖΩ ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΣΟΥ

(…μιλώ για αναγωγή του απτού σε τρέμισμα ονείρου  Του λεπτού σε άχρονο...)

Καρντέλλια,  Καρντέλλια, μες στις ανεμοθύελλες του Ντόβερ

Γιόταμα, γιόταμα από το Γιοκατάν.

 

Είσαι το αναρίθμητο γέλιο των κυμάτων.

Το αμύριστο άγνωστο   κρίνο.

Είσαι η αναρίθμητη συμπόνια του κόσμου

γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

 

Οι στηθόδεσμοί σου είναι τ’ ουρανού τ’ αρτοφόρια.

Κι οι ανέγγιχτοί σου άρτοι από προζύμι ονείρων

σε τρεμάμενους ζυμωτούς αγγέλων!..  (σελ. 236)

 

ΒΓΑΛΕΤΕ ΜΟΥ ΤΟ ΧΑΡΑΚΙ ΠΟΥ ΠΛΑΚΩΝΕΙ ΤΑ ΣΤΗΘΙΑ ΜΟΥ

Για τρία μερόνυχτα, όσο κράτησε το ψυχομάχημα,

(του σκληρού δίσκου η ανεξίτηλη εγγραφή),

δεν έλεγε άλλη κουβέντα.

Ούτε παιδιά, ούτε κρυμμένες διαθήκες.

Βγάλετέ μου το χαράκι που με πλακώνει.

Ανάθεμα, γιατί να μετακινήσω τα σύνορα,

Ανάθεμα, γιατί να μετακινήσω τα σύνορα,

Για δέκα μέτρα χέρσας γης με ξερούς ασπάλαθους

που τους φρουρούνε του σταριού τα φαντάσματα

και τους τρυγούνε μόνο οι γλώσσες της φωτιάς

όπως ορίζει το προικοσύμφωνο της γης.

Ο δαίμονας μ’ έβαλε να καταχραστώ τα ξένα πετρώματα

με τα βατά και τα σπαρμένα λιθάρια.

Να δειπνήσω λιθαρένιο ψωμί.

Κι έγειρε το ξένο χαράκι στο άδικο πλευρό μου.

Και σπούνε τα πλευρά μου σαν κλαράκια.

Τα χειροπόδαρά μου ένα δεμάτι ξερές ασφεντυλιές.

Και πνοή αέρα ως εδώ πια δεν φτάνει.

Πείτε του να πάρει και τη δική μου πάρτη.

Ναι μα το Ζα, πείτε του να πάρει και τη δική μου πάρτη.

Το θυμάρι μου μίλησε: η γη δεν είναι κανενός΄

Το γεράκι μου ’γνεψε, λίγο ψηλότερα το μάτι δεν ξεχωρίζει σύνορα

 

Κι ήρθε ο Αϊ- Αντώνης στον ύπνο μου και μου ’πε:

όποιος κλέβει τη γη ένας σκούληκας συρκώνει τοπερβόλι του

στον ουρανό.  Όποιος κοιμάται σε ξένα υπερώα

η χαράδρα θα ’ναι το κατωσέντονό του.

(Δια χειρός Δομήνικου, ο καθεύδων Οργάθ ποιμένει κιόλας

εκεί πάνω των αγγέλων τους ευρύχωρους σιτοβολώνες).

 

(Χρυσέ ζωής αέρα γιατί δε φτάνεις ως εμάς; )

 

Αν έχετε χέρια, ω αν έχετε δυο μικρά χέρια συγχώρεσης γειτόνοι∙

πάρετε τα σκυλιά που μυρίσανε αγρίμι ερέβους,

την αδύναμη ψυχή μου που γλιστρά κατά κάτω,

και τ’ ακούω ν’ αλυχτούνε μες στο θάνατό μου.

Ανάθεμα, γιατί να μετακινήσω τα σύνορα.

Βγάλετέ μου το μαύρο χαράκι  που με πλακώνει.

ΑΝ ΣΚΑΨΕΙΣ ΕΔΩ.  ΑΝ ΓΟΝΑΤΙΣΕΙΣ. ΑΝ ΜΕ ΤΗ ΣΜΙΛΗ ΣΟΥ ΠΡΟΣΗΛΩΘΕΙΣ…

(απόσπασμα από τη συλλογή τουΜανόλη Πρατικάκη ΚΙΒΩΤΟΣ 2012)

…κάτω απ’ τ’ αγκάθια και τις πέτρες.  Κάτω απ’ τους αμέριμνους ύπνους των ανθρώπων. Μπορείς να βρεις στου καιρού τα κρυστάλλινα γλυπτά – που δεν είναι του αέρα μόνο κατοικία – μινωικά τζιτζίκια  ή όστρακα σπειροειδή∙  οστά  ή αναθήματα πλάι στων ασπαλάθων τις ρίζες.  Καθώς μια αρχαία χορδή  (που μ’ εκείνη τα βάθη μου σ’ αναγνωρίζουν), γυρεύει το χαμένο δοξάρι της, ώσπερ τόξο τη λύρα.

Ο Λ. μήπως έτσι λιγνός.  Με το νευρώδες δέμας του – γεμάτος οσμές τρομακτικών βοτάνων – με το φωσφορικό πυρίτιο πνεύμα του   με κάτι μενεξεδί  κι  η κώμη κυματίζουσα στον τράχηλο βαθυχαιτήεις.  Έτσι κοφτερός (χωρίς ίχνος προγονικής σκουριάς) ανοίγοντας χαραγματιές στης ιστορίας τα μπεντένια, ξέμεινε ως εδώ,  αρχαίος μινωίτης.  Και τώρα κατεβαίνει του Πύργου την κορφή, μέσα από τ’ ανθισμένα κουρμουτσούλια.  Και αργότερα στο ρεστοράν Ιδομενέας πλησιάζει  Αόρατος μες στους θαμώνες.  Κρατάει μωρό στα χέρια, πάει να πει μικρό πήλινο εδώλιο.

Είναι της Μύρτου η φερέκαρπος θεά.  Με κόκκινα βαμμένα χείλη   (4.500 χρόνια φασματική εξικνείται τη φωνή δια τον θεόν)  (Αλλά θεά δεν ημπορώ ν’ ακούσω τη φωνή σου)∙  μ’ ένα μικρό κανάτι ζωογονεί τα μαραμένα μας λουλούδια.

Αλλά τριγύρω όπου κοιτάζεις χοντροπίθαροι ελληναράδες∙  τρώνε   και ρεύονται  και  φτύνουν καταγής∙  χειρονομούν και πέρδονται  κι  αλύπητα  (επί παντός ειδήμονες) πορνεύουνε τη γλώσσα.  Θολές θαμπές κραυγές σαν θορυβώδεις μώλωπες στο πρόσωπο της ησυχίας  (τον κούφαναν άνθρωπο λιγομίλητο)

Ένα σμήνος σφήκες στον ακουστικό φλοιό   του κρόταφου∙  ή όπως καταρρέει τζαμαρία:  μικρό φραστικό σύμπαν θραυσμάτων.

Μ’ εκείνα τα χτυπήματα των τουφεκιών, περασμένα μεσάνυχτα, στον θώρακα  και κατά γης οι λαίμαργες γλώσσες της φωτιάς με προσάναμμα εμβληματικά βιβλία  Φιοντόρ.

Αλλόθρησκε, τον έβριζαν, λιποτάκτη, σκύλας γιε, τσίμπλα της γουρούνας, από πού ήρθες ανοξείδωτος εσύ και τα ερυθρόδερμα  συντρόφια σου.  Σφήκες πάνω σε λέξεις ώσπου η γλώσσα γυμνωμένο ψαροκόκαλο στ’ άναρθρα αχανή χαλίκια. Τριγύρω, που ο παράξενος ξένος, έβλεπες συνωστίζονταν μυρμηγκιές χαμαιλεόντων, πλάι σε ευαγή ιδρύματα  και  οίκους αρωγής  (διάβαζε μαστροπείας).

Εταιρείες Μαϊμούδων πιθηκίζοντας πίσω από πριγκιπάτα.  Και παραμέσα ο μυστικός διάδρομος που οδηγεί σε χρυσοποίκιλτα  πορνεία, υψηλής, κάπου 2.500 μεγαβάτ, με φορητούς παράδεισους, μεσοτοιχία στο μηχανουργείο  του ερέβους.

Κι από του Ευγενούς Πήτερ Ουώρεν τις ανασκαφές ο ωραίος σφραγιδόλιθος, σαν αποφάι στον σκουπιδοτενεκέ, ριγμένος κάτω απ’ το τραπέζι, με τ’ άλλα, από ένα ζοφερό φαγοπότι,  κόκαλα και κόκαλα μικρών ζώων, ξεχασμένων ύμνων.

Ενώ έφτανε ως τα πόδια μας η θεία ορχήστρα των νερών της θαλάσσης∙  οι ευωδιές  κοντίνουο με τα μύρτα  και τα γιασεμιά.

Πάνω να ξεφαντώνει η Γκιαούρα,  η Γραικολάνδη,  το Ελλαδιστάν, ορχούμενο μες στα σκυλάδικα, με πρόστυχα σεκλέτια ανατολής   με λαλιές βαρβαρικές ως μέσα στη Βακτριανή,  ως τους Ινδούς, ξεϋφαίνοντας   όλη τη Λάμψη.

Και κάτω απ’ το τραπέζι       τα άγια των αγίων τοις κυσίν!..

 

ΛΙΓΑ ΜΑΔΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΒΩΤΟ

(… το φιλέρημο άφαντο γαρδέλι. 

Το σταμνί που δεν γύρισε ποτέ από τη βρύση. 

Το απότοκο.

Το κάθε φορά παραλίγο θαύμα.

Το κάθε φορά παρά λίγο έκρηξη σε κάθε βήμα. 

Το κάθε φορά παρά πέντε φλάουτο στο άχραντο καλάμι…)

Η Χ. δεν χύνεται δεν βγάζει λέξεις.   Κρυμμένη σε θάμνο δε μιλά καθώς βλέπει να παίρνουν οι γερμανοί το γιο της. (15 Σεπτ. 1943 ημέρα Τετάρτη) για εκτέλεση.   Όταν ο γιος φωνάζει  «Μάνααα»  και πάλι «Μάνααα σώσε με…»,  δεν χύνεται δεν βγάζει άχνα∙  δεν πέφτει στα πόδια τους, δεν στηθοδέρνεται με ικεσίες!..      -   Οι γδούποι και οι μώλωπες από τον υποκόπανο των τουφεκιών νύχτα στο στήθος του κόκκινου Λευτέρη (1946 -1958) και οι Ντοστεογιέφσκι,  Ουγκώ,,  Τολστόι,  Τσέχωφ, στις φλόγες  (τα κουμμούνια).      -   Κι η Καλλιόπη, δακρυσμένη, είπε:   καλώστηνε τη συμφορά  σαν έρθει αμοναχή της.  Μην έρθει με τη μάνα της  και  με την αδελφή της.  Μην έρθει με τις θειάδες της  και  τις τσεβδές ξαδέλφες.  Και ξεριζώνει σπιτικά.   Και γονατίζει σόγια.    -    Όλα τα είδη της ζωής να επιστρέψουν.   Αλλά πριν κατασκεύασε την ΚΙΒΩΤΟ.   Νοεί ο ασπρομάλλης Νώε.   Και γεμάτος γνώση ακούει της αφθονίας  και  της αποξένωσης τον επερχόμενο κατακλυσμό     (αποσπάσματα  από την ΚΙΒΩΤΟ του Μανόλη Πρατικάκη 2012 – Συγκεντρωτική έκδοση: ΜΑΝΟΛΗΣ ΠΡΑΤΙΚΑΚΗΣ ΕΚΛΟΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ, Καλέντης 2014)

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2026

Ο,ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΖΗΣΑΜΕ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ – ΓΕΝΝΗΜΕΝΟ ΝΕΚΡΟ

 (…η λήθη είναι μια μέθοδος στέρησης παραδείσου…):

Παιδιά της προϊστορίας γυρνούσαν ξυπόλυτα

στους ήχους μιας καντάτας ονείρου

Κι οι ξεχασμένες προσευχές στους εξώστες

μιλούσαν για το αύριο που πήρε μακριά ολόκληρο νησί.

 

Σε μεταίχμιο θρύλου, χαράματα –

Πενθούσε η νύχτα κι  η μέρα ήταν θαμμένη.

 

Κοίταξα μακριά και είδα την αυγή πίσω απ’ την ξένη γη,

αναποφάσιστη. 

 

Τρόμαξα με την απάθεια της σελήνης.

 

Τα βουνά καταργήθηκαν, τα φώτα δάκρυσαν

για μια στιγμή όπως πάντα

Κι εγώ παραδόθηκα στην προφητεία της θάλασσας

που με τιμούσε μ’ ένα σιωπητήριο γεμάτο αναμονή.

 

Θυμάμαι σαν να ξέχασα.

Βουλιάζω μέσα μου και βγαίνω βαφτισμένος.

Τα ξέφωτα της πόλης  με φέρνουν αντιμέτωπο

με ό,τι μ’ έχασε πριν καν με κερδίσει.

Η λήθη είναι μια μέθοδος στέρησης παραδείσου.

 

Ό,τι κι αν ζήσαμε αναδύεται – γεννημένο νεκρό. 

 

Η άρπα της σιωπής – αλήθεια είναι;   πεθαίνω; -

καταφύγιο κόσμων σπαρακτικών.

 

Φίλτρα των γιασεμιών,  πεύκα του Άδη –

κι αυτό μυστήριο απόγεμα

που έσκισε ο καιρός  με ακρίβεια λόγχης

 

- Κι αναπήδησε αίμα… το δικό μου το αίμα…

πόσο αληθινό

[ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΣΙ ΤΟΥ ΑΡΙΩΝΑ, αποσπάσματα   από την πρώτη ενότητα στη συλλογή του Στρατή Πασχάλη

ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008

Συγκεντρωτικός τόμος:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ

Ποιήματα 1977 – 2013, εκδόσεις Μεταίχμιο 2013]

 

ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΔΕΝ ΜΕ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ

(κι άλλες επιλογές από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη  ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008)

Τα λιμάνια γίνονται μνημεία πεσόντων.

Τα χώματα είναι βαριά  και  πατροπαράδοτα.

Οι ενοχές μου κουράστηκαν κι ασκητεύουν.

Κι εγώ βρίσκω πάλι την ίδια  καταπακτή με τα δικά μου χέρια

να ψάχνουν επίμονα  και  φοβικά  Εσένα.

Ή εσένα, χωρίς να ξέρω από πού καταφτάνεις,

Βέβηλε ουρανέ!

 

Δώσε μου κάτι ανεξαργύρωτο, χαμένε τραγουδιστή μου,

Δος μου ζωή θανάτου –

Γύρνα με εκεί απ’ όπου πάντα έφυγα, βαθιά καθηλωμένος –

Στα χρώματα, στις εποχές, σε θηρία, σε πανδαιμόνια –

Γύρνα με εκεί όπου βρίσκομαι απόψε όπως ποτέ –

και πάλι   Ακατανόητος!..

 

Βέλη αλύπητης αγάπης…

κλάματα αγκαλιασμένα με τραγούδια ηλεκτρικά…

δοκιμασμένα βάσανα νωπής εφηβείας…

ώρες της φαντασίας μου  και  της πραγματικότητάς μου

στα θέρετρα του νου…

εγώ σας αγαπούσα… τόσο πολύ…

τόσο πολύ… ώσπου με αρνηθήκατε…

 

Τώρα που όλα χάνονται μπορώ να εφεύρω ιδανικότερες ζωές!..

 

ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΟΙΔΟΣ ΧΩΡΙΣ ΓΛΩΣΣΑ

(…ζωή χωρίς ιδανικά    ιδανική  

Σκέτη ζωή – απέριττη…)

Πικραγαπημένος

Από ένα δελφίνι

Κοιτάζοντας τη θάλασσα της φυγής του

 

Στην έρημη ζάλη

Αμείλικτος θεωρός

 

Ίχνη από σένα

Ρίγη φευγαλέας

Ριπής

 

Κλειδιά μουσικής υπόκωφης

Σε χορδές τύψης

 

Ίχνη από μένα

Πέλματα βρεγμένα στην πέτρα

 

Ίχνη από βήματα νερού

 

Ό,τι χτίζω γίνεται τάφος

Ό,τι γκρεμίζω ανθίζει αδίστακτα

 

Πλοηγός Ατλαντίδας

Μ’ ένα τραγούδι – φάντασμα στο σημείο μηδέν

Όπου οργώνει σύννεφα ο θεός

 

Καιρός της νέμεσης

Καταιγισμός γαλήνης.

 

Ίσως αν έρθει ο αντίλαλος  να ξυπνήσω από τη ζωή

και ν’ αφεθώ ανέμελα

Στων ήχων την ανησυχία.

 

Δεν ανασταίνεται η ψυχή,  αλλά το πάθος

Για κάποιο κύκνειο άσμα που να ταιριάζει στην ανυπαρξία μας

Για κάποιο αστέρι που να μην περιέχεται

στα γραπτά των ανέμων

[από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008]

Συγκεντρωτικός τόμος:

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ Ποιήματα 1977 – 2013]

 

ΔΕΛΦΙΝΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙ ΓΥΡΩ ΑΠ¨Ο ΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΝΙΓΜΟΥ

(από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη  ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008)

Με χελιδόνια θάλασσας  και  κάστρα πουλιών

 

Πίσω απ’ το χθες

Μπροστά απ’ το αύριο

 

Μικρό ταξίδι ανεξερεύνητο

Σε σκαρί νοητής βάρκας.

 

Γιόρτασα με θυσίες

Βρήκα φωνές ανιστόρητες

Τις αποτύπωσα στη μνήμη του νερού

Έχασα ό,τι ζητούσα

Είδα το δρόμο που ανέβαινε ως το Τέλος

Μια οροσειρά,  ένα σύννεφο  και  μετά φιλιά

Πλήθος φιλιά με πλάσματα τόσο ανώτερης δύναμης

Που πια δεν ήμουν άνθρωπος

Αλλά σφαγμένο ζώο στο βωμό

Που μόλις πριν λίγο μεταμορφώθηκε

Σ’ ελάφι αθάνατο

 

ΕΡΗΜΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

(…μικρές συλλαβές του κενού…)

Μ’ έσωσαν τόσοι από τη σωτηρία μου   Μ’ έσβησαν  τόσα φοβερά μάτια   Κρυμμένα στην αγνότητα. Η εποχή περιστρέφεται  στη ζάλη της στιγμής   Κι ο θάνατος διδάσκει ανεπίδεκτους.   Να κρατηθούμε στα περιθώρια Να ξεχυθούμε στις σελίδες.   Όλα μιλούν κι αδειάζουν   Όλα ποθούν και χάνονται.   Αυτό που μένει πάντα, το άλλο μας μισό   Τόσο κοντά μου απόψε    Γεμάτο άυλα χάδια   Πλάι στο παράθυρο  που αναρωτιέται ορθάνοιχτο:   «Υπήρξε ο  Αρίων»;  Χαμένος από τύχη   Σε βλέπω να περνάς τυχερός   Πάνω στο ψάρι   Ανυπόγραφε μουσικέ.   Τύραννοι μέσα μου ορίζουν  Τον κήπο του παραμυθιού -  Σκοτάδι όπου κοιμούνται  Οι χωρίς παρελθόν αναμνήσεις   Κι ο ήχος της κιθάρας  Στα ενδόμυχα του ναυαγίου.   Δεν έχω άλλο στόμα να υμνήσω Με πλήκτρα που δονεί  Το ηχηρό κενό.   Δεν έχω άλλο σώμα να σαρκώσω  Την πνοή που φυσά  Στη γη του θανάτου.   Δεν έχω άλλο εκτός από σένα  Γλώσσα των κοχυλιών  Που μίλησε ο παρά λίγο πνιγμένος   Ο ουρανός που τον γλίτωσε  Με καταποντίζει   Η θάλασσα που με φίλησε  Τον αποθεώνει.   Ό,τι κερδίσω θα ’ναι το αντάλλαγμα   Μιας απώλειας χωρίς χαμένο θησυαρό     [ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΡΙΩΝΑ, αποσπάσματα από την πρώτη ενότητα  στη συλλογή του Στρατή Πασχάλη ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008, εδώ αντιγραφή και επικόλληση από το συγκεντρωτικό τόμο ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ, Ποιήματα 1977 – 2013, εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2003]

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2026

ΤΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΤΙΚΑ…

 (…μάθημα σιωπηλού αναφιλητού που δεν είναι πια

στη διδακτέα ύλη…)

Κι ενώ κάθε πρωί τα σχολικά    μαζεύουν από τις γωνιές
πολύχρωμους αθώους νυσταγμένους
με το σημάδι του μη προορισμού  
ρόδινη χαρακιά στα μάγουλά τους 
κάπου αλλού   αγέλαστες δασκάλες
σχεδιάζουν να τους μάθουν
πως σ’ ένα μέλλον κοντινό τη δυστυχία
θα την πυροβολήσουν με τις λέξεις
- κι όχι, παιδιά μου
όπως κάποιοι τρελοί και ηττημένοι ισχυρίζονται
μ’ εκείνες τις τρεις ολόμαυρες τελίτσες.
Αυτές, μικροί μου άγγελοι,  δεν είναι πια
στη διδακτέα ύλη!..  
 
Τακτική ακροάτρια στο αμφιθέατρο της φρίκης
όμως το μάθημα του σιωπηλού αναφιλητού
πάντοτε για την άλλη εξεταστική.
 
Γιατί τα λόγια απομακρύνονται
όταν διαστέλλονται οι μορφές
κι ό,τι φωνάζω   δεν αντηχεί πια την εγκατάλειψη
αλλά μια σιωπηλή παραδοχή
που ο σαλεμένος νους αποκαλεί
χρόνο μες στα εγκόσμια
παγίδα για να πιάνεται η αγάπη
πάντα σε λάθος αστραπή να κατεβαίνει
αφού φημολογείται  ότι τη νύχτα
εξ άπαντος θ’ ανέβει ο ελεγκτής 
και τρέμει – βίαια μην την πετάξει έξω. 
 
Και τότε    δε μένει πια κανείς εδώ;  
Κανείς που από το παρελθόν του   να έχει πια παραιτηθεί;
 
Ξέρω πολλούς με ρουφηγμένα πρόσωπα
που δε γυρεύουν να σωθούν
μόνο να νικηθούν από την ομορφιά
να διαψευστούν
και ό,τι παρασταίνεται εν μέσω εορτασμών
να δούνε να σωριάζεται   απ’ τη βεγγαλική κραυγή 
 
φοβάμαι
(ΤΑ ΑΠΟΣΙΩΠΗΤΙΚΑ  και  ΦΟΒΑΜΑΙ, δυο ποιήματα
από τη συλλογή της Ευτυχίας – Αλεξάνδρας Λουκίδου
ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ, εκδόσεις Καστανιώτης 2008)

 

ΔΩΜΑΤΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ

(κι άλλες επιλογές από τη συλλογή της Ευτυχίας – Αλεξάνδρας Λουκίδου  ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ, Καστανιώτης 2008)

Κι ενώ ήμουν σχεδόν βέβαιη πως κάποιος

κρατώντας χάρτη ναυτικό

με  κυνηγούσε

ωστόσο πάντοτε φοβόμουν    πως 

κανένας πουθενά δεν με περίμενε

 

Με βάραιναν κιόλας   οι στολές τόσων ανθρώπων

να τις φορώ κατάσαρκα

που ακόμη και το παρελθόν

– με τη γνωστή του επιμονή  να ορίζει και τις νύχτες μας –

κάποτε με λυπήθηκε

και μ’ άφησε να μπαινοβγαίνω ελεύθερα

στο απρόβλεπτο.

 

Όμως μια Κυριακή

που οι άλλοι καταγίνονταν   με τον εκχιονισμό των συρταριών

η ζωή  

με αθετημένες όλες  της τις υποσχέσεις

αποφάσιζε να μου διδάξει την ισότητα

μετατρέποντας ένα κήπο με δάκρυα

σε μισοφώτιστο δωμάτιο νοσοκομείου.

 

ΣΕΣΗΜΑΣΜΕΝΟΣ

Θυμόταν

και δεν το καταλάβαινε

όπως συμβαίνει όταν ξεχνάς

κι οι άλλοι σπεύδουν

να σου κόψουν την κλωστίτσα

που κρέμεται απ’ τον ποδόγυρο

ενώ μήτε επισκέψεις περιμένεις

μήτε εξομολογήθηκες ποτέ τη συμφορά σου

σ’ όλους αυτούς   που εκτίθενται

στους λιθοβολισμούς.

 

Βαραίνει η μάταιη προσμονή

πιότερο κι απ’ το κρίμα.

 

Όμως   Εσύ

αυτάρεσκα αναβλητικός

επέμενες ν’ αποκαλείς  Ζωή

τους χώρους ανανήψεως

που δε συμβαίνουν θαύματα.

 

Μια σκευωρία  ήσουν τελικά

σεσημασμένη διάψευση   παμπάλαιο μεγάφωνο

αναχωρήσεις  και  αφίξεις που αναγγέλλει.

 

Μα αυτό που σου επιτρέπω πιο πολύ

είναι ότι την αμαρτία σου γιγνώσκεις

κι εν τούτοις απ’ το φόβο σου

ολοένα πιο σφιχτά

πάνω στο ψέμα σου με δένεις.

(από τη συλλογή της Ευτυχίας – Αλεξάνδρας Λουκίδου ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ, Καστανιώτης  2008)

 

ΒΕΛΟΝΕΣ

(από τη συλλογή της Ευτυχίας -  Αλεξάνδρας Λουκίδου  ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΝ ΕΝΑ, 2008)

Όχι ποτέ δεν ήμασταν   τελείως προετοιμασμένοι.

Γι΄ αυτό  και  στο μεταλλικό    κουτί   για τα μπισκότα

καιρό τώρα φυλάγαμε

όχι κλωστές  και  δαχτυλήθρες

αλλά βελόνες  κάθε είδους και μεγέθους.

 

Βελόνες του ραψίματος

σχιζότανε ο μύθος σου  κι  οι αποτρόπαιες ρωγμές

έξω απ’ το σώμα σου σε έχυναν –

 

βελόνες γραμμοφώνου

-παράφωνα ηχούσαν τελευταία οι προσευχές

και συστηματικά απουσίαζε

απ’ την ορχήστρα ο μαέστρος –

 

βελόνες για ενέσεις

-έτσι, για την τιμή των όπλων

να  μη φανεί πως μια  παρ-αίνεση

που η ελπίδα θα’ θελε

εμείς την αρνηθήκαμε –

 

ακόμα και πευκοβελόνες

-εύφλεκτες  και  ολισθηρές

σε απειλούσανε με πυρκαγιά

ώσπου στρώμα, σεντόνια, μέτωπο

και τρυπημένα χέρια   λαμπάδιαζαν

και τότε  -  ο σωθείς

γράφεται με ήτα  Ευτυχούλα –

 

Όμως εγώ

 

μόνο μια  ήττα ήξερα, μπαμπά

κι αυτήν

όσο  κι αν το παλέψαμε

στάθηκε αδύνατο να μην την υποστούμε

 

29 ΔΕΚΕΜΩΡΙΟΥ

ΚΟΡΗ:

Σε απάνεμο ύπνο αθάνατο

μια θύελλα φιλεύσπλαχνη

την κόλασή σου εκμηδενίζει.

Μια άφεση,  μια απάντηση

ο ογκόλιθος της συντριβής

κι η κλίμακα των μορφασμών

σε παγωμένη αδράνεια βυθισμένη.

 

ΠΑΤΕΡΑΣ:

Α, με καλούν στα σκοτεινά

την ανθυγιεινή ζωή να εγκαινιάσω.

Τους το είχα βέβαια δηλώσει από νωρίς

πώς ασφαλώς και προτιμώ φθινόπωρο

για την ακρίβεια τις αρχές του φθινοπώρου

φωτίζονται αλλιώς θαρρείς

τα μεταχειρισμένα πράγματα.

 

Στρόμπολι,  Ταορμίνα…

 

ΓΥΝΑΙΚΑ:

Μήπως κάποια καλύτερη τιμή

γι’ αυτό το ξύλινο τιμόνι καραβιού;

Το ψάχνει χρόνια ο άνδρας μου…

 

ΠΑΤΕΡΑΣ:

Ένα πανέρι με λουλούδια   ίσως να το απέρριπτα

όμως   τόσα πορτρέτα ολόγυρα

πώς θα τα συνηθίσω;

Ανώφελα ναυάγια που επιπλέουν

εκτεθειμένες μοναξιές

στο διεστραμμένο βλέμμα τ’ ουρανού

κι αυτά τα σαλιγκάρια

που ανηφορίζουνε στα πόδια μου…

 

Τελειώνουμε.

Υγρή, ακάθεκτη σιωπή

μ’ εγκαθιστά στους βάλτους της.

 

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΜΠΤΗ

Έμοιαζε με εορταστική βραδιά

ούτε βελούδα βέβαια  ούτε   και  μουσελίνες

μονάχα η αγωνία να διαβαστούν ανάποδα

φιλιά και δευτερόλεπτα

κάτω απ’  το κάτασπρο ταβάνι

μ’ εκείνο το  «ως δια μαγείας»

πάντοτε να καθυστερεί.

 

Ποιον ένοιαζε αν τουρτούριζα  έξω απ’ τα παραμύθια

ατάραχα στην είσοδο   μέναν τα κουδουνάκια

 

-Οι άνθρωποι δεν αλλάζουνε, μου φώναζες

μονάχα αποκαλύπτονται

όπως εκεί που δεν το περιμένεις

κι ο ύπνος σου  εφάπτεται   με χίλιες εκκρεμότητες

καλείσαι ξάφνου ν’ αναμετρηθείς

με προθεσμίες που τελειώνουν.

 

Σαφέστατος υπαινιγμός

πως μόνο στα τρένα δόθηκε

να διασχίσουν την αιωνιότητα

αφήνοντας πίσω τους καπνούς

για να διαφεύγουν οι σκιές την τιμωρία.

 

Έπειτα

κατρακυλούν πυρετικές

κρύβοντας κάτω απ’ τον σηκωμένο τους γιακά

την αντοχή που τους αναλογεί.

 

Τα υπόλοιπα ας μείνουν εκκρεμή

ως τότε που θα κλείσουμε ταμείο.

[από τη συλλογή της Ευτυχίας – Αλεξάνδρας Λουκίδου  ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ, Καστανιώτης 2008)

Ο ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΟΣ

(από τη συλλογή της Ευτυχίας -  Αλεξάνδρας Λουκίδου  ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΝ ΕΝΑ, 2008)

Την επόμενη μέρα θα πήγαιναν όλοι

όπως πάντα στις δουλειές τους

αναζητώντας στην έκφραση των περαστικών

τη διαβεβαίωση πως μια παράταση ακόμη

είχε και πάλι κερδηθεί.

 

Είχε προηγηθεί δύσκολη νύχτα

Στο πατρικό σπίτι

η στέγη ανοιγόκλεινε επικίνδυνα.

Αυτό είχε βέβαια συμβεί στο παρελθόν

και σ’ ένα άλλο ποίημα

τότε που εκείνη   φορώντας το μαύρο της παλτό

κι έχοντας τη βαλίτσα της στο χέρι

περίμενε τον Ά- Γιώργη

από τα εικονίσματα να κατέβει

και να την πάρει.

 

Αυτή τη φορά

θα αρκούσε ένα σφύριγμα

και τότε αύτανδρο το κρεβάτι  θα βυθίζονταν

κι εσύ   σαν έμπειρος νεκρός

μια κι ήσουν δύτης

δίχως βαρίδια, μπουκάλες και στολή

μακριά απ’ το σώμα θα ταξίδευες

για μια διάρκεια αμετάπειστη.

 

Όσο για τα διαδικαστικά της εκφοράς

ο σωσίας σου

-κάτωχρος και σε στάση προσοχής –

θα έπαιρνε τη θέση σου.

 

ΝΤΟΥ ΜΠΙ ΝΤΟΥ ΜΠΙ ΝΤΟΥ…

Κατά την πρωινή επίσκεψη

άγνωστοι κύριοι

με μακροχρόνιες σπουδές στην τρομερή

οφθαλμαπάτη της ζωής

κι άνθη βανίλιας ανάμεσα στα δόντια τους

μιλούσαν χαμηλόφωνα

για την τύχη που θα είχαν

οι ανομολόγητες αμαρτίες

τώρα που η σκάλα γινόταν επικίνδυνη

και η Αποκαθήλωση δε σήκωνε αναβολή.

 

Οι άλλοι μετά θα προσπαθούσαν

ν’ αποσιωπήσουν το συμβάν

και φυσικά μιλώ   για κείνη την Πρωτοχρονιά

που έγειρες απαλά για μια στιγμή στο πλάι

κι ανεξιχνίαστο έμεινε έκτοτε το αίνιγμα.

 

Πώς δηλαδή

ενώ ήξερες τόσο καλά ν’ ανακατεύεις χρώματα

επέλεξες το συμπαγές λευκό

κι όπως απότομα διακόπτεται η ταινία

και λες

τώρα θα πέσουν γράμματα

τώρα θ’ ακούσω μουσική

όπως ο ήρωας  tableau vivant

θαρρείς  και  αφαιρείται

ή δεν μπορεί να θυμηθεί τα λόγια  του.

 

Γιατί αλήθεια δεν είναι εύκολη υπόθεση

εκεί που προχωράς κι εσύ μαζί

μ’ άλλους σακατεμένους

ξάφνου στο βάθος ν’ αστράφτουν προβολείς

ο κύριος με το επίσημο κουστούμι

ν’ αφήνει το μικρόφωνο

να ’ρχεται κατά πάνω σου

το χέρι να σου απλώνει φιλικά

-με λένε Φράνκυ να σου λέει

το  «Strangers in the night»

έμαθα σας αρέσει

 

ΛΟΥΤΡΙΝΟ ΘΗΡΙΟ

Αν δραπετεύαμε από τις πληγές

θα χάναμε μοιραία και το ξημέρωμα

 

-απότομα κλείνει το βελούδινο κουτί

και δεν ξαναχορεύει η μπαλαρίνα

μα ούτε και ζαλίζεται

 

κι όχι πια στα ψέματα

όπως όταν απ’ τις ρωγμές του ποιήματος

κοιτούσαμε το Θάνατο

ολόφωτες τελείες να χιονίζει.

 

Τώρα απλώς τα σκιάχτρα

απ’ τ’ αστέρια διάτρητα

βαθιά ταράζουνε τον ύπνο του εκμαγείου

όσο εμείς

-άψογοι χρήστες των μεταφορών-

μαζί Του παίζουμε

όπως τ’ ανίδεα παιδιά

με λούτρινο θηρίο

 

Η ΠΑΝΤΟΜΙΜΑ

Άρχισε κάποτε να καταντά ενοχλητικό

λες κι ο αδαπάνητος χαμός

δεν είχε άλλες λέξεις να επιστρέφει

και έπρεπε μονότονα τον ίδιο πάντοτε λυγμό

σ’ άδεια καθίσματα να διηγείται.

 

Βέβαια τελευταία

όλο και πιο αμήχανη γινόμουν.

Εξείχαν απειλητικά

απ’ τις φωτογραφίες τα μαλλιά μου

και μολονότι ήξερα ότι υπάρχουν τεχνικές

να εξαγοράσω μια συγκίνηση

με φιλοδώρημα ευτελές

 

Πού ν’ ανατρέχεις,  έλεγα

-άυπνη και δίχως λάμπα πετρελαίου –

σε λεπτομέρειες θολές κάποιου απογεύματος

όπου η ήττα της ζωής

θριάμβευε μες στην τραπεζαρία

παρουσιάζοντας σε σύναξη πιστών

την παντομίμα της ύστατης ταπείνωσης

ή όπως θα λέγαμε αλλιώς

τον τελευταίο ασπασμό

[από τη συλλογή της Ευτυχίας – Αλεξάνδρας Λουκίδου  ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ, Καστανιώτης 2008)

 

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΥΠΟΓΕΙΟΥ ΜΑΣ

(…εξοικειωμένο μόνο με νυχτοφύλακες 

και αθεράπευτα ωχρές μητέρες…)

Τη συντριμμένη αντίσταση του λύκου   μ’ ένα φτερό χαράζει τ’ απογεύματα   στη σκόνη της παλιάς μας ραπτομηχανής  και  σε αγρυπνία προσκαλεί   ενοίκους κι επισκέπτες  -  πως τάχα στον σκοτεινό θάλαμο του ύπνου   ο Θάνατος   τις πρώτες μας φωτογραφίες εμφανίζει.   Από την άλλη δεν το ’χει σε τίποτα   να βάλει ξαφνικά τα κλάματα   μπροστά σ’ ένα χτενάκι φαγωμένο αναβάλλοντας επ’ αόριστον  την προραμματισμένη του αναμέτρηση με το μηδέν   που πάει να πει  με τ’ άκοπα νυχάκια του   σεντόνια λήθης να ξεσκίσει.   Τα βράδια όταν σβήνω το φως   φοράει τα παπούτσια μου  βάζει το παιδικό μου κόκκινο παλτό   στους ώμους σου επάνω μ’ ανεβάζει   μπλέκει τα δάχτυλά μου στα δικά σου   και…  λάααδι πουλώ  ξίαδι πουλώ  εγώ  την Ία μου δεν την πουλώ   όλη τη νύχτα ασταμάτητα γύρω απ’ το κρεβάτι [ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ  από τη συλλογή της  Ευτυχίας-Αλεξάνδρας Λουκίδου, ΟΡΟΦΟΣ ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ, εκδόσεις Καστανιώτη 2008]

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2026