(…η λήθη είναι μια μέθοδος στέρησης παραδείσου…):
Παιδιά της προϊστορίας γυρνούσαν
ξυπόλυτα
στους ήχους μιας καντάτας ονείρου
Κι οι ξεχασμένες προσευχές στους
εξώστες
μιλούσαν για το αύριο που πήρε μακριά
ολόκληρο νησί.
Σε μεταίχμιο θρύλου, χαράματα –
Πενθούσε η νύχτα κι η μέρα ήταν θαμμένη.
Κοίταξα μακριά και είδα την αυγή πίσω
απ’ την ξένη γη,
αναποφάσιστη.
Τρόμαξα με την απάθεια της σελήνης.
Τα βουνά καταργήθηκαν, τα φώτα
δάκρυσαν
για μια στιγμή όπως πάντα
Κι εγώ παραδόθηκα στην προφητεία της
θάλασσας
που με τιμούσε μ’ ένα σιωπητήριο γεμάτο
αναμονή.
Θυμάμαι σαν να ξέχασα.
Βουλιάζω μέσα μου και βγαίνω βαφτισμένος.
Τα ξέφωτα της πόλης με φέρνουν αντιμέτωπο
με ό,τι μ’ έχασε πριν καν με
κερδίσει.
Η λήθη είναι μια μέθοδος στέρησης
παραδείσου.
Ό,τι κι αν ζήσαμε αναδύεται –
γεννημένο νεκρό.
Η άρπα της σιωπής – αλήθεια είναι; πεθαίνω; -
καταφύγιο κόσμων σπαρακτικών.
Φίλτρα των γιασεμιών, πεύκα του Άδη –
κι αυτό μυστήριο απόγεμα
που έσκισε ο καιρός με ακρίβεια λόγχης
- Κι αναπήδησε αίμα… το δικό μου το
αίμα…
πόσο αληθινό
[ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΣΙ ΤΟΥ ΑΡΙΩΝΑ, αποσπάσματα
από
την πρώτη ενότητα στη συλλογή του Στρατή Πασχάλη
ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008
Συγκεντρωτικός τόμος:
ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ
Ποιήματα 1977 – 2013, εκδόσεις
Μεταίχμιο 2013]
ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΔΕΝ ΜΕ
ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ
(κι άλλες επιλογές
από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη ΕΠΟΧΗ
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008)
Τα λιμάνια γίνονται μνημεία πεσόντων.
Τα χώματα είναι βαριά και πατροπαράδοτα.
Οι ενοχές μου κουράστηκαν κι ασκητεύουν.
Κι εγώ βρίσκω πάλι την ίδια καταπακτή με τα δικά μου χέρια
να ψάχνουν επίμονα και
φοβικά Εσένα.
Ή εσένα, χωρίς να ξέρω από πού καταφτάνεις,
Βέβηλε ουρανέ!
Δώσε μου κάτι ανεξαργύρωτο, χαμένε τραγουδιστή
μου,
Δος μου ζωή θανάτου –
Γύρνα με εκεί απ’ όπου πάντα έφυγα, βαθιά
καθηλωμένος –
Στα χρώματα, στις εποχές, σε θηρία, σε
πανδαιμόνια –
Γύρνα με εκεί όπου βρίσκομαι απόψε όπως ποτέ –
και πάλι
Ακατανόητος!..
Βέλη αλύπητης αγάπης…
κλάματα αγκαλιασμένα με τραγούδια ηλεκτρικά…
δοκιμασμένα βάσανα νωπής εφηβείας…
ώρες της φαντασίας μου και της
πραγματικότητάς μου
στα θέρετρα του νου…
εγώ σας αγαπούσα… τόσο πολύ…
τόσο πολύ… ώσπου με αρνηθήκατε…
Τώρα που όλα χάνονται μπορώ να εφεύρω
ιδανικότερες ζωές!..
ΝΕΚΡΟΖΩΝΤΑΝΟΣ
ΑΟΙΔΟΣ ΧΩΡΙΣ ΓΛΩΣΣΑ
(…ζωή χωρίς
ιδανικά ιδανική
Σκέτη ζωή –
απέριττη…)
Πικραγαπημένος
Από ένα δελφίνι
Κοιτάζοντας τη θάλασσα της φυγής του
Στην έρημη ζάλη
Αμείλικτος θεωρός
Ίχνη από σένα
Ρίγη φευγαλέας
Ριπής
Κλειδιά μουσικής υπόκωφης
Σε χορδές τύψης
Ίχνη από μένα
Πέλματα βρεγμένα στην πέτρα
Ίχνη από βήματα νερού
Ό,τι χτίζω γίνεται τάφος
Ό,τι γκρεμίζω ανθίζει αδίστακτα
Πλοηγός Ατλαντίδας
Μ’ ένα τραγούδι – φάντασμα στο σημείο μηδέν
Όπου οργώνει σύννεφα ο θεός
Καιρός της νέμεσης
Καταιγισμός γαλήνης.
Ίσως αν έρθει ο αντίλαλος να ξυπνήσω από τη ζωή
και ν’ αφεθώ ανέμελα
Στων ήχων την ανησυχία.
Δεν ανασταίνεται η ψυχή, αλλά το πάθος
Για κάποιο κύκνειο άσμα που να ταιριάζει στην
ανυπαρξία μας
Για κάποιο αστέρι που να μην περιέχεται
στα γραπτά των ανέμων
[από τη συλλογή του Στρατή Πασχάλη ΕΠΟΧΗ
ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008]
Συγκεντρωτικός τόμος:
ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ
Ποιήματα 1977 – 2013]
ΔΕΛΦΙΝΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ
ΜΑΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙ ΓΥΡΩ ΑΠ¨Ο ΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΝΙΓΜΟΥ
(από τη συλλογή
του Στρατή Πασχάλη ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008)
Με χελιδόνια θάλασσας και
κάστρα πουλιών
Πίσω απ’ το χθες
Μπροστά απ’ το αύριο
Μικρό ταξίδι ανεξερεύνητο
Σε σκαρί νοητής βάρκας
ΣΥΝΕΧΕΙΑ από σελ. 355
ΕΡΗΜΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ
ΣΙΩΠΗΣ
(…μικρές
συλλαβές του κενού…)
Μ’ έσωσαν τόσοι από τη σωτηρία μου Μ’ έσβησαν
τόσα φοβερά μάτια Κρυμμένα στην
αγνότητα. Η εποχή περιστρέφεται στη ζάλη
της στιγμής Κι ο θάνατος διδάσκει
ανεπίδεκτους. Να κρατηθούμε στα
περιθώρια Να ξεχυθούμε στις σελίδες.
Όλα μιλούν κι αδειάζουν Όλα
ποθούν και χάνονται. Αυτό που μένει
πάντα, το άλλο μας μισό Τόσο κοντά μου
απόψε Γεμάτο άυλα χάδια Πλάι στο παράθυρο που αναρωτιέται ορθάνοιχτο: «Υπήρξε ο
Αρίων»; Χαμένος από τύχη Σε βλέπω να περνάς τυχερός Πάνω στο ψάρι Ανυπόγραφε μουσικέ. Τύραννοι μέσα μου ορίζουν Τον κήπο του παραμυθιού - Σκοτάδι όπου κοιμούνται Οι χωρίς παρελθόν αναμνήσεις Κι ο ήχος της κιθάρας Στα ενδόμυχα του ναυαγίου. Δεν έχω άλλο στόμα να υμνήσω Με πλήκτρα που
δονεί Το ηχηρό κενό. Δεν έχω άλλο σώμα να σαρκώσω Την πνοή που φυσά Στη γη του θανάτου. Δεν έχω άλλο εκτός από σένα Γλώσσα των κοχυλιών Που μίλησε ο παρά λίγο πνιγμένος Ο ουρανός που τον γλίτωσε Με καταποντίζει Η θάλασσα που με φίλησε Τον αποθεώνει. Ό,τι κερδίσω θα ’ναι το αντάλλαγμα Μιας απώλειας χωρίς χαμένο θησυαρό [ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΑΡΙΩΝΑ, αποσπάσματα
από την πρώτη ενότητα στη συλλογή του
Στρατή Πασχάλη ΕΠΟΧΗ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ 2008, εδώ αντιγραφή και επικόλληση από το
συγκεντρωτικό τόμο ΣΤΙΧΟΙ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ, Ποιήματα 1977 – 2013, εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
2003]
Δευτέρα, 12
Οκτωβρίου 2026
