ΚΕΙΜΕΝΑ ΕΔΑΦΙΑ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ και ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ…

 (… εν μέσω ήχων αρμονίου και ριπών σκοποβολής χορεύοντας…)

ή  σπαρταρώντας ρυθμικά,  κατάκεινται τα σώματα

του λεκτικού κοιτάσματός σου,   Ποίηση!..

 

Τόσα είδωλα διάσπαρτα που κάποτε έζησαν εδώ

τη δεύτερη ζωή τους

Ζωή της τερακότας  του χαλκού  την επική του μάρμαρου

Κορμιά του πλαστουργού

Βγαλμένα μέσα απ’ το καμίνι  από τις σπίθες του τροχού

Τη λάβα του χυτηρίου

 

Δεν έλειπε παρά μια τελευταία πινελιά

Μια λάξευση να ’ρθει ο αναμενόμενος

-ο νέος τεχνουργός -  να τους φυσήξει αθάνατη πνοή

Σε σχήματα νεοπαγή  και  μουσικές σε κλίμακες πρωτάκουστες!..

[ΓΡΑΦΗ  και  IN SITU SYNT… δυο ποιήματα, μεταφορά  από ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ, δεύτερη ενότητα στη  συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 -2013]

Αντιγραφή και επικόλληση από το δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο:  

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1988 – 2013, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ

 

 

 

ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ ΣΕ ΜΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ

(από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 – 2013)

Μα τι γυρεύετε από μένα ακόμα;

ποια άλλη έκπληξη;

τέτοιοι ολυμπιακοί δεν έχουν ξαναγίνει

επιμένω!...  

 

-Σκέτη ιλλουζιόνα, άνθρωπε, του νότου, ιλλουζιόνα

κι ας λεν τα μίντια… Δεν βρέθηκε ένας ξένος

όπως παλιά ποιητής να τους αποθεώσει!..

 

-Τι θέλουν δηλαδή;  Να ’ρθει ένας μιμητής του Γέητς

εδώ στη γη μας – στου Σικελιανού τη γη πρωτίστως –

και να λανσάρει μιαν ωδή στους αθλητές του;

και μάλιστα επί χρήμασι;  Ή ένας άλλος

υπερατλαντικός, ο νέος Πι Νταρίος ας πούμε,

να υμνήσει έναν ολυμπιονίκη κάου – μπόυ;

 

Ο ΑΡΜΑΤΑΓΩΓΟΣ

Ήρθε εκ περάτων  

ο αρματαγωγός   δρεπανηφόρος

δεν πρόλαβε τους αυτουργούς

δρεπάνισε τα είδωλα

 

ΚΟΥΡΟΙ  και ΚΟΡΕΣ

Θρυμματισμένοι απ’ τα σφυρά  και  τους αγκώνες

το ’να τους πόδι να προβαίνει μέσα από τη γη

μάτια απλανή που ν’ ατενίζουν εσαεί το μέλλον

δυο ποταμοθεοί να εκβάλλουν στις ζωφόρους τους

 

Κι οι τυραννομαχίες να συνεχίζονται ως τις μέρες μας

[από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 -2013]

 

ΟΥΡΑΝΟΜΗΚΗΣ

Κι αυτή η μορφή

με τα σπασμένα χέρια    σαν φτερά

τ’ άνθος ποιας φλόγας

μεταφέρει απ’ το διάστημα

κι ανεβοκατεβαίνει

ουρανομήκης;

[από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 -2013]

 

ΛΟΓΕΙΑ

(από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 – 2013)

Άλλα λογεία εκεί ψηλά όπου κατέρχονται   με γλώσσες πύρινες

σαν από μηχανής θεοί τα ουράνια μετέωρα

 

Με γλώσσες πύρινες  κι  η  γήινη ιονόσφαιρα

να φλέγετ’  απ’ το φως  να λάμπει από τις φλόγες τους

κι όσοι επιζήσαμε να υποχωρούμε προς τα μέσα

με τη φοινικική γραφή,  η μισή κυνηγημένη

προς τα ιερογλυφικά και  τα  συλλαβογράμματα

να χάνεται μες στην Ανατολή  κι  άλλη μισή

να  ξαναγίνεσαι φωνή  -  σπασμός φωνής –

κοχλίας  και  να κοχλιώνεται βαθιά

μες στο διάφραγμα

 

(Στα κοσμικά αναλόγια η φωνή   ανεπίστροφη)

 

ΠΟΡΕΙΑ ΑΝΑΣΤΡΟΦΗ

Πώς βρέθηκα να ταξιδεύω υποβρυχίως

με νέα μέλη στα φτερά ενός πόρφυρα

κι επάνω μου να επιπλέει ένα νησί   η μυθική Δρεπάνη

προς την ακτή τη μισοφέγγαρη του Δρέπανου

με τους κολυμβητές εκεί  ανυποψίαστους

χαμένους στην πολυγλωσσία και τα κύματα

 

Ώρα του νόστου…  Κι αναμμένη η μηχανή

στο ρήγμα που άνοιξε  και  σκίστηκε στα δυο

η Άπειρος χώρα

 

Πνιγμένη στους ασφοδελούς η Αχερουσία

 

Ξεσκέπασα τη γη  και  φάνηκε αργυρώνητη

η Πάργα η υψηλοκάρηνος του Κάλβου

φάνηκε ο κύκνειος χορός των γυναικών,

πάνω στην κόψη του Ζαλόγγου,  που μαρμάρωσε

 

Πορεία ανάστροφη μεσ’  από σκήτες  και  δρυμούς

 

Το τέρμα μου είναι κι η αρχή…   Απ’ τη Κασσιόπη

του Ιονίου γυρνώ και πάλι στην Κασσώπη

του Αμβρακικού τη μητρική που άνοιξε τη θέα

αυτού του κόσμου

 

ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ

Τα τελευταία χρόνια εγκατοικώ εδώ

 

Για σπίτι έχω το ατελιέ σου   Τίμαρχε

ο δρόμος σου  είναι και δρόμος μου

και γύρω άλλοι δρόμοι  παράδρομοι

του Αντήνορος  του Κλειτία του Ευφρονίου

-κλοιός ερειπίων  με  περισφίγγει –

είσαι ανδριαντοποιός  και  το  ξέρεις

η συνοικία μας λίθοι  επί λίθων

 

Έμπα λοιπόν και πλαστούργησε

αντί για ανδριάντες ανδρείκελα

 

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ

Ένοιωσα ξαφνικά να σπάζει η αλυσίδα

η μαρμαρόγλυπτη της δεύτερης ζωής μου

 

Να λύνονται οι ιστοί  και  να υποφώσκει,

στη σάρκα που άνοιξε,  ο τρίτος εαυτός μου

ο νοητός  κι  εκεί αλλάζοντας το δέρμα

ν’ αναγεννιέμαι  κι  η ψυχή μου ν’ ακονίζεται

ολόγυμνη μες τους τροχούς της ιστορίας

αλώβητος απ’ τις τροπές του χρόνου

 

Χρόνος του μέλλοντος ασπόνδυλος για πάντα

και στον αέρα να αιωρούνται λέξεις

λέπια και θρύψαλα του λόγου  και  του χρόνου

 

ΛΕΞΙΒΟΛΙΕΣ  

(όπως τοξοβολίες)

Δεν είμαι αρμόδιος   είμαι αναρμόδιος

κι ας λένε   τα Σκόλια

ας γράφει  κι  η επιστήμη

μεγάλη Ιστορία

(ας πει στον Ιππία του   ακόμη κι ο Κάλβος)

είμαι αναρμόδιος

κι εγώ  κι  ο γείτονας

ο άριστος  γείτονας

για τέτοια ανάρμοστη 

στο Άστυ μας πράξη

[από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 -2013]

 

ΕΙΣΤΕ ΝΑ ΠΑΜΕ Σ’ ΑΛΛΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ  ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΥ

(…μακριά απ’ την πολυγαμική ζούγκλα των λέξεων…)

Γιατί ξυπνητοί διακόπτετε τα έργα του ύπνου σας   δεν νομοθετείτε με όνειρα;   Εγερθείτε  και πράξετε  όσα στα όνειρα σας θεσπίσατε  ω σεις που κινείστε  ερωτεύεστε  συναλλάσσεστε  υπνωτισμένοι   Ο λόγος κοινός  μα  ακοινώνητοι οι άνθρωποι  μες στην πείρα τους άπειροι   Ό,τι εγερθούμε  κι  αντικρίζομε, θάνατος   ό,τι κοιμισμένοι,  ζωή   Τ’ αντίπαλα μέσα μου έλκονται σε γαμήλια ένωση  απ’ όλα το  Ένα  κι  απ’ το ένα  τα Πάντα   Αρμονία φιλόνεικη στο σπίτι του στερημένου   Δυο – τρεις δωροφόροι  πολλοί  δωροφάγοι   Άσε την πυρκαγιά   κι έμπα σβήσε  την οργή της ψυχής σου που κόρωσε   Γυρεύεις χρυσάφι;   Μην ψάχνεις στης ψυχής σου τ’ απόβλητα   Κάθε τι που έρπει ζητά τον μαστιγωτή του   Νυχτώνει σ’  όλα τα μήκη και πλάτη…   Κι εσύ τριγυρνάς σαν τυφλός στο σκοτάδι και ψάχνεις  το φως της εξόδου με της ψυχής την γκαζόλαμπα   Οδοιπόρησε ο νους,  μα ποτέ του δεν έφτασε  στου κρυφού λογισμού σου τ’ απώτατα όρια   Θαμποφέγγει  και  πάλι αναβόσβησε μέσα σου  στ’ αστραφτερά μισοσκόταδα ο Λόγος   Ο χρόνος παιδί που δεν σταματά το παιχνίδι του   ρίχνει τα ζάρια  και  ξημερώνει πυρφόρος ο κόσμος   Το σύμπαν πυρσός εκεί πάνω  κι  εσύ κάτω περάτης   Περνάς  ξαναπέρασες από τη μια όχθη στην άλλη   μα το ποτάμι έχει αλλάξει,  το ρέμα σου ξέφυγε   Ζεις κι η ψυχή σου πεθαίνοντας  κύλησε σαν ρυάκι   το ρυάκι στερεύει  κι  ανάμεσα νέα γη φανερώνεται  απ’ όπου αναβλύζει άλλη φλέβα νερού:  η ψυχή σου   Δισκοβόλε του Ήλιου δεν γίνεται ούτ’ εσύ να περάσεις τα μέτρα   σε ποια χάη του απείρου πλανήθηκε ο δίσκος σου  να ξεφύγει τη δίκη   σε ποια Γη του Πυρός;        [ΗΡΑΚΛΕΙΤΕΙΑ από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΟΡΙΟΓΡΑΜΜΗ 2006 – 2013 -  εδώ με αντιγραφή και επικόλληση από το δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1988 – 2013, εκδόσεις Νεφέλη]

Σάββατο, 25 Απριλίου 2026