ΔΙΑΒΑΖΩ ΣΥΧΝΑ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟΥΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΥΣ

 (… αισθάνομαι ασφαλής που περιβρέχομαι από τόσους γείτονες αριθμούς…)

Η αλφαβητική σειρά μας

ευοίωνα ρυμοτομεί εκ νέου τις αποστάσεις.

Μετακινεί τις περιοχές

ανάλογα που πέφτει τ’ όνομά μας.

Κερδίζει ύψος η Κυψέλη απ’ το Λυκαβηττό

χύνεται στη Ζέα το Γαλάτσι,  οι κατωγειτονιές

μετακομίζουν στα προάστια,  ο Διόνυσος

αρχίζει απ’ την Ομόνοια,  η Δροσιά

Βάθη αναπνέει στο μεγάλο της μπαλκόνι

κι η Ξενοκράτους έμβολο,

κάθετο βλέμμα σε κλειστά παραθυρόφυλλα

μνήμης  -  κάτω από δω που σκέπτομαι

είναι ένα πάρκινγκ χρόνου.

 

Φίλη μας η αλφαβητική σειρά.  Πολύτιμα

εξυπηρετική. Σου βρίσκει αυτόματες λύσεις:

αν δεν απαντάει ο κύριος Χι Κονφούζης

ευθύς εκείνη σε συνδέει με τον αμέσως

επόμενο συνονόματο κύριον Χι Κονφούζη.

Αρκέσου. Αυτά που ψάχνεις

διαφέρουν μόνο μεταξύ τους.

Αυτά που βρίσκεις είναι ίδια.

 

Κλείνω τους αριθμούς συνεννοήθηκα

με την πολυκοσμία  κι ανοίγω Χρυσό Οδηγό.

Να μπω λίγο στα πράγματα στις τελειοποιήσεις.

Να βγήκε εν τω μεταξύ κανένας ασφαλέστερος

χρονοδιακόπτης από κείνον  τον πρωτόπλαστο

με τους αυτορυθμιζόμενους θανάτους.

 

Καφετιέρες, σκουπιδοφάγοι, πλαστικές αναπνοές

για αθάνατες βεράντες, θεριστικά μηχανήματα

(αν έχεις σπείρει κάτι κι αν έχεις προφτάσει

να το μεγαλώσεις)  προμηθευτές ζεστού νερού

-αστραφτερά ανάκλιντρα του ήλιου στις ταράτσες

και γελωτοποιοί της συννεφιάς.

 

Ώσπου, ζαλισμένη  από το γκάζι

που άφησε ανοιχτό μια συσκευή παλιού

μοντέλου στεναχώριας

γλαρώνω ευδαιμονικά

πάνω σε μια ολοσέλιδη διαφήμιση

θερμαντικών σωμάτων νέου τύπου

με τριετή εγγύηση.

 

Θερμαντικά σώματα με εγγύηση;

Κυκλοφορούν τέτοια σώματα;

Ας τα επιχειρήσω.

Και μετά από τρία χρόνια

ποιος ζει ποιος ονειρεύεται!..

(ΕΝΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΧΡΗΣΕΙΣ από τη συλλογή της Κικής Δημουλά ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ 1998)

 

ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΝ ΤΟ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΝΥΚΤΟΣ…

(…έλαμψε ένα διανυκτερεύον φαρμακείο…)

Κύριε,  δώστε μου ένα υπνωτικό

να κοιμηθεί λίγο η έρημος έξω.

 

Κι ως να ξεδιπλωθεί από τη νύστα του   ο φαρμακοποιός,

θαυμάζω εγώ   την ισότητα των πόνων στα ράφια

ανίατοι  και  ιάσιμοι,

όλοι   σε ζωηρόχρωμα χαρούμενα κουτάκια!..

 

Κι αίφνης σε αναγνώρισα.   Στην απομόνωση.

Ψηλά·   μόνο μάτι φόβου να σε φτάνει.

Χαρογραφία σ’ ετικέτα μπουκαλιού με δηλητήριο.

 

Αγνώριστη θανατηφόρα γεγυμνωμένη η μορφή σου.

Τα χέρια σου φιγούρα φοβέρας χιαστί

εκεί στην αθώα θέση

που χάζευε άλλοτε αμέριμνα ο λαιμός σου.

 

Κύριε, ξεφώνισα

ταρακουνώντας τους πόνους στα ράφια,

τι αποτρόπαια λάθη είν’ αυτά

πώς χορηγείτε στους νεκρούς κι άλλο

παραπανίσιο δηλητήριο χωρίς καινούργια

συνταγή  και  θέληση θεού;   Πώς τολμάτε, 

για να διαφημίσετε δραστικά προϊόντα χάρου,

να ξεκοκαλίζετε μορφές που εμείς δεινοπαθούμε

να  τις διατηρήσετε δραστικά ολόκληρες

μέσα σε φιαλίδια σφραγισμένης αυταπάτης;

Να μου επιστρέψετε αμέσως το πρωτότυπο.

 

Σας πιστεύω, είπε ο φαρμακοποιός, αλλά 

μετά την απομάκρυνσιν εκ του ταμείου

ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!..

[ΔΙΑΡΡΗΞΗ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ από τη συλλογή της Κικής Δημουλά ΧΑΙΡΕ ΠΟΤέ 1988] 

 

ΥΠΕΡ  ΑΣΩΤΕΙΑΣ 

Είμαι ανεβασμένη με τα κιάλια μου

στο κατάρτι ενός αγκαθιού εξασκούμαι

στους φυσικούς πόνους τους φέρνω πιο πλησίον.

 

Δειλινά λέγονται εκείνα τα χωνάκια

που γουρλώνουν τα φύλλα τους βραδάκι στις αυλές

-τι μαζοχιστικό όνομα που διάλεξαν.

 

Αραιώνουν οι εκρήξεις των κουκουναριών

προσέχει πια η ζέστη δεν πετάει

σπίρτα αναμμένα.

 

Θεληματίας η πρόνοια.  Έζεψε τα μερμήγκια

από νωρίς  και  σπρώξε – σπρώξε έχουν σύρει

αρκετό χειμώνα κιόλας στη φωλιά τους.

 

Αποταμίευση.  Μια σεβαστή ομολογώ

μορφή χορτάτη ευθανασίας.

 

Εν μέρει καλά τα λέει ο μύθος.

Έπρεπε να λογικευτούν λίγο τα τζιτζίκια

να βάζουν στην μπάντα μισό τραγούδι για το κρύο

να εξοικονομούν ολίγην

της ύπαρξής τους ασωτεία.

 

Έξω απ’ το χορό καλά τα πάει μύθος.

Πώς αλλιώς να κάνουν τα τζιτζίκια.

Δεν αποταμιεύεται η ένταση.

Δεν θα ’θελε κι αυτή να ζει περισσότερο;

Όμως δεν αποταμιεύεται.

Μια μέρα να τη φυλάξεις χαλάει.

 

Κι είπα, έτσι που τη βλέπω

σωρηδόν να κείται  άταφη  άψαλτη

να της ρίξω ένα ολάνθιστο  Αμήν

πριν τη διαμελίσει  η κατακραυγή

πριν τη σύρουν τροφή στη φωλιά τους

κάτι τομάρια εαυτούλικα μερμήγκια. 

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΝΘΕΤΟ

Σε κάποια ακανθώδη εντολή τότε

πιάστηκε η ωραία κουνουπιέρα μου

και με καταφάγανε τα φτερωτά βομβώδη

είμαι.

Ανέβηκα στο πρώτο φορτηγό κλάμα

που περνούσε και γεννήθηκα∙  στην Αθήνα.

 

Μεγάλο σπρωξίδι, περίμεναν πίσω από μένα

να γεννηθούν οι άλλοι ουρές εκατιμμύρια.

Πίσω από μένα  κι  όμως πρόφτασαν

όλοι αυτοί να είναι σήμερα

διαπρεπώς νεότεροί μου.

 

Εκείνη η μάνα – μέρα μου πέθανε

στη γέννα δεν με γνώρισε.

 

Ξαναγεννήθηκα μετά

σε διάφορες πρωτεύουσες

ανάλογα πού μ’ έσπερνε κάθε φορά

το πάμφωτο κάποιας πυγολαμπίδας.

Κι άντε πάλι να σαλτάρω σε όποιο φορτηγό

κλάμα νεογέννητη ξανά.

 

Μίλησα νωρίς∙  είπα:  θυμάμαι∙

φουρκίστηκε η μάνα μου, μη βάζεις

όλα  τα παλιοπράματα από χάμω στο στόμα σου.

 

Μεγάλωσα αυτοδίδακτα ακούγοντας το κύμα

τι φυσικά μετακινεί τα βότσαλα

κρυφακούγοντας τον κρότο

της εύκολης σύνθιψης

προηγούμενων θέσεων.

 

Μετέφρασα ηχώ σε πολλά ξένα λάθη.

Δαπάναις μου ασφαλτόστρωμα το ανώφελο

για να κυκλοφορεί ασκόνιστος ο χωματόκοσμος.

 

Εκλαΐκευσα το ένα σε πολλά.

Απέδειξα μαθηματικώς

πως με τη μέθοδο των δύο είναι αδύνατο

το μέτρημα των άστρων.  Ο καθένας βγάζει

διαφορετικό αποτέλεσμα απομάκρυνσης.

 

Έλαβα μέρος σε  πολλές παραδοχές.

Έκανα τατουάζ με λεπτοδείχτες

και άκουσα το γήρας των σειρήνων

χωρίς να δεθώ σε  κατάρτια.

Το μερτικό μου από το θαύμα

το παραχώρησα στο θαύμα.

 

Μετά τη δωρεά του σώματός σου στο  θυμάμαι

σ’ αυτά τα παλιοπράματα που έβαζα στο στόμα μου

από χάμω και θύμωνε η μάνα μου

ζήσανε εκείνα καλά κι  εσύ θαρρώ ακόμα  καλύτερα!..

[από τη συλλογή της Κικής Δημουλά ΧΑΙΡΕ ΠΟΤέ 1988] 

 

ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΟΥ  ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ…

(…που σου στέλνω  απόψε  και χαίρε – χαίρε

του αποκλείεται  η θεία προθυμία να στους δώσει…)

Λιπόθυμα σωριάζονται βιολέτες   από το σφιχταγκάλιασμα του χλιαρού καιρού το δικαιολογημένο   έχει από πέρσι να τις δει.   Χαίρε συνέπεια λουλουδιών   προς την τακτήν επιστροφή σας   χαίρε συνέπεια του ανεπίστρεπτου   τήρησες κατά γράμμα τους νεκρούς.   Χαίρε του σκοταδιού τα σφιχταγκάλιασμα  που δέχεται το δικαιολογημένο  έχει να σε δει πριν τη γέννησή σου.   Χαίρε των ματιών σου η ανοιχτοφοβία  χαίρε κεχαριτωμένη υπόσχεση του ανέλπιστου   πως βλέμμα σου θα  ξεθαρρέψει πάλι κάποτε   να ξανοιχτεί προς έντρομο δικό μου.   Χαίρε των ματιών σου η ανοιχτοφοβία - της μνήμης το «ελευθέρας» να πηγαίνει  όποτε θέλει να τα βλέπει    αυγή χαμένης μέρας.   Όσο για σένα κόσμε   που καταδέχεσαι να ζεις  όσο έχει την ανάγκη σου η τύχη  για να καρπούνται τα δεινά    την εύφορη αντοχή σου,  που εξευτελίζεσαι να ζεις   για να σου πει μια καλησπέρα το πολύ  κατά τον διάπλου  ένα εγγαστρίμυθα ολόγιομο φεγγάρι   τι να σου πω   χαίρε κι εσύ   [ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ από την ομότιτλη συλλογή της Κικής Δημουλά 1988]

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2026