ΣΑΝ ΜΙΑ ΙΔΕΑ…

 (… που επιχείρησες να τη σφηνώσεις μες στο Ποίημα…)

… κι αυτό κλωτσά  και  την απέρριψε

με τ’ άλλα απόβλητα του άστεως

 

Τώρα διπλώνεται κι απλώνεται

μες στη χαβούζα του εγκεφάλου σου

έρπει σαν τέρας  κι αποπάνω της

απ’ τους καιρούς των δεινοσαύρων

σφυρίζει ένας μετεωρίτης.

 

Η ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΣΚΙΑ ΜΟΥ

Μες το σκοτάδι του σύμπαντος   τι είμαι;

είμαι  μετεωρίτης  ή  άνθρωπος;

 

Μια φωτεινή λωρίδα με ξετυλίγει 

 

Βγαίνοντας στο φως απ’ τα παρασκήνια

η σκιά μου δραπέτης του σώματος

επιτέλους στη γη μου προβεβλημένη

με φανερώνει!..

[ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΡΙΤΗ    ΣΤΗΝ ΑΣΤΡΙΚΗ ΜΑΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

7η ενότητα στη      συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΠΕΡΙΑΚΤΟΣ 2011

 

ΠΑΡΑΒΑΣΗ:  δοκεί  μεν εκ του χορού προς τους θεατάς

λέγεσθαι,  εισάγει δε το εαυτού πρόσωπον ο ποιητής… Ειρήνη 735 Σχολ.

Αντιγραφή και επικόλληση από το δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο:  

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1988 – 2013, εκδόσεις Νεφέλη]

 

ΠΑΤΜΟΣ

(Σίτος ειμι θεού και σπουδάζω λοιπόν

αλεσθήναι  δεινότητα…)

Εδώ οι σκιές είναι τα άμφια των πραγμάτων

ο χώρος άχρονος  κι  ο χρόνος τους αχώρητος

σ’ άβατη πέτρα που ξεκόρμισε απ’ το σύμπαν

κι επάνω του ένας ασκητής που δαιμονίστηκε

αγιογραφούσε απ΄την αρχή όλη την Χτίση

 

Το γένι τρέμιζε χρωστήρ του Πανσελήνου

κι απ’ του λαιμού τη φλέβα που θεώθηκε

άσαρκα ρήματα καταρρακτώδη λόγια:

 

Μη με φυτεύεται στη γη…  Μα πάρτε με απ’ εδώ

και ρίξτε με στην αστρική παλίρροια  ξαναρίξτε με

στα κοσμικά σαγόνια ν’ αλεστώ σαν ένας

κόκκος σταριού στα δόντια της μυλόπετρας!..

 

 

ΚΟΣΜΟΔΥΤΕΣ

(«Η αποκρυπτογράφηση του  μυστηριώδους

μηχανισμού των Αντικυθήρων έδειξε πως

ήταν ένας αναλογικός υπολογιστής

στημένος  δυο χιλιάδες χρόνια πριν

ανάμεσα στα τρία μεγαλύτερα ιερά της

Βορειοδυτικής Ελλάδος» - ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ)

Και  ξαφνικά ένοιωσα να υποχωρεί    κάτω από τα πόδια μου

η μηχανή των γήινων σκηνικών

ένοιωσα  να γλιστρά η περίακτος

κι άλλος μηχανισμός τη θέση της

απ’ τ’ Αντικύθηρα να σύρεται

και ακτή – ακτή απάνω απ’ τον Αχέροντα

σαν τρίποδας να στήνεται και πάλι  -  μεταξύ

Δωδώνης  Βουθρωτού  και  Κορυφώς –

σαν τρίποδας ενός τριγώνου κοσμικού

με τις αντένες σαν λαβές του στο στερέωμα

 

Δεν είναι εξάντας ναυτικός ούτ’ αστρολάβος

είν’ ο αρχαίος υπολογιστής  και  καταγράφει

εκλείψεις του ήλιου  τροχιές των πλανητών

κι έκτιση αγώνων που τους είπαν «σταφανίτες»

όπου πετώντας τα στεφάνια τους στους θύτες

και τη βαρυτική τους έλξη στον πλανήτη τους

κυκλοφορούν από τη μια στην άλλη γη

εδώ  ή  εκεί στην αστρική μας γειτονιά

οι κοσμοδύτες!..

 

ΑΝΑΔΕΛΦΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

(από την ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΡΙΤΗ – ΑΠΟΛΟΓΟΙ,

6^η ενότητα στη συλλογή του Γιάννη Δάλλα ΠΕΡΙΑΚΤΟΣ 2011)

Μη μου αναιρείς τη μαγική τεχνοδομή

την πρόσοψη και τη πλοκή της έμπνευσης

 

Μην πιάνεσαι απ’ τη γλώσσα μην τραβάς

των φράσεων την περιβολή ξηλώνοντας

το υφάδι και το στρίφωμα του λογισμού

την εγκεφαλική ραφή του λόγου, φτάνοντας

στη ρίζα της σιωπής  και  του ψελλίσματος

Μ’ έγδυσες και δεν ένιωσες το σκίρτημα;

δεν σε διαπέρασε η ενέργεια που εκλύθηκε;

δεν σου είπε τίποτε η γυμνή ποιητική μου;

ανάδελφέ μου ανόμοιε ανυποψίαστε

καννίβαλε αναγνώστη;

 

ΤΑ ΣΤΙΓΜΑΤΑ

Αυτά τα σττίγματα απ’ το πέταγμα

μιας μύγας πάνω στα χειρόγραφα

υπογραμμίζουν την ευτέλειά τους

 

Χαμοπετούμενη Καλλιόπη η Μούσα σου

μ’ αποκριάτικα φτερά   ψαλιδισμένα

 

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΜΟΥ

Αυτή η ιδέα μου ποτέ δεν συμβιβάστηκε

δε συμμορφώθηκε να γίνει κατανάλωση

να πέσει απ’ τα στόμια των κομπιούτερς

να πατηθεί  και  να κυκλοφορήσει

αγνώριστη,  στην πρέσσα της λεωφόρου

 

Μια ιδέα απ’ τις παλιές αντικαπιταλίστρια

σας περιμένει στη στροφή της ιστορίας

πίσω απ’ τους στίχους μου αθέατη ελλοχεύει

και είναι έτοιμη να βγει και να επιπέσει

να ’ρθει από κει που δεν την περιμένατε

ακόμη κι απ’ τη γη των καννιβάλων

 

ΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Να γράψω για τους πεθαμένους ποιητές

με την εικόνα τους που απόψε ονειρεύτηκα

βγαίνοντας ένας – ένας μέσα από τα χειρόγραφα

όπως οι άγιοι απ’ τις θαμπές τοιχογραφίες

παίζοντας τσέρκι με τους  «ουρανούς» της κεφαλής τους

με τα αγυιόπαιδα κι άλλους αγγέλους στις αλάνες

Να μένει ο άσαρκος σοβάς ορφανεμένος

 

ΧΑΡΑΖΟΝΤΑΣ ΠΗΡΕ ΤΗ ΔΟΣΗ ΤΟΥ 

(…και ρίχτηκε στο χωνευτήρι των δρόμων     και τι ήταν;

Πολυσπόρια του Ψυχοσάββατου

κι ο μέλας ζωμός μιας Βακχίδας…)

επιδρομέας σε πόλη αναρθχούμενη    που όρμισε  και  ξεδιψά απ’ το αίμα μας   με τους ζωντανούς άνω – κάτω στις πλατφόρμες   και στις κυλιόμενες σκάλες   τις ψυχές αναβράζουσες μέσα τους και τα συλλογικά τους κουρέλια   μετέωρα στις ηλεκτροστήλες  των δένδρων  σαν λάβαρα   και στων καλωδίων τ’ ακρόκλωνα    Άλεθε μύλε μου άλεθε!..   Πανσπερμία των εποχών  κάθε ηλικίας και γένους   η γερουσία παραλυμένη ψελλίζοντας    τη λύση των ιστών στο κορμί της   οι άνδρες ευνουχισμένοι ξεσπάθωτοι   κι οι δεσποσύνες  κλιτές  και  απειρόγαμες   με τους δονητές στους λωβούς τους   εγκεφαλικές μέχρι μυελού οστέων   Πού πήγαν οι καβαλάρηδες του άλλου καιρού…   Άλεθε μύλε μου άλεθε   να μη μείνει σπυρί της σαρκός μου  καρπός της κοιλίας τους   να ξαναφυτρώσομε σαν τους Σπαρτούς απ’ τη μήτρα της γης   μακριά απ’ τις σαρκοφόρες αγορές   και απ’ τ’ άσπονδα  πολίτ – μπιρώ του κόσμου!..   [ΚΥΚΕΩΝ από τη συλλογή του Γιάννη Δάλλα  ΠΕΡΙΑΚΤΟΣ 2011 εδώ με αντιγραφή και επικόλληση από το δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΑΛΛΑΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1988 – 2013, εκδόσεις Νεφέλη]

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2026