ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

 (…Τόλης Νικηφόρου,  Ποιήματα για τη Σοφία 1,   2  και  3 

με  ΕΠΙΜΥΘΙΟ εφτά ερωτήσεις στη στάχτη…)

 

ίχνη αγάπης θα ψηλαφήσω μέσα μου

όντας το κλάμα αδύνατο

των φωτεινών επιγραφών   τα δάκρυα θα μαζέψω

τις νύχτες που βρέχει   στα έρημα σοκάκια θα πλανηθώ

δίχως πουκάμισο  και  χίμαιρες

κατάμονος  και  ταπεινός

ποτάμια να οργώσουν τα στήθη μου

με το πικρό μαστίγιο του ανέμου

εξαγνισμένος την αυγή   να κινήσω για σένα  

 

είναι καιρός  που ανέλπιδα σε αποζητώ

κι απόψε

με κεραύνωσε το όραμα της αγάπης σου

και μέθυσα

 

ποια γαλάζια σημαία ονείρου

φτεροκοπάει στη σκέψη μας

ποια ελπίδα

ποιες πασχαλιές λησμονημένες

ανθίσανε πέρα απ’ τη θάλασσα  και μυρώσανε

και στην άκρη μας καλούν του κόσμου

 

ένα σιδερένιο καράβι

στην πλατεία μας περιμένει   καρφωμένο

με λεπρούς ναύτες χωρίς μάτια

αμίλητοι θα ταξιδέψουμε

η ζωή μας θα γλιστράει δίπλα

αφήνοντας την ψευδαίσθηση της κίνησης 

(ΟΙ ΑΤΑΦΟΙ, ΙV   το πρώτο ποίημα στον πρώτο τόμο με

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ που κυκλοφόρησε ο Τόλης Νικηφόρου

από τις εκδόσεις ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ το 2024.

Το ποίημα δημοσιεύτηκε πρώτη φορά  στη συλλογή του ποιητή ΟΙ ΑΤΑΦΟΙ 1966)

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ:

«Η Σοφία είναι ο πολυτιμότερος  άνθρωπος της ζωής μου.  Πενήντα οκτώ χρόνια στη λογοτεχνία σημαίνουν 58  χρόνια με τη Σοφία.   Τη Σοφία που μεγάλωσε και σπούδασε εργαζόμενη και χωρίς γονείς.  Την καταξιωμένη δικηγόρο  και  ακτιβίστρια της Αριστεράς που κέρδισε την εκτίμηση εκπροσώπων όλου του πολιτικού φάσματος.  Εκείνη που στάθηκε δίπλα μου μια ολόκληρη ζωή, με έσωσε στο χείλος του γκρεμού, μου χάρισε τον ανεκτίμητο γιο μας Νίκο  και  βέβαια διαβάζει πρώτη κάθε βιβλίο μου  και μου έχει εμπνεύσει πολλά ποιήματα. Χωρίς το Σοφία είναι αμφίβολο αν θα είχα γράψει τα βιβλία μου,  αν θα είχα καν επιβιώσει.  Το ποιητικό αυτό βιβλίο είναι ένα ιστορικό ισόβιας αγάπης  και  δημιουργίας  κι ένα ευχαριστώ στη σύντροφο της ζωής μου

 

ΣΤΙΣ ΠΡΑΣΙΝΕΣ  ΚΕΡΚΙΔΕΣ  Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ 

(κι άλλα ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ του Τόλη Νικηφόρου

από τον πρώτο τόμο μ’ αυτό τον τίτλο Μανδραγόρας 2024)

Το βλέμμα μου κι η καλοκαιρινή σιωπή

Το απομεσήμερο κάτω απ' τις λεύκες

Ήχος ξερός των φύλλων στην πνοή του ανέμου

Σαν αραιά χειροκροτήματα

Στις πράσινες κερκίδες του ουρανού

Κι έπειτα, ξαφνικά, το κόκκινο σου φόρεμα

Σημαία και λάμψη,

Εμβατήριο

Συμπυκνωμένο φως

Και η στιγμή με την κομμένη ανάσα της...

(δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη συλλογή του Τόλη Νικηφόρου

ΜΥΣΤΙΚΑ και ΘΑΥΜΑΤΑ, Ο ΑΝΕΞΕΡΕΥΝΗΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ 2007)

 

ΝΑ ΜΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΟ ΒΑΘΥ ΓΑΛΑΖΙΟ

Σ’ ένα δωμάτιο παλιό, μοναχικό

σ’ ένα δωμάτιο γκρίζο

να μου διαβάζεις το βαθύ γαλάζιο

και το κόκκινο,

να μου διαβάζεις ήχους, μουσικές,

να μου διαβάζεις ποιήματα

 

στο μισοσκόταδο τα μάτια σου να λάμπουν

να κελαρύζει, να μοσκοβολάει η φωνή σου

να πλημμυρίζει το δωμάτιο λέξεις μυστικές

που αχνίζουν  και  θαμπώνουν τα παγωμένα τζάμια

 

στα χείλη σου να ανθίζει

ένα χαμόγελο κρυφό

όπως πετούμενο που ξαφνικά φτερούγισε

σε ερειπωμένο σπίτι

ή  ο  ξενιτεμένος που επιτέλους γύρισε

στη μία και μοναδική πατρίδα του

 

να μου διαβάζεις ποιήματα

και να μ’ αγγίζεις με το φως

μ’ εκείνο το αχνό λησμονημένο όνειρο

(δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη συλλογή του Τόλη Νικηφόρου

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ 2010)

 

 

ΟΥΡΑΝΟΣ

χάραμα

πράσινο φύλλο εσύ   μέσα στη νύχτα

και την έρημο του κόσμου

αγάπησέ με

 

αγάπησέ με

μ’ όλα τα πάθη  και  τα λάθη μου

με της ψυχής το κόκκινο

και το βαθύ γαλάζιο

 

άνοιξε τους κρουνούς

για να λουστείς

στις λέξεις  και  το βλέμμα

στις άκρες των δαχτύλων μου

νίκησε τη φθορά

το καθημερινό μας  γκρίζο

μετάγγισε στις φλέβες μας πνοή

 

αγάπησέ με

δεν έχω άλλο κλαδί να κρατηθώ

άλλο ουρανό

(δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη συλλογή του Τόλη Νικηφόρου

ΦΩΤΕΙΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ, Μανδραγόρας 2014)

 

Σ’ ΑΓΑΠΩ:  ΜΙΑΜΙΣΗ ΛΕΞΗ  ΑΚΕΡΑΙΟΣ ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

(«…μαζί σου και στο πουθενά»,  δεύτερη συλλογή   με ΠΟΙΗΜΑΤΑ  ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ  του Τόλη Νικηφόρου, Μανδραγόρας 2026)

χίλιες φορές την έχω γράψει

κι άλλες τόσες την έχω πει

μα όταν σε βλέπει εκείνη επιμένει 

ότι είναι πάντα νέα 

όπως το πρώτο φως

 

ΟΛΑ ΣΟΥ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

η λάμψη των ματιών  

και το χαμόγελό σου

το άγγιγμα με τα ακροδάχτυλα

και το φιλί σου

 

τελικό σου και κορυφαίο

η αγκαλιά σου

 

Η ΚΑΡΔΙΑ  και  ο  ΩΚΕΑΝΟΣ

σε κοίταξα  κι  εσύ μου χαμογέλασες

με το φωτεινό δικό σου τρόπο

 

τι μέγεθος να έχει μια καρδιά

και πώς μπορεί αυτή η καρδιά

η μικρή καρδιά

να χωράει έναν ωκεανό αγάπης!..

[ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ, δεύτερη συλλογή με ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ του Τόλη Νικηφόρου, εκδόσεις Μανδραγόρας 2026)

 

ΕΦΤΑ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΤΑΧΤΗ

(τρίτη συλλογή   με ΠΟΙΗΜΑΤΑ  ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ  του Τόλη Νικηφόρου, Μανδραγόρας 2026)

το ποίημα δεν είναι λέξεις  με το μολύβι στο χαρτί   είναι μια απόπειρα να αιχμαλωτίσεις  το στιγμιαίο  κι ανέγγιχτο   τη λάμψη στα μάτια  ή το χαμόγελό της   ένα φτερούγισμα στον ουρανό   ένα παιδικό όνειρο  πριν το χάραμα   κάτι από το  ΑΡΩΜΑ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ    ΗΤΑΝ  τα μάτια σου  και  τ’ ακροδάχτυλα  ζεστά,  απαλά,  ηδονικά,   οι τελευταίες αχτίδες του ήλιου    ΚΑΘΕ ΧΤΥΠΟΣ ΚΙ ΕΝΑ ΧΑΔΙ   σε είδα ακίνητη  μες στα λουλούδια   με μάτια κλειστά   το πρόσωπό σου παγωμένο    σε φίλησα  κι έκλαψα σπαραχτικά  σαν μικρό παιδί  ενώ στο στήθος μου   χτυπούσε ένα ταμπούρλο   εσύ χτυπούσες ζωντανή   αφού  ήσουν πάντα η καρδιά μου  ο  ΚΑΘΕ ΧΤΥΠΟΣ  ΚΙ ΕΝΑ ΧΑΔΙ  πέρα απ’ τον θάνατο    ΕΦΤΑ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΤΑΧΤΗ:  γιατί, καρδιά μου, έφυγες μόνη;    δεν είχαμε πει ότι θα φύγουμε μαζί;   μαζί στη ζωή,  μαζί  και  στο θάνατο;   πώς θα ζήσω τώρα εγώ χωρίς εσένα;   χωρίς ένα χαμόγελο,  ένα χάδι σου;   μάταια να σε ψάχνω στο άδειο σπίτι;   να χαϊδεύω τα ρούχα σου και να κλαίω;    περίμενέ με όμως, δεν θ’ αργήσω   στάχτη εσύ,  στάχτη κι εγώ   μαζί στη θάλασσα να σκορπιστούμε   και κάποτε να ξαναγεννηθούμε  στην άβυσσο του χρόνου αγάπη ατέλειωτη…

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2026