(…για το Γόρδιο Δεσμό και τον Αλέξανδρο…)
Α
Και
βέβαια, δεν έλυσε τον κόμπο τελικά.
Και
συνεπώς καθόλου δεν «ξυμβέβηκε το λόγιον»
αφού
μετά από λίγη μόνο συλλογή
έσυρε
ακαριαία το σπαθί
και
αντί να λύσει – όπως όριζε ρητώς η προσταγή –
έκοψε
το δεσμό καγχάζοντας.
Εξ
ων,
και
τα μοιραία λουτρά που τον εξόντωσαν
κι
η λυσσαλέα οργή των ουρανίων
κατά
την νύχτα εκείνην καθ’ ην
«βρονταί
και σέλας επεσήμαναν»
«ως
του λογίου ξυμβεβηκλοτος»
τι
επεσήμαναν και τι ξυνέβη;
Κολοκύθια.
Μανιάζαν
εκεί πάνω, λύσσαγαν
και
για το κόψιμο και για τους σαρκασμούς
και
για τ’ ότι αγνοήθηκαν οι χρησμοί κι οι απαιτήσεις τους.
Β
Επεσκέφθην
την κυρία Τασία
κι ακολούθως την κυρία Ευανθία.
Η
πρώτη – για να θυμηθώ – μου πρόσφερε νεράντζι
η
δεύτερη, νομίζω παγωτό.
Τώρα;
Πηγαίνω
για ύπνο, αφού δειπνήσω βέβαια πρώτα.
Αύριο;
Αύριο
τα συνήθη το πρωί:
Συντακτικό,
γραμματική, μετάφραση Λυσίου.
Τ’
απόγευμα χαρτιά στου Ευτύχιου
εκτός
αν έρθει ο Μάνθος.
Τρώγεται
μέρες, σώνει και καλά
να
πάμε στο καινούργιο που ανεβάζει ο Κουν.
Σε
λίγες μέρες πιθανόν, αρχίζω το κολύμπι.
Αυτά.
Καλά;
Βεβαίως καλά.
Μήπως
ποιος εκτός απ’ τον Ωνάση και την Κάλλας
περνάει
καλύτερα;
Εγώ
δεν είπα τίποτα.
Υγιαίνετε!..
(αποσπάσματα από τη συλλογή του Σταύρου Βαβούρη
ΤΑ ΞΗΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΚΕΚΑΥΜΕΝΗ
1963
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΒΟΥΡΗΣ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ, εκδόσεις Ερμής 1977)
ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΠΑΙΖΕ
ΑΝΕΚΑΘΕΝ Μ’ ΕΥΦΛΕΚΤΟΥΣ ΥΛΑΣ
(Ο Ποιητής
έρχεται∙ Καλώς τονε∙ Λοιπόν;
Ο Ποιητής
φεύγει Λοιπόν; Καλό ταξίδι…)
Α
Του Ποιητή οι νύχτες είναι δάσος
που μόλις μπαίνει κάτω από τα δένδρα του
το δάσος παραδόξως παίρνει πυρκαγιά.
-Να πάρει λουμινάλ να κοιμηθεί.
-Ο Ποιητής καίγεται.
-Έπαιζε ανάκαθεν μ’ ευφλέκτους ύλας∙
Λυπούμεθα, αλλά τόξερε:
Οι φίλοι του δεν ήταν πυροσβέστες∙
-Ο Ποιητής πεθαίνει∙ Πέθανε∙
-Λυπούμεθα∙
Να νεκρολογηθεί.
Στείλτε στην κηδεία του λουλούδια φυσικά
Κι ας τελειώνουμε∙
Οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους
αφού ο Ποιητής πέθανε∙
Εμείς ακόμα συνεχίζομε:
έχουμε φεστιβάλ ελληνικών ταινιών
έχουμε
τον «καημό της ρωμιοσύνης»
Την Κάλλας στην Επίδαυρο
Την Ίλια που «Ποτέ την Κυριακή»
Τον Κένεντυ στα πρόθυρα.
Συνελόντες ειπειν:
Είμεθα
α-πη-σχο-λη-με-νοι!..
Β
Φαινότανε περίεργο, τ’ ότι δεν μετείχε στη
γιορτή
Ότι καθόταν κουρασμένος
δίχως να κοιτάζει καν προς οποιαδήποτε
κατεύθυνση
ότι δεν άπλωνε να πάρει ένα λουλούδι
ότι στο αδιάφορό του πρόσωπο
δεν άνθιζε ούτε ένα τυπικό χαμόγελο
Περίεργο φυσικά∙
Γιατί κανείς δεν είχε αντιληφθεί
πως τ’ ανοιξιάτικο τοπίο ήταν ένα σκηνικό
πως ήταν χάρτινα τα ρόδα που έπλεκαν στεφάνια
ότι δεν υπήρχε ίχνος μύρου στον αέρα
και συνεπώς δεν είχε διόλου αλλάξει η εποχή
διόλου, ουσιαστικά, δεν είχε φύγει η φαρμακίλα
του χειμώνα
και δεν υπήρχε διόλου λόγος φυσικά
να γίνονται γιορτές και παρελάσεις
κι όλα γενικώς τα παρακόλουθα
μιας επετείου γιορτινής
Γ (Μονόλογος)
Από το δάσος,
πίσω απ’ το βουνό
ανέβηκε, με μια κραυγή εσχάτης απογνώσεως
ένα φεγγάρι βουτηγμένο στο αίμα.
Μα τι ζητάει λοιπόν;
Αιώνες τώρα τραυματίζεται και
πάλι γτραυματίζεται
μα μ’ όλο του το χαμένο αίμα δεν επέθανε ποτέ.
Τι θέλει να πει λοιπόν
με τους μελοδραματισμούς αυτούς
που δεν τελειώνουν;
[κι άλλες ΕΠΙΛΟΓΕΣ από την ενότητα ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΩ 1960
στη συλλογή του Σταύρου Βαβούρη
ΤΑ ΞΗΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΚΕΚΑΥΜΕΝΗ
1963]
ΔΕΝ ΜΕ ΞΥΠΝΗΣΑΝ
ΑΥΡΕΣ ΑΠΑΛΕΣ ΠΟΤΕ
(Μονόλογος από
την ενότητα ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ…
στη συλλογή του
Σταύρου Βαβούρη
ΤΑ ΞΗΡΑ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΚΕΚΑΥΜΕΝΗ 1963)
Δεν με ξύπνησαν αύρες απαλές ποτέ∙
Τυφώνες άνοιγαν με πάταγο τα τζάμια
κι έσπαζαν άγρια τον Ύπνο μου.
Άστραψαν άγριες αυγές μες στα όνειρά μου
και με πετάξαν έξω απ’ το κρεβάτι
με την ψυχή στα δόντια.
Τώρα λοιπόν μη μου μιλάτε
για τη βέβαιη ροδοδάχτυλη ηώ
που μουσική και ηριγένεια αύριο
θα εγγίσει τα κλειστά μου βλέφαρα σα θρόισμα
γι’ αυτά
και για
τις άλλες σχετικές ρομαντικές αηδίες.
ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΚΡΙΤΙΚΟΥ
Δεν έγραψα
γιατί δεν διάβασα ακόμα βέβαια το βιβλίο σας.
Αλλ’ ελπίζω πως οι στίχοι του
δεν είναι λυρικοί και συμπαθείς.
Τι λέω συμπαθείς;
καθόλου συμπαθείς αλλ’ αντιθέτως
ότι στάζουνε χολή και δηλητήριο
ότι αγγίζουνε σα σίδερο αναμμένο.
Ελπίζω νάρθανε συχνά στο νου σας
τα υπομειδιάματα
τότε που κυκλοφόρησε η πρώτη συλλογή σας
«μ’ αγάπη και με πίστη για τον άνθρωπο»
και τις λοιπές γελοίες πεποιθήσεις σας.
Να θυμηθήκατε καλά τους σαρκασμούς
τους δήθεν χαμηλόφωνους∙
κι επί τέλους να σας έχει συνετίσει η πείρα
-πώς το λένε;
- πια να βάλετε μυαλό.
Προς το παρόν αυτά.
Και θα σας ξαναγράψω φυσικά
σαν διαβάσω, τη νέα σα δουλειά, με το καλό
ΜΙΑ ΕΞΟΧΟΤΗΣ ΤΟΥ ΟΜΙΛΕΙ
Θα δω τον κύριο υπουργό βεβαίως απόψε.
Είμαστε στο ίδιο δείπνο καλεσμένοι
κι ίσως με βάλουν να καθίσω δίπλα του.
Αλλά κι αν αρνηθεί
να λάβει αυτά τα μέτρα που ζητείτε
νομίζω, πως δεν πρέπει πια να δυσανασχετείτε.
Είναι καιρός, που επιδεικνύεται σχεδόν
πως προσανατολιστήκατε, μονάχα στο δούναι και λαβείν
με την Αιωνιότητα.
Και με την Αιωνιότητα τι σχέση μπορεί να έχει
ακόμα κι ένα υπουργός;
Λοιπόν, μην είσθε φθονερός.
Κι αυτός
κι οι άλλοι ιθύνοντες κι εγώ
αυτό που απολαμβάνουμε, υπάρχει
μόνο στο ελάχιστο κι ασήμαντο παρόν.
Σκεφτείτε το παρακαλώ:
Παρόλο που είμαστε, όπως λέτε, ιθύνοντες
μ’ όλα τα «μέσα» μας και την επιρροή μας:
στο ελάχιστο κι ασήμαντο παρόν.
Για την αιωνιότητα
που μόνο σεις, σαν ποιητής, μπορείτε να
σκοπεύετε,
ούτε που το σκεφτήκαμε ποτέ μας.
Σκεφτείτε το παρακαλώ
κι απόψε – φυσικά – μην αμφιβάλλετε
θα συζητήσω τα προβλήματά σας
με τον κύριο Υπουργό.
ΜΙΑ ΚΟΣΜΙΚΗ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΑΛΕΙ
Ναρθείτε.
Ίσως είναι, αν ευκαιρήσει, κι ο κύριος Πρόεδρος
Μα κι αν δεν έρθει, εσείς ναρθείτε.
Θ’ ακούσουμε καινούργιους δίσκους στο
ηλεκτρόφωνο,
θα συζητήσουμε,
θα παίξουμε χαρτιά, θα πιούμε
θα χορέψουμε
ΣΥΝΕΧΕΙΑ από σελ. 118
ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ
Θρήνησε στη φυγή μου ένας αέρας
Σφύριζε σαν απεγνωσμένη σειρήνα
όταν πίσω μου έκλειναν την πόρτα
και στ’ αυτοκίνητο, ξεκινώντας έπειτα
άρχισε η βροχή.
Υποτίθεται
ότι συμφωνούμε ακόμα
κι η μελανή αγριεμένη θάλασσα
πούβρεχε, χυμώντας, τους τροχούς
ως ένα μεγάλο διάστημα.
Υποτίθεται βεβαίως.
Γιατί,
Καθώς πέρασαν πια τα χρόνια
γίναμε τόσο λίγο ευαίσθητοι
στις ποιητικές αυτές προϋποθέσεις
κι υπενθυμίζω, για τους πιθανούς ακόμα
ευπίστους
πς εκείνη την ημέρα
είχαμε δύο Δεκεμβρίου
(χειμώνα δηλαδή για τα καλά)
κι ήταν επόμενο να βρέχει
ή πριν να μαίνεται ο αέρας
κι η θάλασσα να συμφωνεί μαζί τους
αφρίζοντας , φουρτουνιασμένη,μελανή
[ΕΠΙΛΟΓΕΣ από την ενότητα ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΩ 1960
στη συλλογή του Σταύρου Βαβούρη
ΤΑ ΞΗΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΚΕΚΑΥΜΕΝΗ
1963]
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ
ΑΚΑΡΙΑΙΑΣ ΚΙΝΗΣΕΩΣ
(…υπάρχουμε σε
μια κίνηση… γι’ αυτήν υπήρξαμε…)
…όσο κι αν είναι τρομερή όσο κι αν μας ερημώνει όσο κι αν μας οδηγεί στο μακελειό
διαρκώς αυτή καταξιώνει τη ζωή μας δίνει νόημα στις μέρες μας. Υπάρχουμε σε μια κίνηση. Αν την απαξιώσουμε, πεθαίνουμε.
Γινόμαστε φυτά που τα κινεί ο
αέρας πια τυχαίως ώσπου ν’ ανέβει αυτή
αγριεμένη, πάλι μες απ’ το βυθό μας μες
απ’ τις αντιστάσεις μας διαρρέοντας,
διεκδικώντας τον καιρό και τις ημέρες πούχασε. Υπάρχουμε σε μια κίνηση. Κι αν δεν την κάνουμε, ακόμα κι αν την στραγγαλίσουμε διαγράφεται μοιραία στη βούλησή μας μεθάει
τη φρόνησή μας και κινεί στον τόνο της τα χέρια μας,
Υπάρχει σαν υπονοούμενο εύγλωττο στα μάτια μας . Έρχεται ακάθεκτη, δεν πάμε προς αυτήν, Μας πηγαίνει, δεν την πάμε. Υπάρχει στο αίμα μας. Υπάρχει στην ψυχή μας δεν είναι δυνατόν να την διαφύγουμε [Σταύρος Βαβούρη ΞΗΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΔΙΑΚΕΚΑΥΜΕΝΗ 1963 –
Συγκεντρωτικός τόμος: ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΒΟΥΡΗΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ Εκδοτική Ερμής 1977]
Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2026


